داستان ستاره اول نیوزیلند: ایران، باز هم ایران
کریس وود، طارمی و رویای جام جهانی
به گزارش ورزش سه، کریس وود در عکسها هنوز همان مهاجم تنومند و همیشه لبخندبهلبی است که میشناسیم، اما پشت آن لبخند، یک داستان جدی و برای نیوزیلندیها پر از استرس خوابیده: مسابقه با زمان. مسابقهای که از اکتبر شروع شد، وقتی کریس وود با زانویی که "نگرانکننده" توصیف شد از اردوی ملی برگشت و آرامآرام از برنامههای ناتینگهام فارست حذف شد.
چند هفته گذشت و هر بار که اسم او در لیست بازیها نبود، اضطراب نیوزیلند بیشتر میشد. چون آلوایتس در جام جهانی ۲۰۲۶ قرار نبود با تیمی کمستاره بالا برود. آنها در گروه G با ایران، بلژیک و مصر افتادند و از همان لحظه قرعهکشی، تقریبا همه تحلیلها یک جمله ثابت داشت: "اگر وود آماده باشد، نیوزیلند شانس صعود دارد."
زانوی وود اما راه خودش را رفت. کریس وود از روزهای سخت حرف زد؛ از اینکه روند درمان کش آمده و این مصدومیت یکی از "سختترین و ناامیدکنندهترین" تجربههای او شده است.
و بعد از کریسمس، اتفاقی افتاد که هیچ فوتبالیستی دوست ندارد در تقویمش ببیند: جراحی. خبر رسمی شد؛ کاپیتان آلوایتس از تخت بیمارستان پیام داد و گفت برای مدتی دیگر هم باید کنار بماند. گزارشها تاکید کردند او که از اواسط اکتبر بازی نکرده بود باید مدت طولانیتری دور از میادین بماند.
اما بخش مهم داستان، جایی است که وود از "فوتبال بیرحم" میگوید و از اینکه با وجود تلخی ماجرا، میخواهد برگردد. پیام او در رسانهها اینطور تفسیر شد: هدف نهایی، جام جهانی است. او میخواهد به ۲۰۲۶ برسد، حتی اگر این رسیدن، با فیزیوتراپیهای هر روزه و صبرِ طولانی همراه شود.
اینجا، نیوزیلند به مرحله دوم نگرانی رسید: نه فقط اینکه " کریس وود چه زمانی برمیگردد"، بلکه "چقدر زمان برای قرار گرفتن در شرایط مسابقه لازم دارد؟" چون آلوایتس بازی اولش را مقابل ایران در لسآنجلس انجام میدهد، مسابقهای که از همین حالا برای نیوزیلندیها بوی فینال میدهد؛ شروعی که میتواند کل داستان جام جهانیشان را بسازد یا خراب کند.
در همین فضا، مربی تیم ملی هم صریح و واقعگرایانه حرف زد: "راستش فقط میخواهم او برای جام جهانی آماده باشد." جملهای که هم پیام آرامش دارد، هم اعتراف به اینکه فعلا هیچکس نمیخواهد تاریخ بازگشت وود را با قطعیت اعلام کند.
از آن طرف، قرعهکشی و همبازی شدن نیوزیلندن با ایران، یک لایه هیجان هم به داستان اضافه کرد. در فضای هواداری نیوزیلند، بازی با ایران خیلی زود تبدیل به بحث روز شد؛ شوخیها، کریها و کنایههای فوتبالی در شبکههای اجتماعی چرخید و رسانههای محلی هم مرتب از "دوئل بزرگ گروه" حرف زدند. این جنس کریخوانیها البته بیشتر از جنس فضای طرفداری است، اما نشان میدهد ایران برای آلوایتس فقط یک رقیب نیست؛ یک نقطه کانونی است، یک بازی که میتواند تاریخساز شود. نیوزیلندیها برای ما خیلی کری خواندهاند و میگویند ایران را شکست خواهند داد.
و درست وقتی قصه "وود و جام جهانی" در نیوزیلند داغ شده، یک شایعه هم برای فوتبال ما جذاب میشود: مهدی طارمی و ناتینگهام فارست. گاردین در ستون شایعات نقل کرد فارست سراغ طارمی رفته و نام او کنار چند مهاجم دیگر برای تقویت تیم آمده است. رسانههای دیگر هم از علاقه فارست به طارمی نوشتند و بعضیها حتی از احتمال اقدام رسمی صحبت کردند.
برای مخاطب ایرانی، این شایعه یک تصویر وسوسهکننده دارد: طارمی کنار کریس وود، مهاجمی که قرار است چند ماه بعد روبهروی ایران بایستد. همتیمی شدنِ مهاجم شماره ۹ آلوایتس با مهاجم تیم ملی ایران، اگر اتفاق بیفتد، از همین حالا به بازی ایران و نیوزیلند یک لایه داستانی تازه میدهد؛ رفاقت باشگاهی، رقابت ملی، و ۹۰ دقیقهای که در جام جهانی همیشه بزرگتر از خودش است.
اما فعلا همه چیز در یک نقطه خلاصه میشود: زانو. اگر وود برسد، نیوزیلند باور دارد میتواند در گروهی که ایران و مصر و بلژیک دارد، دستکم یک شگفتی بسازد. اگر نرسد، آلوایتس باید بدون مهمترین تکیهگاهش، دنبال برنامه جایگزین بگردد. و شاید به همین دلیل است که در هر گزارش تازه از آن سمت دنیا، یک جمله تکرار میشود: "فقط میخواهیم کریس وود به جام جهانی برسد".
