نترس رونالدینیو: رقص شاعر را فراموش نمی‌کنیم!

به گزارش ورزش سه، کمتر فوتبالیستی در تاریخ توانسته است مثل رونالدینیو، پیر و جوان را شیفته خود کند. اما به همان اندازه که دوران بازیگری او یگانه و تکرارنشدنی بود، روزگار بازنشستگی‌اش به شکلی عجیب و غیرمنتظره پیش رفته است؛ از تبلیغات عجیب و غریب و اشتباهات سیاسی گرفته تا تحمل دوران حبس در پاراگوئه. امروز «گائوچو» ۴۶ ساله می‌شود و جهان فوتبال هنوز هم نمی‌تواند لبخندهای او را فراموش کند.

برای بسیاری از عاشقان فوتبال در سراسر دنیا، «رونالدو ده آسیس موریرا» مستعدترین بازیکنی است که تا به حال پا روی چمن سبز گذاشته است. مرد سال فوتبال جهان در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵، فاتح لیگ قهرمانان اروپا با بارسلونا در سال ۲۰۰۶ و قهرمان جام جهانی ۲۰۰۲ با برزیل؛ رونالدینیو هر آنچه را که برای جاودانگی نیاز بود، به دست آورد. او به الگوی نسل‌های متمادی تبدیل شد؛ از محله‌های فقیرنشین ریو دو ژانیرو تا زمین‌های خاکی سراسر دنیا.

وقتی پا به توپ می‌شد، انگار فراتر از قوانین فیزیک سیر می‌کرد. توپ با احترام از او فرمان می‌برد و رونالدینیو با آن هر کاری که می‌خواست انجام می‌داد؛ توپ را نوازش می‌کرد و در عین حال چنان برازنده به نظر می‌رسید که انگار در غروب تماشایی پرایا گرانده در سائوپائولو مشغول رقصیدن است.

دیروز شنبه، این ستاره برزیلی ۴۶ سالگی‌اش را جشن گرفت. اما آن درخشش بی‌نظیری که در دوران بازیگری با نام او گره خورده بود، از زمان خداحافظی‌اش در سال ۲۰۱۸ تا حد زیادی زیر گرد و غبار رسوایی‌ها پنهان شده است. رونالدینیو در این سال‌ها حتی طعم زندان را هم چشید تا ثابت شود همان‌قدر که درون زمین نابغه بود، در دنیای واقعی شخصیتی مرموز و پیش‌بینی‌ناپذیر دارد.

جعل اسناد و پولشویی؛ رونالدینیو پشت میله‌ها رفت

از تابستان ۲۰۱۵ که رونالدینیو در فلومیننزه کفش‌هایش را آویخت، بیشتر با اخبار حاشیه‌ای و اغلب منفی صدر اخبار را تصاحب کرد. در سال ۲۰۱۸، پاسپورت او و برادرش روبرتو به دلیل ایجاد خسارت زیست‌محیطی ۲.۲۵ میلیون یورویی و عدم پرداخت جریمه آن توقیف شد؛ آن‌ها در یک منطقه حفاظت‌شده اقدام به ساخت یک اسکله ماهیگیری کرده بودند.

اما اوج داستان مارس ۲۰۲۰ بود. رونالدینیو سعی کرد با یک پاسپورت جعلی (چون پاسپورت خودش توقیف بود) برای حضور در یک کمپین تبلیغاتی وارد پاراگوئه شود. اما این فریب خیلی زود فاش شد و نابغه برزیلی به جرم جعل اسناد بازداشت شد تا چهل‌سالگی‌اش را در زندان جشن بگیرد.

بعد از گذشت یک ماه، او با تودیع وثیقه ۱.۶ میلیون یورویی آزاد شد و باقی دوران حبس خود را به همراه برادرش در حبس خانگی اما در یک هتل مجلل با هزینه شبی ۳۵۰ یورو سپری کرد. این اتفاق، نقطه حضیض سقوط عجیب رونالدینیو بود.

در جریان دستگیری رونالدینیو، ۱۵ نفر دیگر هم که با این ستاره در ارتباط بودند بازداشت شدند. کلارا روئیز دیاز، قاضی پرونده در آن زمان، این اقدام را «جنایتی بزرگ علیه منافع ملی» خواند. صحبت از شبکه‌ای از پولشویی، کلاهبرداری و قاچاق مواد مخدر بود که گفته می‌شد دالیا لوپز، متهم ردیف اول، از این طریق ۴۰۰ میلیون دلار جابه‌جا کرده است. او بود که پاسپورت‌های جعلی را برای رونالدینیو تهیه کرده بود. لوپز متواری شد و تحت تعقیب بین‌المللی قرار گرفت، اما رابطه دقیق او با رونالدینیو هنوز هم در هاله‌ای از ابهام است.

