دو غول لیگ برتر مقابل او زانو زدند
یونایتد یکشبه ترسناک شد: هنرنمایی مردِ کمحرف
به گزارش ورزش سه، مایکل کریک کاری کرده کارستان؛ دو بازی روی نیمکت منچستریونایتد، دو پیروزی مقابل دو غول صدرنشین. اول در دربی منچستر برابر سیتی، و امروز در امارات مقابل آرسنال. این دیگر اتفاقی یا هیجان لحظهای نبود. نشانه یک تغییر جدی بود.
میگفتند تصمیم مدیران عجیب است اما اشتباه میکردند
بعد از اخراج غیرمنتظره روبن آموریم، یونایتد وارد دورهای از سردرگمی شد. ابتدا دارن فلچر بهعنوان گزینه موقت معرفی شد، اما شکست مقابل برایتون در جام اتحادیه خیلی زود پایان کارش را رقم زد. باشگاه به دنبال آرامش بود، نه هیجان. به دنبال کسی که فضای متشنج رختکن را جمع کند. انتخاب آنها مایکل کریک بود. کسی که باشگاه را مثل کف دستش میشناخت، فشار را میشناخت و مهمتر از همه، زبان بازیکنان را بلد بود.
شروع طوفانی با دربی منچستر
اولین آزمون، سختترین آزمون ممکن بود: منچسترسیتی.
اما یونایتد کریک ترسی نداشت. آنها 2-0 پیروز شدند، با ساختاری منظم، تمرکز بالا و به نمایش گذاشتن تیمی که میدانست چه میخواهد. همان بازی کافی بود تا نگاهها به نیمکت یونایتد عوض شود. کریک حالا دیگر یک سرمربی موقت صرف که تابستان قطعا میرود نبود، یک فرمانده آرام بود که آمده بود بماند.
فتح ورزشگاه امارات؛ زمانی که اعتماد ساخته شد
دومین ایستگاه کریک ورزشگاه امارات بود. آرسنال، تیمی که در کورس قهرمانی بود و بهسختی امتیاز میداد. بازی برای یونایتد خوب شروع نشد. گل به خودی مارتینز، شوک زودهنگام و تلخی بود. اما تیم فرو نپاشید. چند دقیقه بعد امبومو با ضربهای دقیق بازی را به تساوی کشاند و نشان داد یونایتدِ کریک بلد است واکنش نشان دهد.
اوایل نیمه دوم، دورگو گل دوم را زد. گلی که نتیجه یک ضدحمله سریع و تصمیم درست در لحظه آخر بود. یونایتد جلو افتاد، اما هنوز کار تمام نشده بود.
دقیقه 84، مرینو بازی را به تساوی کشاند. خیلیها تصور کردند امتیاز از دست میرود و آنها گل سوم را هم میخورند و به آرسنال میبازند اما این تیم دیگر شبیه یونایتدِ هفتههای قبل نبود.
سه دقیقه بعد، کونیا ضربه نهایی را زد. گل سوم، گل پیروزی، گلی که امارات را ساکت کرد و نیمکت یونایتد را منفجر از شادی.
کریک فقط در دو بازی کاری کرد که یونایتد مدتها دنبالش بود: بازگرداندن نظم. بازگرداندن اعتماد. و مهمتر از همه، بازگرداندن حس «تیم بودن».
نه خبری از فوتبال بیهدف بود، نه از سردرگمی تاکتیکی. هر بازیکن نقش داشت، هر حرکت معنی داشت.
کارنامهای که شوخیبردار نیست
برد 2-0 مقابل منچسترسیتی.
برد 3-2 مقابل آرسنال.
دو تیمی که در بالای جدول نفس به نفس هم میدویدند، یکی پس از دیگری مقابل کریک زانو زدند. این دیگر شانس نیست. این موفقیت است. او مثل مربیهایی که با فریاد و حرکات نمایشی شناخته میشوند نیست. کریک آرام است. کمحرف است. اما تیمش حرف میزند. در زمین، با نتیجه.
دو بازی کافی بود تا نام کریک دوباره در منچستر جدی گرفته شود. شاید قرار نبود کریک ناجی باشد، اما حالا کسی شده که یونایتد به او تکیه میکند و این، برای مربیای که «موقت» خطاب میشد، یک کارستان واقعی است.
