اتلتیکومادرید ۴-۰ بارسلونا | یک تحقیر تاریخی

به گزارش "ورزش سه"، مگر اینکه روز سوم مارس در ورزشگاه اسپاتیفای نوکمپ معجزه‌ای رخ دهد، هواداران اتلتیکومادرید از همین حالا می‌توانند به دنبال بلیت فینال سویا در روزهای ۱۸ یا ۱۹ آوریل در ورزشگاه لاکارتوخا باشند. بارسلونایی کاملاً ناشناخته، که غیبت رافینیا و راشفورد در جناح چپ را بیش از حد احساس می‌کرد، کاملاً تحت سلطه بهترین نسخه اتلتیکو قرار گرفت؛ همان نسخه‌ای که این تیم در جام حذفی نشان می‌دهد.

شاگردان سیمئونه که می‌دانستند بزرگ‌ترین شانسشان برای کسب یک جام، همین تورنمنت حذفی است، از دقیقه اول با تمام قدرت وارد میدان شدند و برابر بارسا بی‌رحمانه حمله کردند.

یک گل به خودی از اریک (که خوان گارسیا هم در کنترل توپ به دلیل بد بودن چمن نقش داشت)، به علاوه گل‌های گریزمان، لوکمن و خولین آلوارز (همه در نیمه اول)، باعث شد مادریدی‌ها در یک متروپولیتانوی یکپارچه و پرشور، عملاً این مرحله را از همان ابتدا تقریباً تمام‌شده کنند.

با توجه به غیبت رافینیا و رشفورد، فلیک تصمیم گرفت از ابتدا اولمو را در سمت چپ قرار دهد و کاسادو را در کنار دی‌یونگ در سیستم دو هافبک تدافعی بازی دهد، در حالی که فرمین در نقش هافبک هجومی باقی ماند.

اما این آزمایش، برابر اتلتیکو که انگیزه‌ای فوق‌العاده داشت چون جامی را می‌دید که از همه نزدیک‌تر است، کاملاً شکست خورد. جناح چپ بارسا تبدیل به یک گذرگاه باز و خطرناک شد.

در همان دقیقه ۳، خوان گارسیا یک واکنش عالی نشان داد تا جلوی گل جولیانو را بگیرد؛ بازیکنی که در زمین ادامه‌ای از پدرش بود: با شور، جنگندگی و قلب بزرگ.

پس از یک پاسخ کوتاه از بارسا با حرکت لامین یامال، گل اول اتلتیکو به ثمر رسید؛ گلی که علاوه بر تشویق سکوها، چمن بد ورزشگاه هم به کمکش آمد.

اریک توپ را به خوان گارسیا پاس داد، اما توپ با یک پرش بد به او رسید و از بین پاهایش رد شد و وارد دروازه شد. لوکمن هم برای اطمینان ضربه نهایی را زد تا گل ثبت شود.

تنها هشت دقیقه گذشته بود که گل دوم هم رسید. از یک کرنر به سود بارسا که اولمو آن را به موسو، دروازه‌بان اتلتیکو، هدیه داد، موسو خیلی سریع ضدحمله را آغاز کرد و توپ را به لوکمن در سمت چپ رساند.

بازیکن نیجریه‌ای منتظر رسیدن خولین شد، خولیان توپ را به مولینا در سمت راست داد، مولینا که کاملاً آزاد بود، پاس را به گریزمان رساند و ستاره فرانسوی با یک ضربه نرم پای چپ، توپ را زمینی به تیر دوم فرستاد و خوان گارسیا را تسلیم کرد: ۲-۰.

بارسا تلاش می‌کرد به بازی برگردد و فرمین نزدیک بود این کار را انجام دهد، اما ضربه او پس از یک چرخش در محوطه جریمه به تیر دروازه خورد.

اما به جای ۲-۱، نتیجه به ۳-۰ تبدیل شد. پیش از آن، خوان گارسیا یک موقعیت عالی را از گریزمان گرفت و کنده هم توپ را از روی خط دروازه بیرون کشید.

باز هم نفوذ از همان سمت چپ، جایی که اولمو و بالده دفاع می‌کردند، ضدحمله‌ای مرگبار ساخت. جولیانو توپ را به خولین در مرکز رساند و مهاجم آرژانتینی آن را به لوکمن داد تا خرید جدید اتلتیکو گل سوم را بزند.

وقتی فلیک دید که برنامه اولیه‌اش کاملاً شکست خورده و جناح چپ تیمش سوراخ شده است، تصمیم گرفت سریع دخالت کند و لواندوفسکی را به جای کاسادو (که کارت زرد گرفته بود) وارد زمین کرد.

فران تورس به سمت چپ رفت، لواندوفسکی مهاجم نوک شد و اولمو عقب‌تر آمد تا کنار دی‌یونگ در خط میانی قرار بگیرد. بارسا کمی واکنش نشان داد: پاس عمقی لامین یامال باعث شد فرمین شوت بزند اما موسو توپ را مهار کرد. اما اتلتیکو در یک ضدحمله دیگر، بازی را ۴-۰ کرد و با این نتیجه به رختکن رفت.

در واقع، بارسا حتی باعث شد خولین آلوارز دوباره گلزنی کند؛ او ضدحمله‌ای را که مولینا آغاز کرده بود (باز هم از جناح چپ بارسا) به گل تبدیل کرد تا پس از ۶۵ روز و ۱۱ بازی، طلسم گل نزدنش شکسته شود.

در نیمه دوم بارسلونا با گل کوبارسی بازی را ۴-۱ کرد اما گل به شکل بحث‌برانگیزی به دلیل آفساید رد شد. حملات بارسا ادامه داشت اما ضدحملات اتلتیکو خطرناک‌تر بودند و روی یکی از همان حملات، اریک گارسیا روی بائنا خطا کرد و اخراج شد تا این دیدار جذاب و جنجالی ۴-۰ به اتمام برسد.