عجیبترین صحنههای امشب فوتبال اروپا
باورنکردنی: نگذاشتند تیم محبوبشان قهرمان شود!
به گزارش "ورزش سه"، ناتمام ماند. حالا بهجای جشن قهرمانی درخشان، احتمالاً اسلاویا پراگ با شکست انضباطی ۳-۰ و بسته شدن ورزشگاهش روبهرو خواهد شد. دربی پرتنش مقابل اسپارتا بار دیگر نشان داد که بخشی از هواداران فوتبال در جمهوری چک هنوز چقدر نابالغ و خشن هستند. چرا ورزشگاه اِدن به یک «بالکان دیوانهوار» تبدیل شد؟
حالا تمام دنیای فوتبال از این اتفاق خبر دارد. تصاویر زننده تلویزیونی از دربی پراگ، زمانی که هواداران وارد زمین شدند، تقریباً همزمان با خروج شتابزده اتوبوس اسپارتا از ورزشگاه اسلاویا منتشر شد؛ آن هم با اسکورت پلیس! دربی آتشین نیمهتمام ماند و دیگر امکان ادامه مسابقه وجود نداشت.
این اتفاق یک رسوایی بیپایان برای اسلاویا است. باشگاه آنقدر به هواداران وفادارش در سکوی معروف «تریبونا سور» اعتماد کرده بود که در نهایت دقیقاً از همانها ضربه خورد. آنها نه توانستند و نه حتی خواستند قهرمانی لیگ را در چارچوب قوانین و آرامش جشن بگیرند. در حالی که تنها چیزی که تحریکشان کرده بود، اتفاقات و تنشهای همیشگی دربی مقابل رقیب منفورشان بود.
هواداران آنقدر از کنترل خارج شدند که به باشگاه خودشان آسیب زدند؛ باشگاهی که تقریباً در همهچیز با آنها کنار آمده بود. یا شاید دقیقاً به همین دلیل؟
حالا دیگر دنیای فوتبال درباره طرحهای خیرهکنندهای که تریبونا سور با خلاقیت، رنگ و شکوه، عشقش به اسلاویا را به نمایش میگذاشت، صحبت نمیکند. حالا تصاویر دیگری همهجا پخش شدهاند؛ صحنههایی که در آن افراد نقابدار میان بازیکنان میدوند، از فاصله نزدیک منورهای خطرناک را به سمت سکوی هواداران اسپارتا شلیک میکنند و حتی از حمله به بازیکنان حریف هم ابایی ندارند.
خسارتهای این اتفاق احتمالاً تا مدتها، شاید سالها، ادامه خواهد داشت. چیزی که دیدیم، ترکیبی از بدترین صحنههای فوتبال بالکان و آمریکای لاتین بود. یاکوب سوروفچیک، دروازهبان اسپارتا، خطاب به فردی که به او حمله کرده اعلام کرده از راه قانونی اقدام خواهد کرد. او با عصبانیت در اینستاگرامش نوشت:«حالا از شبت لذت ببر، عوضی.»
او همچنین توضیح داد که چگونه به خاطر گذشتهاش در اسلاویا مورد توهین قرار گرفته، چگونه خودش و خانوادهاش تهدید به مرگ شدهاند و در نهایت هم او را زدهاند؛ فرقی هم نمیکند با لیوان نوشیدنی بوده یا چیز دیگری. او تنها بازیکن اسپارتا نبود که دچار آسیب سطحی شد.
پلیس بلافاصله بررسی تصاویر دوربینها را آغاز کرد و حالا آشوبگران به دلیل حمله و خشونت ممکن است تا دو سال زندان در انتظارشان باشد. یاروسلاو توردیک، رئیس باشگاه اسلاویا، گفت:«ما هیچ بهانهای برای خودمان نداریم. این یک شرمساری است و باید با آن زندگی کنیم.»
