سرنوشت ایران و نیوزیلند در دست طارمی و وود

 به گزارش "ورزش سه"، سایت معروف گل در گزارشی نوشته است اگر قرار باشد بازی ایران و نیوزیلند در یک دوئل خلاصه شود، نام دو مهاجم بیشتر از همه به چشم می‌آید: مهدی طارمی و کریس وود. هر دو برای تیم‌های خود نقشی فراتر از یک مهاجم نوک دارند و بخش مهمی از امیدهای هجومی دو تیم به عملکرد آن‌ها در محوطه جریمه وابسته است.
 
این رسانه نوشته است طارمی برای ایران فقط یک تمام‌کننده نیست. او بازیکنی است که می‌تواند بین خطوط بازی کند، مدافعان را از جای خود خارج کند، برای وینگرها فضا بسازد و در لحظه مناسب ضربه نهایی را بزند. تجربه او در فوتبال اروپا و بازی‌های بزرگ باعث شده رسانه‌ها از او به عنوان یکی از بازیکنان کلیدی ایران در مسابقه نخست نام ببرند.
 
گل به اردوی رقیب ایران نیز پرداخته و نوشته است در سمت مقابل، کریس وود مهم‌ترین چهره نیوزیلند است. کاپیتان آل‌وایتس بهترین گلزن تاریخ تیم ملی کشورش محسوب می‌شود و تقریباً تمام برنامه هجومی نیوزیلند می‌تواند به نحوی به او ختم شود. قدرت بدنی، تجربه بازی در لیگ برتر انگلیس و توانایی در استفاده از توپ‌های بلند، وود را به جدی‌ترین تهدید دفاع ایران تبدیل می‌کند.
 
تفاوت سبک این دو مهاجم، تفاوت مسیر هجومی دو تیم را هم نشان می‌دهد. ایران احتمالاً تلاش می‌کند با پاس‌های زمینی، حرکت از کناره‌ها و استفاده از کیفیت فردی بازیکنان هجومی به طارمی موقعیت بدهد. نیوزیلند اما بیشتر به ارسال‌ها، توپ‌های مستقیم و حضور وود در نبردهای هوایی امید خواهد داشت.
 
برای خط دفاع ایران، کنترل وود فقط به معنای برنده شدن در نبردهای مستقیم نیست. مدافعان ایران باید مراقب توپ‌های دوم، جاگیری هافبک‌های نیوزیلند و ارسال‌های زودهنگام از جناحین باشند. وود معمولاً حتی وقتی خودش ضربه نهایی را نمی‌زند، با درگیر کردن مدافعان می‌تواند فضا را برای بازیکنان دیگر باز کند.

برای نیوزیلند هم مهار طارمی کار ساده‌ای نخواهد بود. او مهاجمی نیست که فقط درون محوطه منتظر توپ بماند. عقب آمدن‌های او، گرفتن خطا، تغییر جهت بازی و حرکت‌های بدون توپ می‌تواند نظم دفاعی آل‌وایتس را به هم بزند. اگر طارمی در جریان بازی زیاد صاحب توپ شود، نیوزیلند ناچار خواهد شد مدافعان خود را از منطقه امنشان بیرون بکشد.
 
این رسانه در بخش پایانی گزارش خود نوشته است به همین دلیل، نبرد طارمی و وود فقط رقابت دو مهاجم برای گلزنی نیست. این دو بازیکن می‌توانند شکل حمله، ریتم مسابقه و حتی تصمیم‌های مربیان را تغییر بدهند. هر تیمی که مهاجم اصلی خود را بهتر وارد بازی کند، گام مهمی به سمت پیروزی در مسابقه نخست برمی‌دارد.