پاراگوئه ۰-۱ فرانسه | فرار خروس‌ها از میدان مین

به گزارش "ورزش سه"، پیش از شروع مسابقه، جشن تولد یکی از مسئولان برگزاری با تمام تشریفات برگزار شد، اما وقتی توپ به حرکت درآمد، دیگر جایی برای جشن و سرگرمی نبود. پاراگوئه از همان ابتدا با آرایش ۱-۴-۵ در زمین مستقر شد و خولیو انسیسو را تنها در خط حمله گذاشت. همین موضوع باعث شد فرانسه خیلی زود در نیمه زمین حریف مستقر شود و مالکیت توپ را کاملاً در اختیار بگیرد که کاملاً قابل پیش‌بینی بود.

از دید پاراگوئه، این مسابقه نبردی برای مقاومت بود و از نگاه فرانسه، آزمونی برای صبوری. آن هم در شرایطی که مسابقه در دمایی نزدیک به ۴۰ درجه سانتی‌گراد و با رطوبت بسیار بالا برگزار می‌شد که طبیعتاً روی روند بازی تأثیر زیادی می‌گذاشت. ورزشگاه نیز بخشی در آفتاب و بخشی در سایه بود؛ هم روی سکوها و هم روی چمن.

دقایق سپری شد تا نخستین وقفه برای آب‌رسانی فرا رسید که این بار کاملاً ضروری بود. تا آن زمان، فرانسه در نزدیکی محوطه جریمه پاراگوئه موقعیت جدی خلق نکرده بود و پاراگوئه نیز حتی به محوطه حریف نزدیک نشده بود.

اما فوتبال همیشه غیرقابل پیش‌بینی است. شوت از راه دور مانو کنه پس از برخورد اتفاقی به دیگو گومز تغییر مسیر داد و با اختلافی اندک از کنار دروازه به بیرون رفت. واقعیت این بود که این تنها موقعیت جدی فرانسه در آن بازه از بازی بود، زیرا پاراگوئه با متراکم کردن فضای پشت محوطه جریمه، اجازه نمی‌داد بازیکنانی مانند عثمان دمبله، مایکل اولیسه یا کیلیان امباپه که گاهی عقب‌تر می‌آمد، راهی برای نفوذ پیدا کنند.

جالب اینکه پاراگوئه تا آن لحظه حتی یک خطا هم مرتکب نشده بود؛ گویی می‌خواست خلاف کلیشه‌ها عمل کند. در مقابل، فرانسه چندین خطا انجام داد که یکی از آن‌ها با کارت زرد برای بردلی بارکولا همراه شد.

پس از وقفه آب‌رسانی، دقایقی متعادل سپری شد. ابتدا غفلت مدافعان پاراگوئه موقعیتی در اختیار امباپه گذاشت که او از آن استفاده نکرد و سپس آدرین رابیو با شوتی از راه دور دروازه را تهدید کرد.

پس از گذشت بیش از نیم ساعت از بازی، یکی از نخستین خطاهای شاگردان گوستاوو آلفارو، با محوریت آندرس کوباس، به درگیری میان بازیکنان دو تیم منجر شد که بیشتر شبیه یک جنجال بیهوده بود. بعد از آن هم ماتیاس گالارسا هنگام عبور امباپه، ضربه‌ای با دست به او زد و تنش‌ها بیشتر شد.

بازی از نظر فیزیکی خشن‌تر شده بود، اما روند کلی تغییری نکرده بود. فرانسه مالکیت مطلق توپ را در اختیار داشت، اما این برتری بیشتر سر و صدا داشت تا نتیجه. امباپه که سایر اعضای «چهار مهاجم بزرگ» تیمش نیز مهار شده بودند، تلاش می‌کرد با هم‌تیمی‌هایش ارتباط برقرار کند، اما موفق نبود. در سوی دیگر، انسیسو بارها به‌تنهایی استارت زد و مقابل چند مدافع قرار گرفت که بیشتر زمان مسابقه را به سود پاراگوئه سپری می‌کرد تا اینکه خطری جدی ایجاد کند.

وقتی داور ازبکستانی مسابقه برای دومین بار بازی را به دلیل گرما متوقف کرد، نتیجه همچنان بدون گل بود که برای فرانسه چندان هم ناآشنا نبود، چرا که این تیم مقابل سنگال نیز نیمه نخست را بدون گل پشت سر گذاشته بود.

نخستین موقعیت جدی نیمه دوم از یک ضربه بلند مایک مانیان آغاز شد که اعتراض شدید سرمربی پاراگوئه را در پی داشت، هرچند تلاش و دوندگی بازیکنانش همچنان تحسین‌برانگیز بود.

فشار بدنی مسابقه سرانجام اثر خود را گذاشت و عمر آلدرته و خولیو انسیسو به دلیل خستگی و مشکلات جسمانی از زمین خارج شدند؛ تعویض‌هایی که آلفارو احتمالاً دوست نداشت تا این اندازه زود انجام دهد. در طرف مقابل، دیدیه دشان نیز دزیره دوئه را به جای بارکولا به میدان فرستاد.

ورود دوئه جریان بازی را تغییر داد. او در نخستین حرکت انفرادی خود با عبور از چند مدافع وارد محوطه جریمه شد تا اینکه دیگو گومز او را سرنگون کرد. داور ابتدا اعتقادی به خطا نداشت، اما پس از بازبینی صحنه با کمک وی‌ای‌آر، نقطه پنالتی را نشان داد.امباپه پشت توپ ایستاد و بدون اشتباه گل برتری فرانسه را به ثمر رساند.

پس از دریافت گل، پاراگوئه دست به چند تعویض دیگر زد و نشان داد دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد. در آستانه آخرین وقفه آب‌خوری، تنش میان بازیکنان افزایش یافت و برخوردهای فیزیکی و درگیری‌های لفظی شدت گرفت.

بعد از آن، پاراگوئه با وجود ۱۰ دقیقه وقت اضافه که فرانسه چندان خوب آن را مدیریت نکرد، فرصت کافی برای جبران داشت، اما تیمی که تا آن لحظه تمام تمرکزش روی دفاع بود، نه تجربه کافی برای حمله همه‌جانبه داشت و نه بهترین بازیکنانش را دیگر در زمین می‌دید. در نهایت، فرانسه در گرمای طاقت‌فرسای فیلادلفیا به پیروزی رسید که با توجه به روند مسابقه، کاملاً طبیعی به نظر می‌رسید.