
به گزارش ورزش سه، جوانترین بازیکن تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان اگر دچار کج سلیقگی سرمربی وقت تیم ملی در رقابت انتخابی جام جهانی ۲۰۱۰ نمی شد شاید امروز خود را آماده چهارمین جام جهانیاش میکرد. او در جام جهانی ۲۰۰۶ و ۲۰۱۴ به عنوان بازیکن حضور داشته و حالا در جام جهانی ۲۰۲۶ نیز میتواند یک رقابت بزرگ دیگر را تجربه کند.
به جز جام جهانی ۲۰۱۰ که به دلیل مشکلات فنی تیم ملی فوتبال ایران و حذف از گردونه رقابتها نسلی را پشت سر خود نگه داشت، آندو برای حضور در جام جهانی 2018 هم داوطلب شده بود. زمانی که کارلوس کیروش در آخرین دور از تمرینات آماده سازی این رقابت ها پیش خود فکر کرد که تیموریان را باید به جمع ملی پوشنان بازگردند و دوباره او را به عنوان هافبک مرکزی تیمملی بازی بدهد. البته آندو در آن زمان کمی از فوتبال دور شده بود و نتوانست به عنوان مهره مدنظر از نظر بدنی خودش را در اندازه هایی نشان بدهد که کیروش میخواست. بنابراین با وجود حضور او در دوره مقدماتی این رقابت ها و سهمش در صعود او به جام جهانی روسیه نرسید تا امید ابراهیمی به شایستگی جایگزین او بشود.

او با سابقه درخشان در بازی در فوتبال اروپا و فوتبال باشکاهی و موفقیت های بیشمار، یکی از چهره های کادر فنی تیم ملی در زمان حضور امیر قلعه نویی بوده است و تجارب گرانبها از این زمان نسبتا طولانی اندوخته که انتظار میرود آنها را در یک سمت باشگاهی به اجرا بگذارد.
در تمرینات تیم ملی آندو همیشه پرتحرک، خوش روحبه و در حال سرو کله زدن با بازیکنان است اما این را میداند که از محدوده تعیین شده نباید فراتر برود. این همان چیزی است که سرمربیان از دستیار خود میخواهند. باوجود سابقه ای که او در دوران بازی از خود به جای گذاشته، اندرانیک ذهن ما پایش را از خطی که برایش کشیده شده، فراتر نمیگذارد. در یافتن این مسئله این خود یک پیشرفت ذهنی بزرگ است.