اسلاویا نخستین باشگاه در کشور بود که مناطق حفاظتی ورزشگاه را حذف کرد. این باشگاه در ورزشگاه تازهاش باور داشت که میتواند هواداران را کنترل کند و تا حد زیادی هم موفق شده بود. ورزشگاه ادن تقریباً همیشه پر میشد، جو فوقالعادهای داشت و هواداران قرار بود شنبه شب یک قهرمانی دیگر را جشن بگیرند.
اما پایان شرمآور مسابقه، تمام آن اعتماد و تصویر مثبت را به فاضلاب فرستاد. در حالی که فقط سه دقیقه تا پایان مسابقه باقی مانده بود؛ سه دقیقهای که پنجمین قهرمانی ترپیشوفسکی را به هرجومرج کامل تبدیل کرد.
برگزارکنندگان مسابقه وضعیت را کاملاً دستکم گرفته بودند. آنها تصور میکردند هواداران، حتی با نزدیک شدن بازی به پایان، کنترل خود را از دست نخواهند داد. در این میان، اسلاویا دو بار از حریف عقب افتاد و هر دو بار بازی را به تساوی کشاند. سپس گل سوم را زد و ۳-۲ پیش افتاد، اما همزمان مهاجمش، توماش خوری، هم اخراج شد؛ بازیکنی که به دلیل ضربه آرنج سومین کارت قرمز فصلش را دریافت کرد؛ آماری که بیشتر به یک فوتبالیست اصلاحناپذیر شباهت دارد.
داور ۹ دقیقه وقت اضافه اعلام کرده بود. اما در همان لحظات، اولتراها از موانع عبور کردند. نه چند ده نفر، بلکه صدها نفر. افراد نقابدار، مردان مست و شکمگنده، و حتی پدرهایی که بچههایشان را همراه آورده بودند. همه تحت تأثیر جو ورزشگاه قرار گرفته بودند.
بعضی روی تابلوهای تبلیغاتی نشسته بودند، بعضی پشت دروازه اسلاویا بالا و پایین میپریدند و بعضی دیگر به مخروطهایی که توپها روی آن قرار داشت لگد میزدند. از آنجا که نیروهای ضدشورش از همان ابتدا وارد عمل نشدند، عملاً هیچ راهی برای متوقف کردن جمعیت وجود نداشت.
و بعد فقط یک سوت داور کافی بود؛ سوتی که پایان بازی را اعلام نمیکرد اما به دروازهبان اسلاویا هشدار میداد که بازی را زودتر شروع کند، اما همین سوت باعث شد جمعیت کاملاً وارد زمین شوند. موج دیوانهوار جمعیت مثل سونامی به حرکت درآمد و واقعاً عجیب است که از میان بازیکنان اسپارتا فقط دو نفر آسیب دیدند.
اصلاً چطور اسلاویا اجازه داد چنین اتفاقی رخ بدهد؟
یاروسلاو توردیک بلافاصله اعتراف کرد:«تقصیر ماست.» در حالی که اوضاع کمکم آرام میشد، بخش معتدلتر ورزشگاه فریاد میزد:«حیوانها! حیوانها!» این فریادها انگار به یک کیفرخواست بلند علیه کل فوتبال جمهوری چک تبدیل شده بود. برای چنین اتفاقی در هیچ دنیایی نمیتوان بهانهای پیدا کرد.
پیش از دربی، همه جا مدام درباره این صحبت میشد که مسابقه شبیه جنگ خواهد بود؛ جنگی که در آن جرقه از استوکها میپرد و آرنجها در زمین به پرواز درمیآیند. توماش خوریِ خشن هم با خطای شدیدش دقیقاً همین تصویر را تأیید کرد. در عین حال، تا دقایقی قبل از پایان بازی هنوز میشد به پنج گل مسابقه بهعنوان یک «نکته مثبت» نگاه کرد؛ اما حالا همان هم از بین رفته است. درباره فوتبال چک همیشه نوشتن چنین جملهای خطرناک است، اما به نظر میرسد این فوتبال حالا واقعاً به پایینترین نقطه خود رسیده است.
