ستایش از روحیه فوق العاده ایران
مشهورترین مجری جهان طرفدار تیم ملی ایران
به گزارش ورزش سه، وقتی در گرماگرم یک داستان هستیم گاهی خودمان به اندازه کافی به اهمیتش واقف نیستیم و یادمان میرود که چه اتفاق بزرگی افتاده است. ظلم و بیعدالتی به تیم ملی در جام جهانی 2026 از همین داستانها است. گاهی لازم است کسی از بیرون ماجرا حرفی بزند تا ابعاد یک اتفاق بهتر دیده شود. گری لینهکر اسطوره فوتبال انگلیس و یکی از شناختهشدهترین چهرههای رسانهای جهان، کسی بود که از بیرون درباره این ظلم و بیعدالتی نظر داد و هم به ما و هم به کل دنیا یادآور شد که تیم ملی در چه شرایط ناعادلانهای به میدان رفته و موفق شده دو امتیاز از دو بازی اولش به دست بیاورد. لینهکر بدون اینکه با کسی تعارف داشته باشد میگوید تیم ملی ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ بیش از هر تیم دیگری قربانی شرایطی شده که هیچ ارتباطی با فوتبال ندارد.
لینهکر در گفتوگو با اسکای نیوز شرکت کرده بود. وقتی از او پرسیده شد که آیا با حرف امیر قلعهنویی مبنی بر اینکه ایران "مظلومترین تیم جام جهانی" است موافق است یا نه، بدون مکث پاسخ داد: بله.
مجری پرسید: «سرمربی ایران گفته که آنها مظلومترین تیم هستند. آیا فکر میکنید با آنها خیلی بدرفتاری شده است؟»
این هم پاسخ کامل گری لینهکر: «بله، معتقدم با آنها خیلی ناعادلانه برخورد شده است. من پیش از این هم گفته بودم. جامهای جهانی زیادی را پوشش دادهام؛ از سال ۱۹۸۶ یا در آنها بازی کردهام یا به عنوان کارشناس تلویزیونی حضور داشتهام. به یاد نمیآورم وارد تورنمنتی شده باشم که کشور میزبان با یکی از کشورهای شرکتکننده در جنگ باشد. بنابراین این اولین بار بود. امیدوارم توافق صلح پابرجا بماند و شاید به خاطر همین توافق، حرکت زیبایی باشد اگر اجازه دهند ایران در کشوری که مسابقات فوتبالش در آن برگزار میشود بماند. من واقعاً فکر میکنم با آنها ناعادلانه رفتار شده است، اما در زمین بازی روحیه فوقالعادهای از خود نشان دادهاند.»
حرفهای لینهکر خلاصهای دقیق است از آنچه که تیم ملی ایران از روزهای قبل از آغاز جام جهانی تا امروز تجربه کرده است؛ تیمی که برخلاف تقریباً تمام رقبایش، حتی نتوانست در کشوری که میزبان مسابقات است اردو بزند.
در شرایطی که فیفا ماهها قبل کمپ اختصاصی ایران را در شهر توسان ایالت آریزونا تأیید کرده بود، تشدید تنشهای سیاسی و اعمال محدودیتهای ورود باعث شد این برنامه به هم بخورد. در نهایت، ایران مجبور شد کمپ خود را به شهر تیخوانای مکزیک منتقل کند؛ شهری که تنها چند کیلومتر با مرز آمریکا فاصله دارد اما برای رسیدن به محل مسابقات، هر بار باید از مرز عبور کرده و با پرواز راهی شهر میزبان شود. البته مکزیکیها و باشگاه و مردم تیخوانا آنقدر با روی گشاده از ملیپوشان ایرانی استقبال کردند که بازیکنان ما تا کنون هر زمان مقابل دوربین ایستادند از آنها تشکر کردند.
