یک گل دیگر کم بود
شاهکار ناتمام بارسا در یک شب جادویی
به گزارش ورزش سه، اتلتیکو پس از ۹۰ دقیقه تلاش برای بقا مقابل بارسایی که تمام توانش را در زمین گذاشت و در یک قدمی وقتهای اضافه بود، به اولین فینالیست جام حذفی تبدیل شد. آنها تنها یک گل کم آوردند و در این مسیر کنده و بالده هممصدوم شدند. نمیتوان به این تیم خردهای گرفت، مگر بابت بازی رفت و آن نتیجه ننگین ۴-۰. اتلتیکو به لطف شایستگیهای خود در مجموع راهی فینال شد. برای اتلتیکو اتفاقات امشب نوکمپ از آن دست خاطراتی است که ترجیح میدهند هرچه زودتر فراموشش کنند. شاگردان چولو پس از ۱۳ سال به فینال بازگشتند و صرفنظر از اینکه رقیبشان چه کسی باشد، به عنوان مدعی اصلی در لاکارتوخا حاضر خواهند شد.
«سعی میکنیم غیرممکن را ممکن کنیم»؛ این جملهای بود که هانسی فلیک در آستانه دیداری بر زبان آورد که در آن مجبور به انجام یک کار خارقالعاده پس از فاجعه متروپولیتانو بودند. این مأموریت حتی سناریوی مشخصی داشت: دو گل در هر نیمه و تکرار تاریخ پیروزی مشهور ۶-۱ مقابل پیاسجی. زدن چهار گل در توان بارسا هست، کما اینکه در همین فصل ۹ بار موفق به انجامش شدهاند، اما به همان اندازه که گلزنی مهم است، گل نخوردن هم حیاتی بود. و این دقیقاً پاشنه آشیل بارساست. در سمت مقابل، تیمی با عطش بیشتر حضور داشت (۱۳ سال دوری از فینال جام حذفی) که در بازی رفت به اندازه کافی برای فینالیست شدن تلاش کرده بود و میدانست برای جلوگیری از خلق معجزه توسط بارسا، باید گلزنی کند. به این ترتیب، «غیرممکن» همچنان نام فیلمی از خوان آنتونیو بایونا باقی ماند و بارسا نتوانست آن را ممکن کند. اتلتیکو به خاطر آنچه در بازی رفت انجام داد، فینالیستی کاملاً شایسته است.
از همان ابتدای مسابقه مشخص بود که با چه نوع بازیای روبرو هستیم. این دیداری برای پنهان کردن کارتها نبود؛ باید از همان لحظات اول با تمام توان وارد قمار میشدند. خط حمله قدرتمند شاگردان فلیک در برابر انضباط دفاعی مردان سیمئونه. دقیقهای که اولین گل (برای هر یک از دو تیم) به ثمر میرسید هم کلیدی بود. از لحظهای که د بورگوس سوت آغاز را زد، همه چیز عیان شد: بارسا برای دریدن به زمین آمد و فرمین در دقیقه یک و نیم با ضربهای که تیر دروازه را لرزاند، اولین هشدار را داد.
فرار از تله آفساید و سرعت؛ اینها کلیدهای شکست دادن این بارسا هستند و به همین دلیل سیمئونه همان خط حمله بازی رفت را تکرار کرد. آنها به اندازه بازی متروپولیتانو فرصتهای واضح نداشتند، اما یک موقعیت هم میتوانست برایشان کافی باشد. اولین ضربه شب برای آبیواناریها، مصدومیت عضلانی کنده در دقیقه ۱۱ بود. بالده وارد زمین شد و کانسلو به دفاع راست رفت. ضربات بعدی هم سهم میزبان بود: شوت رافینیا به بیرون رفت، ضربه آرام برنال در دستان موسو آرام گرفت و فران تورس روی یک حرکت تمرین شده از روی کرنر، توپ را به بیرون فرستاد. اتلتیکو همچنان منتظر فرصت خود بود و در ۲۰ دقیقه اول هیچ حملهای نداشت.
