دربی ۱۰۷ علیه کلیشه همیشگی
سهراب و تارتار، جواب ایرانی به یک سوال قدیمی
به گزارش ورزش سه، استقلال و پرسپولیس در یکی از متفاوتترین شهرآوردهای سالهای اخیر به تساوی یک - یک رسیدند. مسابقهای که برخلاف بسیاری از دربیهای گذشته نه اسیر ترس از شکست شد، نه به یک بازی کمموقعیت و محتاطانه تبدیل شد و نه هیچکدام از دو تیم را از ریسک کردن ترساند. امشب و در ورزشگاه نقش جهان اصفهان، سهراب بختیاریزاده و مهدی تارتار تیمهایی را به زمین فرستادند که برای هر دو برای برد بازی میکردند و حاصل این تفکر، یکی از جذابترین دربیهای سالهای اخیر بود.
این اتفاق در شرایطی رخ داد که پیش از شروع فصل، یکی از بحثهای همیشگی فوتبال ایران بار دیگر مطرح شده بود؛ اینکه آیا مربیان ایرانی توانایی هدایت تیمهای بزرگ لیگ را دارند یا نه؟ آیا آنها میتوانند فشار استقلال و پرسپولیس را تحمل کنند؟ آیا در مسابقهای با این حجم از فشار، حاضر به ریسک کردن هستند یا در نهایت به همان نسخه همیشگی فوتبال نتیجهگرا و محافظهکارانه پناه میبرند؟ دربی امشب اما دستکم برای یک شب جواب متفاوتی به این سوال داد.
دو تیم هجومی با دو مربی ایرانی روی نیمکت
استقلال پیش از این مسابقه چهار هفته بدون شکست و بدون دریافت گل را پشت سر گذاشته بود؛۳ برد و یک تساوی و ۱۰ امتیاز، حاصل کار سهراب بختیاریزاده و تیمش در ۴ هفته ابتدایی بود. پرسپولیس هم با سه برد و یک شکست، ۹ امتیازی بود و با ۹ گل زده یکی از بهترین خطوط حمله لیگ را در اختیار داشت. به این ترتیب دو تیم با شرایطی متفاوت اما پرقدرت وارد دربی شدند؛ استقلال با دفاعی مستحکم و پرسپولیس با نیروی تهاجمی قابل توجه؛ با این حال آنچه در زمین اتفاق افتاد، از جنس یک دربی بسته نبود.
نیمه اول بدون گل به پایان رسید اما بدون موقعیت، نه؛ بازی پر از رفت و برگشتهای جذاب روی هر دو دروازه و لحظات نفسگیر در خلال جریان بازی بود.
تیم مهدی تارتار نیمه دوم را هم با همان میل هجومی آغاز کرد اما استقلال خیلی زود خطرناک شد. هنوز چند دقیقه از شروع نیمه نگذشته بود که سرخها و آبیها موقعیتهایی روی دروازه هم ایجاد کردند. در نهایت و در دقیقه ۵۰، محمدمهدی محبی قفل بازی را باز کرد. در شلوغی پشت محوطه جریمه استقلال، یک اشتباه دفاعی از سوی رستم آشورماتوف به محبی اجازه داد وارد محوطه شود و ضربه زمینی و دقیق او به کنج دروازه از فرعباسی عبور کند تا پرسپولیس یک - صفر جلو بیفتد. این گل، دویستمین گل تاریخ شهرآورد هم بود.
اما واکنش استقلال هم دقیقا همان چیزی بود که این دربی را از بسیاری از شهرآوردهای اخیر جدا کرد.
سهراب بختیاریزاده محمدحسین اسلامی را وارد زمین کرد و این بازیکن تعویضی یک دقیقه بعد و با اولین لمس توپ خود، گل تساوی را ساخت. او توپ را در اختیار یاسر آسانی قرار داد و وینگر آلبانیایی استقلال پس از یک کنترل دیدنی، ضربهای قدرتمند به زاویه موافق پیام نیازمند زد تا بازی در دقیقه ۶۰ دوباره مساوی شود.
جالب اینکه بعد از یک- یک شدن مسابقه، بازهم چیزی از جذابیت مسابقه کم نشد.
آسانی چند دقیقه بعد میتوانست گل دوم خودش را بزند اما ضربهاش در دقیقه ۷۲ در اختیار نیازمند قرار گرفت. پیش از آن هم ضربه فنی او در دقیقه ۵۶ به تیرک دروازه پرسپولیس برخورد کرده بود.
در سمت مقابل شوت سنگین بیفوما از پشت محوطه تنها با اختلاف اندکی بیرون رفت و علیپور نیز در دقیقه ۷۱ ضربهای زد که با فاصلهای بسیار کم از کنار تیر دروازه استقلال عبور کرد. در ادامه و حتی وقتی بازی به دقیقههای پایانی رسید، دو تیم هنوز به دنبال زدن گل برتری بودند. در نهایت این دربی جذاب مساوی شد اما یکی از هیجانانگیزترین مساویهای تاریخ این مسابقه به ثبت رسید.
سهراب و تارتار علیه محافظهکاری
بختیاریزاده پیش از بازی هم صریحا گفته بود که تیمش نمیترسد و قرار است جسور و منطقی بازی کند. او حتی تاکید کرده بود که قرار نیست استقلال به خاطر حساسیت مسابقه سبک همیشگیاش را کنار بگذارد.
تارتار هم ترکیبی را انتخاب کرد که از همان ابتدا نشانههای واضحی از نگاه تهاجمی داشت؛ علی علیپور و ایگور سرگیف در خط حمله قرار گرفتند و با حضور بیفوما و محبی در کنارهها، پرسپولیس با تمام نفرات هجومی اصلیاش وارد زمین نقش جهان شد.
بلافاصله بعد از پایان مسابقه، مهدی تارتار در گفتگو با خبرنگار تلویزیون مهمترین جمله این داستان را به زبان آورد: «از نظر من هر دو کادر جسور بودند و جرات بازی هجومی داشتند؛ بنابراین هردو تیم برای برد به زمین آمده بودند.»
پاسخ به یک پیشفرض قدیمی
سالهاست در فوتبال ایران هر زمان بحث انتخاب سرمربی برای استقلال و پرسپولیس مطرح میشود، یک گزاره تکراری به گوش میرسد؛ اینکه مربیان جوان ایرانی نمیتوانند فشار کار در این دو تیم بزرگ را تحمل کنند. جا افتادن این نظریه در سالهای اخیر هم البته بیدلیل نیست. فوتبال ایران نمونههای زیادی داشته که در آن مربیان داخلی در تیمهای بزرگ نتوانستهاند انتظارات را برآورده کنند اما مشکل اینجاست که این گزاره اغلب اوقات از یک تجربه به یک حکم کلی تبدیل میشود؛ در چنین شرایطی کیفیت بالای دربی ۱۰۷ علیه همین حکم کلی قد علم کرد.
در شرایطی که این فصل به دلیل شرایط خاص کشور باشگاهها سراغ استخدام مربیان خارجی نرفتند و هر ۱۸ نیمکت لیگ برتری در اختیار مربیان ایرانی قرار گرفته، مهمترین مسابقه فصل با دو مربی ایرانی روی نیمکتهای دو تیم بزرگ کشور برگزار شد. در این شرایط بختیاریزاده و تارتار ثابت کردند که میتوان با شناسنامه ایرانی، روی نیمکت استقلال و پرسپولیس نشست و جسورانه ۹۰ دقیقه برای پیروزی بازی کرد.
