آندرانیک: بازمانده نسل طلایی و همبازی پله
جام جهانی در دستان اسطوره فوتبال ایران
به گزارش "ورزش سه"، شاید کمتر کسی از شما بداند که در فوتبال ایران بازیکنی وجود داشته که با یکی از بهترین بازیکنهای تاریخ فوتبال (بدون شک یکی از سه یا چهار بزرگ تاریخ) ادسون آرانتس دوناسیمنتو معروف به پله هم بازی بوده است؛ او آندرانیک اسکندریان است. مدافع تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی ۱۹۷۸ که اگر اسمش را گوگل کنید، در ابتدا به گل به خودی او در دیدار مقابل اسکاتلند در دومین بازی جام جهانی میرسید اما او بازیکن بزرگتر و مهمتر برای فوتبال ایران بوده و عضو مهمی از تیمی است که با اولین صعود به جام جهانی در سال ۱۹۷۸ به همراه دیگر اسطورههای تاریخی فوتبال ایران از جمله ناصر حجازی، علی پروین، نصرالله عبداللهی، ابراهیم قاسمپور، حسن روشن، محمد صادقی، رضا عادلخانی و ... تاریخ ساز شد.
یکی از محبوبترین بازیکنان دوره خود در تیم تاج و بازیکنی است که پس از جام جهانی ۱۹۷۸ به تیم کاسموس نیویورک پیوست که قرار بود در لیگ تازه تاسیس آمریکا فوتبال را به میان مردم کشوری ببرند که البته همچنان ورزشهای محبوبتری به نسبت محبوبترین ورزش جهان دارند.
حالا که آمریکا میزبان رقابتهای جام جهانی است، آندرانیک در مرکز برنامهای به نام «رؤیای آمریکایی فوتبال: پرترههایی از فوتبال در شهر نیویورک» قرار گرفته و در این رویداد، در گفتگویی شرکت کرده است.
این مجله در توصیف اسکندریان نیز نوشته است: اسطورههای فوتبال در آمریکا اغلب جلوی چشم همه هستند، اما کمتر دیده میشوند. در اواخر دهه ۷۰ و اوایل دهه ۸۰ میلادی، آندرانیک «اسکی» اسکندریان در مرکز بزرگترین موج رشد فوتبالی قرار داشت که کشور ما تا آن زمان تجربه کرده بود؛ درست در دورهای که نیویورک کاسموس بر فوتبال آمریکا حکمفرمایی میکرد. از بازی کنار پله و بکنباوئر در ورزشگاه جاینتس گرفته تا حضور در جام جهانی ۱۹۷۸، این قهرمان محلی به شکلگیری و رشد فوتبال در نیویورک و فراتر از آن کمک کرد.
این روزها، اگر دنبال اسکی بگردید، او را همان جایی پیدا میکنید که در ۴۵ سال گذشته بوده است: در حال اداره یکی از محبوبترین فروشگاههای فوتبال منطقه و آشنا کردن هزاران کودک با بازی زیبا. اگر بهاندازه کافی کنجکاو باشید و از او بپرسید، بعضی از باورنکردنیترین داستانهایی را برایتان تعریف میکند که در زندگیتان شنیدهاید.»
در این گفتگو، اسکندریان از قابل اعتماد بودن خود به عنوان یک بازیکن دفاعی و رابطه خوبش با همه همبازیانش گفته است در حالی که با وجود گذر از سن ۷۰ سالگی، همچنان خوشتیپ، خوشلباس و کاملا فیت به نظر میرسد. او یکی از ستارگان تیم نیویورک کاسموس در اواخر دهه ۱۹۷۰ است که به گفته آمریکاییها بر فوتبال این کشور سلطنت مطلقی داشت.
اسکندریان در بخشی از این مصاحبه میگوید: «تمام دوران زندگی و فوتبال بازی کردنم اینطور بود که هیچوقت روی نیمکت نمینشستم؛ حتی اگر مصدوم بودم، باید بازی میکردم. من صددرصد یک بازیکن دفاعی بودم و همه مربیان، حتی همتیمیهایم، من را دوست داشتند، چون دنبال نمایش دادن خودم نبودم.
هر کاری که انجام میدادم، برای تیم بود. فکر میکنم به همین دلیل همیشه احترام همتیمیهایم را داشتم. در تمام زندگیام حتی یک بازیکن را پیدا نمیکنم که از من خوشش نیامده باشد، چون همه آنها تا امروز دوستان خوبی برایم بودهاند.
متأسفانه بعضی از آنها دیگر از دنیا رفتهاند، اما من هنوز زندهام و ادامه میدهم. من همیشه دوست خوبی بودهام و آنها هم همیشه به من کمک کردهاند.»
نکته جالب در پست منتشره از آندرانیک با تصویری از جام جهانی در دستانش، آلکو، فرزند او و ملیپوش سابق تیم ملی آمریکا آنجا پستی منتشر کرده و در آن نوشته: این پدر من است، فروتنترین، واقعیترین، سختکوشترین، صادقترین و خفنترین آدم اصیلی که ممکن است در زندگیات ببینی…
در این گفتگو، او به صحبت پیرامون پله و همبازی بودن با او میپردازد و میگوید: «او جادویی بود؛ واقعاً باورکردنی نبود. ما بازیکنانی مثل بکنباوئر، کارلوس آلبرتو، یوهان نیسکنس، از انگلیس دنیس توئرت، ملیپوش انگلیسی، و جورجو کینالیا را داشتیم.
تقریباً ۱۳ بازیکن ملیپوش از کشورهای مختلف در تیم ما بودند و میتوانم بگویم احتمالاً هشت یا نه نفر از ما اصلاً نمیتوانستیم انگلیسی صحبت کنیم.
اما به محض اینکه وارد زمین میشدیم، همه چیز مثل جادو میشد. فوقالعاده بازی میکردیم.»
