فینال رویایی من برزیل-اسپانیاست
اگر یامال کار احمقانهای کند، گوشش را میکشم!
به گزارش "ورزش سه"، در حالی که کمتر از سه هفته به آغاز جام جهانی باقی مانده، رافینیا از هماکنون میداند چه تیمهایی فینال را برگزار خواهند کرد: برزیل و اسپانیا. ستاره بارسلونا و تیم ملی برزیل در این باره مطمئن است؛ از نظر او، این دو تیم مدعیان اصلی و رقبایی هستند که بقیه باید آنها را شکست دهند.
این مهاجم در مصاحبه با تیانتی اسپورتس برزیل، به مرور دوران حرفهای و اهداف آیندهاش، از جمله کسب ششمین قهرمانی پرداخت.
این بازیکن چپپا گفت: «نیمار و لامین یامال برای تقابل برزیل و اسپانیا در فینال جام جهانی با هم توافق کردهاند. من هم چنین مسابقهای را در فینال امضا میکنم. بازی مقابل اسپانیا در فینال بسیار جذاب خواهد بود. برای من فرقی نمیکند چه کسی در تیم رقیب باشد، حتی اگر لامین باشد. ما هم بازیکنان باکیفیت زیادی در تیم خود داریم. فوقالعاده خواهد بود و بازی بسیار جذابی از آب در میآید.»
نکته جالب توجه، هماهنگی و رابطه بسیار خوبی است که او با لامین یامال در بارسلونا، چه در داخل و چه در خارج از زمین، شکل داده است. از نظر رافینیا، برنده جایزه پسر طلایی یک الماس تراشنخورده است، اما او بیش از هر چیز از شخصیت لامین تمجید میکند. لامین مانند برادر کوچکتر او در رختکن است و رافینیا نیز مانند یک عضو خانواده از او حمایت میکند و دوستش دارد.
رافینیا میگوید: «او ۱۱ سال از من کوچکتر است. درباره شادی گل مشترکمان باید بگویم که آن را در اینترنت دیدیم و قرار گذاشتیم انجامش دهیم که خوب هم از آب درآمد (با خنده). نماد خاصی پشت آن نیست، بلکه نشاندهنده یک رابطه برادرانه است. من به او کاملاً به چشم یک برادر خیلی کوچکتر نگاه میکنم. او حتی از برادر کوچک خودم هم سن کمتری دارد. به همین دلیل او را برادر کوچکتر خودم میدانم و تا جایی که بتوانم تلاش میکنم راهنماییاش کنم.»
او در ادامه افزود: «من همچنین سعی میکنم تجربیات زندگیام را به او منتقل کنم. مشخص است که از نظر ویژگیهای فردی و کیفیت بازی، من چیزی ندارم که به او آموزش دهم. این چیزها شبانه فرا گرفته نمیشوند، بلکه یک استعداد ذاتی است. راستش را بخواهید همیشه تلاش میکنم بخشی از تجربیاتم را به او منتقل کنم. او پسر بسیار خوبی است. همیشه گوش میدهد، خیلی وقتها راهنمایی میخواهد و حتی اگر کار احمقانهای انجام دهد، ما به او تذکر میدهیم و او هم به گوش میگیرد. او بسیار عالی است و ما با وجود ۱۱ سال اختلاف سنی، رابطه بسیار خوبی با هم داریم.»
رافینیا درباره حس و حال خود پیش از جام جهانی گفت: «بسیار هیجانزده و مضطرب هستم، اما این حس فقط زمانی که به جام جهانی نزدیک میشویم سراغ آدم میآید. به عنوان مثال، در حال حاضر برای جام جهانی استرس دارم، اما این با استرس ۱۵ روز مانده به مسابقات یا روز قبل از بازی افتتاحیه یکی نیست. اینها دلهرههای طبیعی برای حضور در این تورنمنت است. ما با این حس زندگی میکنیم چون جام جهانی، جام جهانی است و نمیتوان آن را یک اتفاق عادی دانست. این اضطراب و دلهره، فارغ از سطحی که هر بازیکن در آن قرار دارد، کاملاً طبیعی است.»
درباره شکست مقابل کرواسی در سال ۲۰۲۲
«خیلی دردناک بود؛ آن شکست بسیار آسیبزا بود. به یاد دارم که تا چند روز نمیخواستم از اتاقم خارج شوم، اصلاً نمیخواستم بیرون بروم. همسرم بود که باعث شد بیرون بیایم و با خانواده و دوستانم ملاقات کنم. من به طور خاص وقتی با مردم بودم، ذهنم همچنان درگیر آن شکست بود. انگار تمام چیزهایی را که احساس میکردم، پنهان میکردم. چیزی که میخواستم این بود که داخل اتاقم باشم، تلاش کنم بفهمم چه اتفاقی برایم افتاده و بر آن درد غلبه کنم؛ تلاش میکردم باور کنم که آن اتفاق فقط یک خواب بوده و دوباره در جام جهانی بیدار خواهم شد تا فرصت دیگری داشته باشم. دردناک بود. چند هفته و چند ماه طول کشید و با هر اتفاقی یاد جام جهانی میافتادم. این فکر را در سر داشتم. ما به کار و حرکتی که انجام میدادیم چنان اعتمادی داشتیم که در هیچ لحظهای فکر نمیکردیم ممکن است بازنده شویم. فکر میکنم این بدترین بخش داستان بود. باور داشتیم که میرویم و قهرمان میشویم. دقیقاً به همین دلیل تحملش سختتر شد.»
درباره درسهای آموختهشده از قطر ۲۰۲۲
«برای این جام جهانی، فکر میکنم این احتمال که میدانیم ممکن است ببازیم، کمک کرده تا آمادهتر و در هر مسابقهای هوشیارتر باشیم. آدم از شکستها خیلی بیشتر از پیروزیها درس میگیرد. اتفاق کرواسی یک شکست دردناک بود، اما به ما برای چیزی که اکنون آینده ماست، درس داد.»
درباره رقابت رئال مادرید و بارسلونا در تیم ملی برزیل
«من هرگز چنین چیزی را حس نکردهام، دستکم در نمونههای خودم و وینی، یا رودریگو، میلیتائو و اندریک. وقتی به تیم ملی میرسیم، بخش رقابت باشگاهی عملاً حذف میشود؛ چون میدانیم فارغ از جایی که در آن بازی میکنیم، اینجا هستیم تا از کشورمان دفاع کنیم. فکر نمیکنم این یک چیز اجباری باشد. اینطور نیست که بگوییم باید به تیم ملی برسم و باید آن بخش را کنار بگذارم. نه، این اتفاق به صورت طبیعی رخ میدهد. ما به اردو میرسیم و با هم به خوبی کنار میآییم. حتی در الکلاسیکوها هم به هم احترام میگذاریم؛ هر کسی با تمام توان از تیمش دفاع میکند، اما وقتی به تیم ملی میرسیم، دیگر رقابتی وجود ندارد. باشگاهها را کنار میگذاریم و روی تیم ملی تمرکز میکنیم. بله، گاهی اوقات بازیها داغ و پر تنش میشوند، اما این طبیعی است. اگر یک الکلاسیکو داغ نشود، دیگر الکلاسیکو نیست.»