اولین موقعیت جدی، شوت لامین بود که موسو آن را دفع کرد، اما اتلتیکو تا آن زمان فشار زیادی را تحمل نمیکرد. اولین حمله میهمان توسط گریزمن بسیار خطرناک بود که البته قبل از آن روجری در تله آفساید مانده بود. اما داستان بازی در آستانه دقیقه ۳۰ عوض شد؛ زمانی که اشتباه کوکه روی یک پرتاب اوت با شوت فران تورس همراه شد که موسو آن را به کرنر فرستاد. از همان کرنر بود که گل اول رقم خورد؛ لامین در سمتی غیرتخصصی، با یک دریبل عالی لوکمن را از پیش رو برداشت و با یک پاس کاتبک، برنال را صاحب توپ کرد تا او به راحتی دروازه را باز کند.
این گل به بارسا بال و پر داد و ضربه سر رافینیا نزدیک بود سناریوی ۲-۰ پیش از استراحت را محقق کند، اما توپ با فاصله کمی از کنار تیر عبور کرد. ۱۵ دقیقه پایانی نیمه اول به بازی پر افت و خیزی تبدیل شد که آثار خستگی در آن هویدا بود. گریزمن در موقعیت آفساید توپ را به تیر زد و لوکمن روی سانتر یورنته فرصت به ثمر رساندن گل تساوی را داشت. در وقتهای تلف شده، صحنه کلیدی رقم خورد؛ خطای پوبیل روی پدری منجر به پنالتی شد که رافینیا آن را تبدیل به گل کرد. قطعاً رفتن به رختکن با نتیجه ۲-۰ تفاوت بسیار زیادی با ۱-۰ داشت. سناریوی فلیک در حال اجرا بود.
در نیمه دوم این اتلتیکو بود که باید جریان بازی را عوض میکرد. با همان روند قبلی آنها به جایی نمیرسیدند. تغییراتی ایجاد شد و خولیان آلوارز دو دقیقه پس از شروع، ضربهای را به سمت خوآن گارسیا روانه کرد که در دستهای او آرام گرفت. بارسا اما همان تیم قبلی بود؛ تلاش بیوقفه برای زدن گلهایی که هنوز کم داشتند. در دقیقه ۱۰ نیمه دوم، یک نبوغ دیگر از لامین یامال، فران تورس را در موقعیت گل سوم قرار داد اما دروازهبان روخیبلانکوس خوش درخشید. موسو بار دیگر با یک دبلسیو تماشایی مقابل ضربات فرمین و برنال خودنمایی کرد. لحظات سختی برای مادریدیها رقم خورد که سیمئونه سعی کرد با فرستادن سورلوث و ناهوئل مولینا به زمین، اوضاع را آرام کند.
نتیجه ۳-۰ شد و ۲۰ دقیقه تا پایان باقی مانده بود. دومین ضربه به بارسا، یک مصدومیت جدید بود؛ این بار بالده بود که با چشمانی اشکبار به دلیل آسیبدیدگی عضلانی زمین را ترک کرد. تعویض او غافلگیرکننده بود، نه به خاطر ورود آرائوخو، بلکه به این دلیل که این بازیکن اروگوئهای برای بازی در پست شماره ۹ (مهاجم نوک) وارد میدان شد. در دقیقه ۷۰، برنال گل سوم را به ثمر رساند تا ورزشگاه از شادی به مرز انفجار برسد؛ گلی که در ابتدا مشکوک به آفساید بود اما ده بورگوس پس از بازبینی توسط VAR، آن را تأیید کرد. ربع ساعت باقی مانده بود و بارسا تنها یک گل با وقتهای اضافه فاصله داشت. با یک نوکمپِ پرشور و حرارت، همه چیز ممکن به نظر میرسید.
دقایق پایانی با حملات همهجانبه بارسا نفسگیر دنبال شد؛ پدری لنگلانگ بازی میکرد و همه بازیکنان از رمق افتاده بودند، اما تنها هدفشان گلزنی بود. در سمت مقابل، اتلتیکو که توپ برایش مثل گدازه داغ بود، با تمام توان در برابر این محاصره مقاومت میکرد. فرصتی برای ثبت گل چهارم مهیا نشد و به محض اینکه ده بورگوس سوت پایان بازی را زد، تمامی بازیکنان به دلیل تلاش بیامان و خستگی مفرط روی زمین افتادند. اتلتیکو به هر شکلی که بود از این آزمون دشوار سربلند خارج شد و حالا لاکارتوخا در انتظار آنهاست
