
به گزارش "ورزش سه"، لوو معتقد است دوران فوتبالیستهای کاملاً تخصصی در سطح بالای بینالمللی رو به پایان است. او در مصاحبه با دی سایت گفت: «دیگر هیچکس به دنبال بازیساز نیست، شماره ۱۰ کلاسیک عملا پستی است که در دنیای امروز فوتبال دیگر وجود ندارد. هیچکس دیگر یک توپگیر صرف نمیخواهد.»
لوو همچنین نمونههایی از بازیکنان حرفهای درجه یکی را مطرح کرد که نسل جدید را نمایندگی میکنند: «بازیکنان امروزی کلاس جهانی، مثل تونی کروس تا همین اواخر، یا یوشوا کیمیش، یا پدری از بارسلونا، همگی بازیکنانی با ویژگیهای عمومیتر و در سطح بالا هستند.»
این سرمربی سابق تیم ملی آلمان در این مصاحبه توضیح داد: «آنها موقعیتها را پیش از این که ایجاد شوند تشخیص میدهند. آنها تکنیک برتری دارند، حرکاتشان همیشه از بازیکن حریف دور میشود، چشمانشان در جستجوی فضاهای باز پیشرو است. آنها تکل نمیزنند و فقط در آخرین لحظه مرتکب خطا میشوند. آنها کمتر نمیدوند، بلکه هوشمندانهتر میدوند.»
او نتیجه گرفت تیمهایی که عمدتاً میدوند، میجنگند و زیاد خطا میکنند، در سطح بالای فوتبال بازیها را نخواهند برد: «در آلمان مردم دوست دارند بگویند: باید سختتر بجنگیم، باید کثیف بازی کنیم. شاید با این روش یک یا دو بازی ببرید، اما هرگز یک تورنمنت بزرگ یا لیگ قهرمانان، یا حتی بوندسلیگا را نخواهید برد.»

لوو که اکنون ۶۶ سال دارد، پس از جام جهانی ۲۰۰۶ و دوران همکاری با یورگن کلینزمن، به عنوان سرمربی تیم ملی آلمان منصوب شد. دوران او در فدراسیون فوتبال آلمان در تابستان ۲۰۲۱ پایان یافت. این مربی بازگشت احتمالی به مربیگری را منتفی نمیداند اما تأکید کرد: «واقعاً جذابیتی در انجام بازیهای بوندسلیگا هفته به هفته نمیبینم. اما میتوانم تصور کنم که با پشتکار یک تیم با جاهطلبیهای بینالمللی را به سطح برتر فوتبال اروپا برسانم.» با این حال اضافه کرد اگر چنین پیشنهادی هم نرسد، برایش «کاملاً قابلقبول» خواهد بود.
او بازگشت کامل به مربیگری را نیز منتفی ندانست. فوتبال عشق بزرگ او است: «این هرگز تغییر نخواهد کرد. همیشه گفتهام اگر چیزی پیش بیاید که واقعاً دربارهاش شور و اشتیاق داشته باشم، میتوانم تصور کنم دوباره آن را انجام دهم. اگر هیچ شغل مربیگری جالبی پیش نیاید هم کاملاً برایم خوب است. من از زندگیام راضی هستم.»
لوو تیم ملی آلمان را در سال ۲۰۱۴ به عنوان قهرمانی جهان در برزیل رساند. او در همین مصاحبه از فرهنگ برنامهریزی بسیاری از باشگاهها انتقاد کرد: «تعداد کمی از باشگاهها زحمت توسعه یک مدل میان مدت یا بلندمدت را میکشند و تعداد کمی از مدیران ورزشی هنگام جستجوی مربی چنین مفهومی را مطالبه میکنند. در عوض تنها سؤالی که همیشه پرسیده میشود این است: چگونه میتوانیم ببریم، صعود کنیم و در لیگ بمانیم؟»