صدای ترس آرسنال: پپ مثل جلاد می‌آید!

به گزارش ورزش سه، پس از گذشته ماه‌ها از فصلی در لیگ برتر که بیشتر تحت سیطره پرتاب‌های بلند، کشتی گرفتن در ضربات ایستگاهی و فوتبال ماشینی و بیش از حد کنترل‌شده بود، ناگهان هنر خالص و قدرت آتش‌بار منچسترسیتی درست در لحظه‌ای که بیشترین اهمیت را داشت، به رخ کشیده شد. مسابقه امشب چلسی و منچسترسیتی در دقایق ابتدایی نیمه دوم از چنگ چلسی خارج شد و با سوت پایان، به نظر می‌رسید جام قهرمانی هم در حال خروج از دستان لندنی‌هاست. البته نه آبی‌های لندن، بلکه همسایه قرمزنشین آنها، آرسنال.

به قول یک کاربر انگلیسی: موسیقی متن فیلم «آرواره‌» را پخش کنید؛ کوسه‌های پپ گواردیولا در حال چرخیدن دور شکار هستند. پس از شکست آرسنال مقابل بورنموث، خون در آب پخش شده بود و سیتی که نیمه اول را با آرامشی کاذب سپری کرده بود، بالاخره در استمفوردبریج دندان‌هایش را نشان داد.

برای آرسنال، هیچ خبری از لطف و کمک تیم جوان و بی‌تجربه لیام روزنیور نبود. سیتی پس از آنکه با گلِ نیکو اورایلی، که حالا به مرد بازی‌های بزرگ پپ تبدیل شده، کنترل بازی را به دست گرفت، دیگر پشت سرش را هم نگاه نکرد. ستاره بی‌چون و چرای این پیروزی ۳ بر ۰، رایان شرکی بود؛ نابغه فرانسوی که با حرکات پا و دید فوق‌العاده‌اش، چلسی را به ستوه آورد. شرکی که در اولین فصل حضورش در لیگ برتر به آمار ۱۰ پاس گل رسیده، معمار گل‌های اورایلی و مارک گِهی بود تا سیتی در حالی به فاصله ۶ امتیازی آرسنال برسد که یک بازی عقب‌افتاده هم دارد. فراموش نکنید؛ ایستگاه بعدی نبرد مستقیم دو تیم در اتحاد است. فاصله به لطف احیای ناگهانی پپ گواردیولا در حال کمتر و کمتر شدن است.

بسیاری از قهرمانی‌های سیتی با یک سناریوی تکراری همراه بوده است: واکنش فوری و بی‌رحمانه به لغزش رقبا در اواخر فصل. کمتر تیمی در دنیا به اندازه آن‌ها در مدیریت فشار و یورش به اولین نشانه ضعف مدعیان تخصص دارد. اگرچه بازی با پاس‌های بی‌هدف و لمس توپ‌های بد از سوی سیتی شروع شد و آرسنالی‌ها را امیدوار کرد، اما این فقط آرامش پیش از طوفان بود.

چلسی در نیمه اول نمایش پخته‌ای داشت. در غیاب انزو فرناندز که فکر و ذکرش درگیر رئال مادرید است، آندری سانتوس در کنار مویسس کایسدو به خوبی فضاها را بستند. کول پالمر با هر بار چرخش، بوی خطر می‌داد و سیتی از حملات پی‌درپی چلسی دستپاچه شده بود. پالمر اولین فرصت خطرناک را به تور کناری زد، ژائو پدرو مدافعان را به زحمت انداخت و پدرو نتو، هموطنش ماتئوس نونس را آزار داد و دوناروما را وادار به واکنشی تماشایی کرد. حتی مارک کوکوریا دروازه سیتی را باز کرد، اما پرچم کمک‌داور نشان داد که یک تار موی سر او در آفساید بوده است.

در آن سو، ارلینگ هالند کاملاً منزوی شده بود و توپ به او نمی‌رسید. اما کلمات پپ در بین دو نیمه لابد با چاشنی خشم همراه بوده، چون سیتی در نیمه دوم به تیمی کاملاً متفاوت تبدیل شد. چلسی تاب تحمل این تغییر آهنگ را نداشت. اینجا بود که جای خالی رهبری مثل انزو فرناندز یا ریس جیمز مصدوم به وضوح حس شد. وقتی سیتی سرعت پاس‌کاری را بالا برد و حمله را تند و تیزتر کرد، دفاع چلسی مثل کره با چاقوی داغ بریده شد.

هالند اولین فرصت را از دست داد و شوت شرکی با اختلاف کمی به بیرون رفت، اما شکستن سد دفاعی چلسی زیاد طول نکشید. آن‌ها وقتی شرکی در جناح راست با توپ جادو می‌کرد، خطر را حس نکردند. شماره ۱۰ سیتی زمان کافی برای تصمیم‌گیری داشت و با یک ارسال بی‌نقص، اورایلی را پیدا کرد تا او با یک ضربه سر مهارنشدنی، سانچز را تسلیم کند. اورایلی که پیش از این با دبل خود آرسنال را در فینال جام اتحادیه نابود کرده بود، امشب تخصصش در زدن گل‌های حیاتی را بار دیگر به نمایش گذاشت.

چهار دقیقه بعد، نوبت به درخشش دوباره شرکی رسید. او از سمت چپ به داخل زد، مدافعان را مثل مانع تمرینی پشت سر گذاشت و در حالی که همه منتظر شوت بودند، با پاسی خط‌کشی شده مارک گِهی را صاحب توپ کرد تا مدافع اسبق چلسی با ضربه‌ای دقیق، تیم دوران کودکی‌اش را جریمه کند. بازی زمانی ۳ بر ۰ شد که چلسی اصرار به بازیسازی از عقب زمین داشت؛ کایسدو توپ را لو داد تا شرکی و دوکو از اشتباه او نهایت استفاده را ببرند و ستاره بلژیکی با فراری تماشایی، گل سوم را به ثمر برساند.

داستان همیشگی بهار در حال تکرار است: لغزش آرسنال و یورش وحشیانه سیتی. متوقف کردن این ماشین پیروزی، حالا غیرممکن‌تر از همیشه به نظر می‌رسد.