ولی کمپ زدن در تیخوانا یعنی اینکه برخلاف سایر تیمها، عملاً خانه ثابتی در طول جام جهانی ندارد. بازیکنان و اعضای کادر فنی بعد از هر مسابقه دوباره به تیخوانا بازمیگردند و برای بازی بعدی، بار دیگر همان مسیر را طی میکنند؛ مسیری که نه تنها خستهکننده است، بلکه برنامههای تمرینی، ریکاوری و حتی جلسات فنی تیم را نیز تحت تأثیر قرار داده است.
ایران تاکنون دو مرتبه مجبور شده از تیخوانا به لسآنجلس پرواز کند؛ یک بار برای دیدار مقابل نیوزیلند و بار دوم برای مسابقه با بلژیک. تیم ملی برای سومین مسابقه گروهی باید از همان کمپ موقت راهی سیاتل شود تا مقابل مصر قرار بگیرد. سفر به استادیوم در هفته آخر مرحله گروهی برای نود و نه درصد از تیمهای حاضر در جام جهانی، تنها یک سفر داخلی ساده در آمریکا یا کانادا است اما برای ایران به یک عملیات چندمرحلهای با عبور از مرز، کنترلهای امنیتی و پروازهای متعدد تبدیل شده است.
مشکلات اما فقط به محل استقرار تیم محدود نشد. فدراسیون فوتبال ایران اعلام کرد که تعدادی از اعضای کادر اداری، اجرایی و رسانهای تیم موفق به دریافت ویزای آمریکا نشدند و نتوانستند همراه کاروان باشند. رویترز گزارش داد که دستکم ۱۵ نفر از اعضای مرتبط با تیم ملی از جمله برخی مدیران و نیروهای پشتیبانی، ویزای ورود دریافت نکردند.
این اتفاقات در نهایت باعث شد فدراسیون فوتبال ایران شکایت رسمی خود را به فیفا ارائه کند. در این شکایت، ایران تأکید کرده بود که شرایط ایجادشده، اصل برابری میان تیمهای شرکتکننده را زیر سؤال برده و تیم ملی را در مقایسه با سایر رقبا در موقعیتی متفاوت قرار داده است. فیفا در ادامه مذاکراتی را با مقامهای آمریکایی آغاز کرد تا دستکم بخشی از این محدودیتها کاهش پیدا کند ولی تا این لحظه رسما تغییری ایجاد نشده است.
نتیجه این رایزنیها، تنها یک امتیاز محدود بود. طبق گزارش رویترز، آمریکا پذیرفت که تیم ملی ایران برای دیدار مقابل مصر دو روز زودتر وارد سیاتل شود تا زمان بیشتری برای آمادهسازی داشته باشد؛ اما همچنان این تیم اجازه اقامت دائمی در خاک آمریکا را ندارد و باید پس از پایان مسابقه، دوباره این کشور را ترک کند و به تیخوانا بازگردد.
لینهکر با مصاحبهاش باعث شد دنیا بار دیگر متوجه ظلم در حق تیم ملی شود. اما مهمترین بخش حرفهای گری لینهکر همان جمله آخرش باشد؛ جایی که میگوید: "با وجود همه این اتفاقات، آنها در زمین بازی روحیه فوقالعادهای از خود نشان دادهاند." بله، بچههای ایران از بهانه قویتر بودند و در زمین نشان دادند که برای جنگیدن آمدهاند.
واقعیت هم همین است. تیم ملی ایران در این جام جهانی فقط با حریفانش روبهرو نشده است. این تیم در هر مسابقه، پیش از سوت آغاز، یک نبرد دیگر را پشت سر گذاشته؛ نبردی با پروازهای اضافی، برنامههای بههمریخته، محدودیتهای تردد، مشکلات ویزا و شرایطی که هیچ تیم دیگری در این تورنمنت تجربه نکرده است.
لینهکر صریح و سرراست با میلیونها مخاطب جهانی از بیعدالتی در حق تیم ملی ایران گفت و نه تنها به دنیا بلکه به خودمان که گاهی یادمان میرود یادآوری کرد که تیم ملی در دو بازیای که پشت سر گذاشته با وجود سختیها چهقدر با روحیه کار کرده تا حدی که تحسین کارشناسانی مثل لینهکر را برانگیزد.
