
به گزارش "ورزش سه"، لامین یامال نتوانست مانع شکست ۲-۰ بارسلونا مقابل اتلتیکومادرید شود. کافی است تمرکز خود را در این بازی روی این پدیده اسپانیایی بگذارید و ببینید که چگونه حرکات فوقالعادهاش اغلب با یک پایان ناامیدکننده همراه بود و همین موضوع باعث ایجاد حس ناراحتی و عصبانیت میشد.
بعید نیست که در بسیاری از خانهها، کودکان خوابیده با فریادهای هیجان از خواب بیدار شده باشند و ممکن است شما هم چنین چیزی را تجربه کرده باشید. در دیدار بارسلونا و اتلتیکومادرید دقیقاً در دقیقه ۳۲ بود که لامین یامال یک حرکت تکنیکی فوقالعاده به نمایش گذاشت.

این بازیکن جوان اسپانیایی سه مدافع را در لبه محوطه جریمه به سمت خود کشاند و سپس کاری را انجام داد که هیچکس انتظارش را نداشت، اما در عین حال همه منتظرش بودند: لامین یامال مثل یک مار، از میان کوکه، لوکمن و روجری عبور کرد؛ انگار که فقط چند مانع تمرینی بودند. در چنین دریبل «مسیگونهای»، حتی آندرس اینیستا هم که در سکوهای نوکمپ حضور داشت، احتمالاً به همتیمی سابقش فکر کرده است.
تنها ایراد، اما ایرادی مهم، این بود که ادامه خوبی برای این حرکت وجود نداشت. پس از آن حرکت فوقالعاده، یامال خیلی راحت به رابین لو نورماند برخورد کرد و موقعیت از دست رفت. همچنین در نیمساعت ابتدایی بازی هم دو بار دریبلهای زیبای او با پاسهای ناموفق به پایان رسید. حرکات چشمنواز او بیش از حد به یک پایان ناامیدکننده ختم میشد، چیزی غیرمعمول برای یامال.

و همین باعث شد این پدیده جوان کمکم عصبی شود؛ هم از داوری، بهخاطر اینکه خطاهای مکرر روجری روی او گرفته نمیشد، و هم از همتیمیاش لواندوفسکی، چرا که در لبه محوطه جریمه بهجای پاس دادن به او در سمت راست، خودش برای گلزنی اقدام کرد.

هرچقدر لامین یامال به دیگران لذت فوتبال میدهد، خودش گاهی در زمین حالتی کلافه و بداخلاق دارد. هانسی فلیک، سرمربی تیم، پس از برد آخر در لالیگا گفته بود:«مقابل اتلتیکو، او در موقعیتی قرار گرفت که چهار یا پنج بازیکن را دریبل زد، شوت زد، اما نتوانست گل بزند.»
او ادامه داد:«گاهی وقتی چنین گلهایی را نمیزند، ممکن است دچار ناامیدی شود. او بازیکنی احساسی است و این چیز خوبی است. من همیشه از او حمایت میکنم.»
برای بدتر شدن اوضاع، در سوی دیگر زمین، خولین آلوارز، بازیکنی که مورد توجه بارسلوناست و شاید فصل آینده همتیمی یامال شود، در دقایق پایانی نیمه اول گل زد؛ آن هم چه گلی، با یک ضربه ایستگاهی فوقالعاده.
چند ثانیه قبل از آن، مدافع بارسا یعنی پائو کوبارسی پس از دریافت کارت قرمز از زمین اخراج شده بود. یامال دستی به سر کوبارسی که در حال ترک زمین بود، کشید و سپس با حالتی متفکرانه سرش را خاراند؛ حالا چه باید کرد؟

پاسخ مشخص بود: حمله. آن هم بهتر از نیمه اول. پنج دقیقه از شروع نیمه دوم گذشته بود که یامال با یک پاس بیرون پای فوقالعاده، یک حرکت کلاسیک از او، درخشید. اگر مارکوس رشفورد مجبور نبود برای عبور از خوان موسو بیش از حد به عرض برود، گل تساوی به ثمر میرسید.

کمتر از دو دقیقه بعد، لامین یامال دوباره در لبه محوطه جریمه سرنگون شد. ضربه آزادی را که بهدست آمد خودش نزد، اما نقش یک رهبر برای تحریک هواداران را ایفا کرد و با بالا بردن دستانش آنها را به تشویق دعوت کرد. این بار مارکوس رشفورد ضربه را زد، اما توپ به تیر دروازه برخورد کرد.

از نظر انگیزه و تلاش، هیچ کمبودی وجود نداشت؛ یامال همچنان دریبل میزد و تلاش میکرد و بارسلونا با وجود ۱۰ نفره بودن، همچنان خطرناک ظاهر میشد. با این حال، اتلتیکو مادرید تیم مؤثرتری بود. حدود ۲۰ دقیقه مانده به پایان، الکساندر سورلوث روی پاس روجری گل دوم را به ثمر رساند تا نتیجه ۲-۰ شود.
به این ترتیب، بارسلونا در بازی برگشت در مادرید با مأموریتی بسیار دشوار روبهرو خواهد بود. حالا نوبت یامال است که هفته آینده دوباره جادوی خود را به نمایش بگذارد و اینبار دریبلهایش را با آمار و ارقام (گل و پاس گل) همراه کند.
