جشن تا صبح: ۱۲۰ سال منتظر چنین شبی بودیم
به گزارش "ورزش سه"، این جشن و پایکوبی تا سپیده دم ادامه داشت. در شهر لانس، هزاران تن از هواداران بامداد شنبه ۲۳ مه، پس از ساعت ۴ صبح به استقبال بازیکنان تیم خود رفتند؛ بازیکنانی که فصل فوقالعاده خود را روز جمعه با کسب نخستین جام حذفی فرانسه در تاریخ این باشگاه تکمیل کردند.
ساعت دقیقاً ۴:۱۰ بامداد بود که ژوزف اوغورلیان، مالک باشگاه، در حالی که جام نقرهای معروف را در دست داشت، وارد چمن ورزشگاه بولارت شد؛ جامی که آرس لانس چند ساعت قبل در استادیوم دو فرانس در نزدیکی پاریس، با پیروزی ۳-۱ مقابل نیس به دست آورده بود.
بازیکنان در میان دود غلیظ و شعلههای برخاسته از تجهیزات آتشبازی، مستقیماً به سمت جایگاه «مارک» (جایگاه استقرار لیدرهای متعصب و اولتراها) رفتند؛ جایی که برخی از هواداران این شانس را پیدا کردند تا جام را با نوک انگشتان خود لمس کنند.
قطار شادی غولپیکر در کنار بازیکنان
دور افتخار طولانی مادریدیها که نزدیک به نیم ساعت به طول انجامید، در نهایت با تشکیل یک قطار شادی به طول دهها متر به پایان رسید.
از میان ۳۸ هزار تماشاگری که عصر جمعه پخش زنده فینال را از طریق نمایشگرهای غولپیکر در ورزشگاه بولارت تماشا کرده بودند، تنها چند هزار نفر از افراد سرسخت هنوز در استادیوم حضور داشتند؛ با این حال، ورزشگاه اصلاً خلوت به نظر نمیرسید.
برنو، هوادار ۵۸ ساله که برای در امان ماندن از سرمای شبانه، پلیوری روی پیراهن سرخوزرد خود پوشیده بود، گفت: «ما میخواهیم بچهها را با جام ببینیم. از زمان تاسیس باشگاه ۱۲۰ سال بود که منتظر چنین لحظهای بودیم.»
پییر ساژ، سرمربی لانس در این باره گفت: «ما افتخار میکنیم که میتوانیم لبخند و کمی شادی را به مردم هدیه دهیم. ما در منطقهای زندگی میکنیم که طعم سختی را چشیده است و این لحظات در نهایت واقعاً بیقیمت هستند.»
وسلی سعید، مهاجم تیم که صدایش به خاطر آواز خواندن و فریاد زدنهای طول شب گرفته بود، گفت: «هواداران به شدت لیاقت این جام را داشتند. آنها همیشه ما را تشویق و حمایت کردند و این جام متعلق به آنها نیز هست.»
مالانگ سار، مدافع تیم با اشاره به حس رهایی باشگاه و هواداران پس از کسب این جام افزود: «ما این جام را جام مردم نامیدیم؛ چون میدانیم که مردم لانس مردمی خاص و منحصر به فرد هستند.»
یک استقبال فوقالعاده
فلوریان توون که با باز کردن دروازه حریف در فینال راه را برای همتیمیهایش هموار کرد، توضیح داد که با تمام وجود میخواست پاسخی شایسته به اعتماد هواداران لانس بدهد؛ اعتمادی که از زمان ورودش به باشگاه در تابستان گذشته با استقبال فوقالعاده آنها در فرودگاه لیل به او منتقل شده بود.
مانند تمامی بازیهای خانگی این فصل، استادیوم ۳۸,۲۲۳ نفری لانس عصر جمعه نیز کاملاً پر شده بود؛ با این تفاوت که این بار بازیکنان در زمین حضور نداشتند و تماشاگران بازی را از طریق شش نمایشگر غولپیکر که به همین منظور در چمن نصب شده بود، تماشا میکردند.
شادی و هیجان در مرکز شهر
پس از سوت پایان بازی و اهدای جام در استادیوم دو فرانس، هزاران هوادار به خیابانهای مرکز شهر لانس سرازیر شدند، فضای کافهها و رستورانها را پر کردند و با روشن کردن آتشبازی و ترقه به جشن و پایکوبی پرداختند.
ژولین مانیس، هوادار ۴۶ سالهای که پس از گل اول تیمش همچنان تحت تاثیر احساسات بود، با لبخند گفت: «من نمیتوانستم این فینال را در جایی غیر از اینجا تماشا کنم.» او صبح زود روز جمعه همراه با همسر و دو دختر ۱۷ و ۲۰ سالهاش از منطقه ژورا (محل سکونت خود) به راه افتاده بود، «به این امید که جشن و پایکوبی تمام آخر هفته ادامه داشته باشد».
یاسین ۴۶ ساله نیز از چند کیلومتری لانس آمده بود. او که ۱۲ سال پیش از منطقه سن-سن-دنی به شمال فرانسه آمده، اکنون به یک شهروند بومی منطقه تبدیل و توسط باشگاه لانس پذیرفته شده است.
یاسین با هیجان میگوید: «با تشویقهای کرکننده هواداران هنگام ورود به زمین، شادیهای پس از گل و استرس در هر موقعیت تیم نیس، اگر چشمهایتان را میبستید فکر میکردید بازیکنان واقعاً در زمین حضور دارند.»
سیلوین روبر، شهردار لانس که از استادیوم دو فرانس بازگشته بود، در گفتگو با خبرگزاری فرانسه گفت: «فصل خوبی بود، اما حالا به یک فصل استثنایی تبدیل شده است.»
برنامه رژه اتوبوس تیم در بعدازظهر شنبه
در نقطه دیگر فرانسه یعنی شهر نیس، فضا کاملاً متفاوت بود. با وجود فصل سختی که نیس پشت سر گذاشته و هفته آینده باید در بازی پلیآف برای ماندن در لیگ ۱ تلاش کند، طبق اعلام فرمانداری، ۷,۶۰۰ نفر در فکزون شهرداری گرد هم آمده بودند، اما تنها چند دقیقه پس از سوت پایان بازی، به سرعت پراکنده شدند.
در لانس اما این شور و حال در بعدازظهر شنبه با رژه بازیکنان سوار بر یک اتوبوس روباز از حومه ورزشگاه بولارت تا میدان شهرداری ادامه خواهد داشت.
زنده پیشنهادی