بازی در زمین سیاست؛ حمایت از پوپولیست‌های راست‌گرا

بسیاری معتقدند این سفرهای عجیب و غریب رونالدینیو را برادر بزرگترش روبرتو که مدیر برنامه‌های اوست، برنامه‌ریزی می‌کند. سال‌هاست که روبرتو، ستاره سابق جهان را به استودیوهای تبلیغاتی مختلف در سراسر دنیا می‌برد و انگار هیچ پیشنهادی برای رونالدینیو بیش از حد عجیب نیست؛ از بازی در لیگ‌های داخل سالن هند گرفته تا حضور در شوهای تلویزیونی عربستان یا تبلیغ ارز دیجیتال اختصاصی خودش به نام «18kRonaldinho».

با این حال، رونالدینیو در برزیل همچنان یک «قدیس» و هنرمندی است که باید مورد ستایش قرار گیرد. اما حتی این جایگاه هم زمانی که او در سال ۲۰۱۸ شروع به حمایت علنی از ژائیر بولسونارو کرد، ترک برداشت. حمایت رونالدینیو از رئیس‌جمهور جنجالی سابق برزیل باعث شد بسیاری از مردم کشورش از او دلخور شوند. در زمان دولت بولسونارو، رونالدینیو حتی به عنوان سفیر ویژه وزارت گردشگری منصوب شد؛ نکته مضحک اینجا بود که او در آن زمان اصلا پاسپورتی برای سفر نداشت که بخواهد سفیر چیزی باشد.

بازگشت به قاب جادویی؛ مستند جدید در راه است

طبیعی است که رونالدینیو هرگز نمی‌تواند کاملاً به فوتبال پشت کند. او اخیراً به عنوان مدیر تیم و مربی در نسخه آمریکایی لیگ کوچک «Baller League» فعالیت می‌کند و تیمش با نام جادوگران نیمه‌شب همین پنجشنبه بازی اول فصل را ۳ بر ۰ برد تا نشان دهد در قامت مربیگری هم حرف‌هایی برای گفتن دارد. رونالدینیو هنوز هم گاهی در تیم اسطوره‌های بارسلونا با همان هدبند همیشگی‌اش به میدان می‌رود.

رونالدینیو در سال ۲۰۰۱ از پورتو آلگره به پاری سم ژرمن پیوست و در سال ۲۰۰۳ راهی بارسلونا شد تا سال‌ها بر قله فوتبال جهان بایستد. اما افول ورزشی او خیلی زود شروع شد. رونالدینیو در سن ۳۰ سالگی به برزیل بازگشت و همیشه این نقد به او وارد بود که فقدان نظم و انضباط مانع از آن شد که او هم مانند لیونل مسی سال‌ها در اوج بماند. اما شاعر فوتبال فقط می‌خواست «بازی کند». چرا که هیچ‌کس به خوبی او نمی‌توانست فوتبال را به بازی بگیرد. رونالدینیو هرگز به فوتبال به چشم یک «کار» نگاه نکرد؛ ظرافت، بهترین هم‌تیمی او بود و این همان چیزی است که هنوز هم خریدار دارد.

قرار است در تاریخ ۱۶ آوریل، مستند «رونالدینیو گائوچو» از پلتفرم نتفلیکس پخش شود. اگر نام مستند خلاقانه نیست، اما کپشن تبلیغاتی آن خیره‌کننده است: «ون‌گوگ فقط به این دلیل عاشق رنگ زرد بود که سفیدی لبخند R10 را نمی‌شناخت.» رونالدینیو حتی در سال ۲۰۲۶ هم لبخندش را از دست نداده است.

او تقریباً هر روز برای ۷۸ میلیون دنبال‌کننده‌اش در اینستاگرام لبخند می‌زند؛ در ویدیوهای تبلیغاتی، عکس‌های تعطیلات یا بازنشر صحنه‌های جادویی دوران بازی‌اش. انگار رونالدینیو می‌ترسد که مردم فراموش کنند او چه فوتبالیست بی‌نظیری بود؛ هرچند بعید است کسی بتواند آن رقص‌های مستانه با توپ را از یاد ببرد.