جام جهانی ۱۹۳۸ زیر سایه شوم جنگ
جام جهانی را از ترس نازیها زیر تخت پنهان کردند!
به گزارش ورزش سه، زمانی که طبلهای جنگ جهانی دوم در اروپا به صدا درآمد و آلمان اتریش را ضمیمه خاک خود کرد فرانسه میزبان سومین دوره جام جهانی فوتبال در سال ۱۹۳۸ شد. این تورنمنت دو سال پس از المپیک تابستانی برلین که آدولف هیتلر از آن برای ماشین تبلیغاتی نازیها استفاده کرد برگزار شد و مشخص بود که یکی از عجیبترین جامهای جهانی تاریخ خواهد شد.
ایتالیا با هدایت ویتوریو پوتسو به اولین تیمی تبدیل شد که از عنوان قهرمانی خود دفاع کرد. جوزپه مهآتزا و جووانی فراری از معدود بازماندگان تیم قهرمان سال ۱۹۳۴ بودند. در کنار آنها سیلویو پیولا ستاره بیچون و چرای لاجوردیپوشان بود که در فینال پاریس مقابل مجارستان در حضور ۴۵ هزار تماشاگر دو گل به ثمر رساند و پیروزی چهار بر دو را قطعی کرد. ایتالیا پیش از آن در مرحله یکچهارم نهایی فرانسه میزبان را سه بر یک شکست داد و در نیمهنهایی با نتیجه دو بر یک از سد برزیل گذشت.
بازیکنان ایتالیا برای این قهرمانی هشت هزار لیر معادل حقوق سه ماه یک فرد عادی و یک مدال طلای با علامت حزب فاشیست دریافت کردند که بنیتو موسولینی در یک دیدار کوتاه پانزده دقیقهای در کاخ ونتزیا در رم به آنها اهدا کرد. با این حال رهبر ایتالیا جام قهرمانی را شخصا در دست نگرفت.
سایه سیاست بر سر این مسابقات به شدت سنگینی میکرد. پیش از بازی اول مقابل نروژ که ایتالیا به سختی با گل پیولا در وقتهای اضافه پیروز شد بازیکنان این تیم به سبک نظامیان سلام فاشیستی دادند. پوتسو سرمربی تیم در این باره گفته است: «ما با سوت و توهین تماشاگران روبهرو شدیم. دستهایمان را پایین آوردیم اما طوفان توهینها دوباره آغاز شد. پس به بازیکنان گفتم آماده باشید و دوباره دستهایمان را بالا بردیم تا نشان دهیم از چیزی نمیترسیم. وقتی در این نبرد روانی پیروز شدیم تازه فوتبال بازی کردیم.»
این مسابقات غایبان بزرگی داشت. تیم قدرتمند اتریش پس از اشغال توسط نازیها از مسابقات کنار رفت و اسپانیا درگیر جنگ داخلی بود. آلمان هم در همان دور اول با شکست چهار بر دو مقابل سوئیس خیلی زود مسابقات را ترک کرد. انگلیس همچنان به تحریم فیفا ادامه میداد و کشورهای آمریکای جنوبی که از میزبانی دوباره یک کشور اروپایی خشمگین بودند مسابقات را تحریم کردند. برزیل و کوبا تنها نمایندگان قاره آمریکا بودند. همچنین اندونزی با نام هند شرقی هلند پس از انصراف رقبایش به عنوان اولین نماینده آسیا در مسابقات شرکت کرد.
در فینال مسابقات تقابل مهارتهای ظریف بازیکنان مجارستان با سرعت و بازی مستقیم ایتالیاییها تماشایی بود. تماشاگران پاریسی که به شدت ضد موسولینی بودند از مجارستان حمایت میکردند اما جام در نهایت با پیروزی چهار بر دو ایتالیاییهایی به پایان رسید. آلبر لوبرون رئیس جمهور وقت فرانسه در آن روز گفت: «این ایتالیاییهای خوشبخت همه چیز را میبرند.»
آنتال سابو دروازهبان مجارستان پس از فینال واکنشی تاریخی به تلگراف جنجالی موسولینی برای بازیکنان ایتالیا با مضمون «پیروزی یا مرگ» نشان داد و گفت: «درست است که من چهار گل دریافت کردم اما حداقل جان یازده مرد را نجات دادم.»
یکی از اتفاقات جالب این جام در بازی برزیل و لهستان اتفاق افتاد. لئونیداس ستاره برزیل به دلیل لغزنده بودن زمین ناشی از بارش شدید باران در استراسبورگ کفشهایش را درآورد و به بیرون زمین پرتاب کرد اما داور سوئدی او را مجبور کرد دوباره آنها را بپوشد. لئونیداس ملقب به الماس سیاه و مرد لاستیکی در آن بازی هتتریک کرد تا برزیل شش بر پنج پیروز شود. او در نهایت با هفت گل زده آقای گل مسابقات شد.
با شروع جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹ جام جهانی برای دوازده سال متوقف شد. در تمام این سالهای تلخ جنگ اوتورینو باراسی یکی از مدیران فدراسیون فوتبال ایتالیا جام قهرمانی را به صورت مخفیانه از بانکی در رم خارج کرد و آن را در یک جعبه کفش زیر تخت خود پنهان کرد تا از دست نازیها در امان بماند و تاریخ فوتبال را حفظ کند.
