
به گزارش ورزش سه، وقتی تیم ملی ایران بازیهای درونتیمی برگزار میکرد، این تصمیم در غیاب بازیهای دوستانه طوری واکنش برانگیز بود که انگار کادر فنی تصمیم گرفته لیگ محلات راه بیندازد. حالا اما همان ایده را فابیو کاناوارو با تیم ملی ازبکستان اجرا کرده؛ وسط استادیوم اصلی، با حضور هزاران تماشاگر، نور، موزیک، تشریفات و حتی رئیسجمهور کشور.
و ناگهان همان «بازی درونتیمی» تبدیل شده به جشن ملی.
عکسهایی که از تاشکند منتشر شده واقعا چشمنوازند؛ بازیکنان با کیتهای یکدست، سکوهای پر، قابهای حرفهای و مراسمی که بیشتر شبیه رونمایی یک تیم مدعی جام جهانی است. در یکی از تصاویر، رستم آشورماتوف وسط حلقه بازیکنان ایستاده و با مقامات کشورش خوشوبش میکند؛ تصویری که بیشتر از هر چیز، حس احترام به تیم ملی را منتقل میکند.


حالا این قاب را بگذارید کنار سه مسابقه اخیر تیم ملی ایران؛ ظهر، زیر آفتاب، روی چمن خسته دستگردی، بدون تماشاگر و بدون کوچکترین تلاش برای خلق یک تصویر ماندگار.
اصل ماجرا همینجاست. مشکل هیچوقت بازی درونتیمی نبود، مشکل «سلیقه برگزاری» است. همان چیزی که باعث میشود یک مسابقه تمرینی در ازبکستان شبیه افتتاحیه جام جهانی دیده شود و همان ایده در ایران شبیه زنگ ورزش ساعت ۱۰ صبح.
طبیعتا شرایط سیاسی و بحرانهای منطقه روی خیلی چیزها اثر دارد، اما همه تفاوت را نمیشود به جنگ و محدودیت چسباند. بخشی از ماجرا فقط به این برمیگردد که آیا اصلا کسی اهمیت میدهد تیم ملی چه تصویری از خودش بسازد یا نه.


ازبکستان هنوز تاریخ فوتبال ایران را ندارد، اما فعلا در فهم «نمایش فوتبال» چند لول جلوتر است؛ آنها فهمیدهاند مردم فقط نتیجه نمیخواهند، قاب هم میخواهند!