ایران علیه آخرین فرصت نسل طلایی بلژیک

به گزارش ورزش سه، زمان موعود بار دیگر فرا رسیده است، لحظه‌ای که تیم ملی بلژیک، یکی از پرستاره‌ترین تیم‌های فوتبال جهان در یک دهه گذشته، ماجراجویی خود در جام جهانی را آغاز می‌کند. تیمی که سال‌ها از آن به عنوان یکی از قدرتمندترین نسل‌های تاریخ فوتبال بلژیک یاد شده، اما هر بار در آستانه موفقیت نهایی متوقف شده است.

بلژیکی‌ها امشب در سیاتل مقابل مصر نخستین بازی خود در جام جهانی ۲۰۲۶ را برگزار می‌کنند. پس از حذف ناامیدکننده در مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۲۲، این تیم دستخوش تغییرات گسترده‌ای شده است. یان فرتونخن، توبی آلدرویرلد، یانیک کاراسکو و ادن آزار از فوتبال ملی خداحافظی کرده‌اند و حالا مسئولیت انتقال تیم به نسل جدید بر دوش بازیکنانی چون تیبو کورتوا، اکسل ویتسل، کوین دی‌بروینه و روملو لوکاکو قرار گرفته است.

برای بسیاری از بازیکنان باتجربه این تیم، جام جهانی ۲۰۲۶ فرصتی برای جبران ناکامی‌های گذشته محسوب می‌شود. نسلی که همواره تا یک قدمی موفقیت پیش رفت اما هرگز نتوانست جامی بزرگ را بالای سر ببرد. با وجود کیفیت فنی بالا، بلژیک در حساس‌ترین لحظات نتوانست به عنوان یک تیم کامل عمل کند و همین مسئله باعث شد رؤیای قهرمانی بارها از دست برود.

از جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل تا جام جهانی ۲۰۱۸ روسیه، شیاطین سرخ بارها به مراحل پایانی تورنمنت‌های بزرگ رسیدند. آنها در برزیل با اختلافی اندک مقابل آرژانتین در مرحله یک‌چهارم نهایی شکست خوردند و چهار سال بعد نیز در روسیه برابر فرانسه در نیمه‌نهایی مغلوب شدند. در یورو ۲۰۱۶ و یورو ۲۰۲۱ نیز با وجود قرار گرفتن در جمع مدعیان اصلی، به ترتیب مقابل ولز و ایتالیا حذف شدند. یورو ۲۰۲۴ هم با شکست برابر فرانسه پایان یافت تا فهرست حسرت‌های این نسل طولانی‌تر شود.

رودی گارسیا، سرمربی بلژیک، که خود پس از تجربه‌ای دشوار در ناپولی به دنبال بازسازی اعتبارش است، برای نخستین جام جهانی دوران مربیگری‌اش همچنان به ستون‌های باتجربه تیم اعتماد کرده است. کورتوا، توماس مونیه، دی‌بروینه، ویتسل، یوری تیلمانس، هانس فاناکن و روملو لوکاکو از جمله بازیکنانی هستند که نقش محوری در ترکیب بلژیک خواهند داشت؛ هرچند وضعیت جسمانی لوکاکو همچنان مورد توجه قرار دارد، چرا که او هنوز تحت تأثیر مصدومیت شدیدی است که تابستان گذشته تجربه کرد.

در کنار این بازیکنان باتجربه، نسل جدیدی نیز در حال ورود به تیم ملی بلژیک است. امانوئل موریرا از استراسبورگ، ماتیاس پاردو از لیل و ژرمی دوکو از منچسترسیتی از جمله مهاجمانی هستند که پس از درخشش در فوتبال باشگاهی، حالا فرصت حضور در بزرگ‌ترین صحنه فوتبال جهان را به دست آورده‌اند. همچنین بازیکنانی مانند الکسیس سالماکرز، نیکلاس راسکین، انگوی و سیس نیز می‌توانند انرژی تازه‌ای به ترکیب بلژیک تزریق کنند.

بلژیک در مرحله گروهی با مصر، ایران و نیوزیلند هم‌گروه شده و روی کاغذ شانس بالایی برای صعود به مرحله حذفی دارد. با این حال، تجربه سال‌های گذشته نشان داده که هیچ چیز در جام جهانی قابل پیش‌بینی نیست و موفقیت در مراحل بعدی بیش از هر چیز به توانایی تیم در مدیریت فشار بستگی خواهد داشت.

شاید مهم‌ترین تفاوت این بلژیک با تیم‌های سال‌های گذشته، کاهش انتظارات باشد. برخلاف دوره‌هایی که این تیم به عنوان یکی از مدعیان اصلی قهرمانی وارد مسابقات می‌شد، این بار بسیاری از ستاره‌های آن فصلی پرنوسان و دشوار را پشت سر گذاشته‌اند و نگاه‌ها کمتر از گذشته روی شیاطین سرخ متمرکز است. شاید همین موضوع بتواند به بزرگ‌ترین نقطه قوت بلژیک تبدیل شود؛ تیمی که بدون فشار سنگین گذشته، امیدوار است در آخرین تلاش نسل طلایی خود، سرانجام به موفقیتی تاریخی دست پیدا کند.