یک جام دیگر: هیولایی به نام تیاگو سیلوا

به گزارش "ورزش سه"، فوتبال سن و سال نمی‌شناسد؛ این شعاری است که حالا دیگر به یک باور تبدیل شده و تیاگو سیلوا یکی از فوتبالیست‌هایی است که می‌تواند گواه این ادعا باشد. 

این مدافع برزیلی در ۴۱ سالگی با پورتو به مقام قهرمانی رسید تا عنوانی جدید به ویترین افتخارات بی‌نظیرش (یک لیگ قهرمانان، یک کوپا آمریکا، یک جام جهانی باشگاه‌ها، هفت قهرمانی لیگ ۱ فرانسه، یک قهرمانی سری آ و غیره) اضافه کند که حالا تعداد آن‌ها به بیش از سی عدد می‌رسد.

تیاگو سیلوا به رویای دیگری دست یافت. او این کار را تنها چند ماه پس از بازگشت به اروپا انجام داد؛ چیزی که حتی در سرش هم نمی‌پروراند. او می‌گوید: هرگز تصور نمی‌کردم این اتفاق بیفتد، انتظار نداشتم به اروپا برگردم، آن هم به یکی از باشگاه‌هایی که یکی از بدترین لحظات شخصی‌ام را در آن تجربه کرده بودم. چیزی وجود داشت که باید تمام می‌شد. مسائل زیادی از ذهنم عبور می‌کند؛ این اولین قهرمانی بدون مادرم است. حتی نتوانستم به برزیل بروم تا آخرین بوسه را بر گونه‌اش بزنم، اما مطمئنم او بابت دوران حرفه‌ای من بسیار خوشحال است. به آنچه به دست آورده‌ام افتخار می‌کنم و حالا بیش از هر زمان دیگری باید این قهرمانی را به او تقدیم کنم.

او در زمین مسابقه انواع القاب افتخارآمیز را دریافت کرد و حالا با لقب هیولا شناخته می‌شود. او ادامه داد: بسیار خوشحالم؛ پیوستن به تیم در میانه مسابقات و در حالی که قطار در حال حرکت است، همیشه دشوارتر است. من یک سال و نیم بدون تعطیلات بودم. شش روز قبل از بازی مقابل بنفیکا (در یک چهارم نهایی جام حذفی پرتغال در ۱۵ ژانویه) تمرین کردم، به استادیوم رفتم و سعی کردم به بهترین شکل نماینده تیم باشم. این سی و سومین قهرمانی دوران حرفه‌ای من است، چیزی که کمتر کسی به آن دست می‌یابد. مطمئن باشید از درون لبریز از شادی هستم. باشگاه شایسته این عنوان بود. می‌گفتند تیمی که کمتر بازی می‌کرد در رتبه اول است و این غیرممکن است. ما از دقیقه اول تا آخر پیشتاز بودیم؛ پورتو بسیار بزرگ است و شایسته احترام، به خصوص از سوی کسانی که نمی‌دانند درباره چه چیزی صحبت می‌کنند.

تیاگو سیلوا از آن دست افرادی نیست که تسلیم شود. این بازیکن افسانه‌ای از زمانی که از برزیل جدا شد، هرگز دست از مبارزه برنداشته است: پورتو بی، دینامو مسکو، فلومیننزه، آث میلان، پاری‌سن‌ژرمن، چلسی، دوباره فلومیننزه و در نهایت پورتو. 

او در تمام باشگاه‌هایی که در آن‌ها حضور داشته، ردپای خود را به جا گذاشته است. او پاری‌سن‌ژرمن را که در آن کاپیتان و یک اسطوره بود ترک کرد تا با باشگاه لندن‌نشین به لیگ قهرمانان برسد که اتفاقی تاریخی بود. اکنون او به دستاورد دیگری در جمع اژدهایان (پورتو) رسیده است؛ جایی که تنها در هفت بازی به میدان رفته اما همین حضورش در تاریخ ثبت شده است. باشگاهی که تنها کلمات سپاسگزارانه برای این بازیکن کهنه‌کار دارد.

او پس از این نقطه عطف جدید اعتراف کرد: من عاشق این ورزش هستم. با جوان‌ها بازی می‌کنم؛ اسکار هم‌سن پسر من است و در تمرینات باید او را مهار کنم. خانواده پورتو شایسته این شادی بودند. من فقط در نیمی از مسیر مشارکت داشتم، اما خودم را بخشی از این خانواده حس می‌کنم.