راز عجیب ستاره برزیلی در سانتیاگو برنابئو فاش شد
تو را آوردهاند دیوارهای رختکن رئال را رنگ کنی!
به گزارش ورزش سه، زیروبرتو، ستاره سابق بایرن مونیخ و تیم ملی برزیل که به خاطر آمادگی جسمانی خیرهکنندهاش در ۵۱ سالگی زبانزد خاص و عام است، از یک راز پرده برداشت و دلیل روزهای تیره و تارش در رئال مادرید را اعتیاد به یک بازی ویدیویی دانست.
این روزها مطرح شدن نام زیروبرتو، ناخودآگاه تصویر بدن عضلانی و فرم فیزیکی شگفتانگیز یک مرد ۵۱ ساله را به ذهن متبادر میکند؛ ستارهای که گویی زمان برای او متوقف شده و به هیچوجه از فرم ایدهآلی که او را تا ۴۳ سالگی در بالاترین سطح مستطیل سبز نگه داشت، فاصله نگرفته است. یک زندگی کامل که وقف مراقبتهای شخصی شده. اما زندگی او همیشه هم اینقدر حرفهای نبوده است.
این بازیکن سابق تیم ملی برزیل به تازگی در برنامه «آبره آسپاس» از شبکه گلوبو اسپورته برزیل، به مرور بخشهای جذابی از دوران حرفهای خود پرداخت و با یادآوری حسرت بزرگ خط خوردن از لیست تیم ملی برای جام جهانی ۲۰۰۲، نقطه عطف تغییر ذهنیتش را روزهای حضور در رئال مادرید عنوان کرده است.
رختکن لوکس رئال و شوخیهای روبرتو کارلوس
زیروبرتو با یادآوری روزهای پیوستنش به پرافتخارترین باشگاه اروپا میگوید: «من در رئال مادرید شکست خوردم، برگشتم و دوباره تلاش کردم چون اصلا آماده نبودم. من در حالی به یکی از بزرگترین باشگاههای جهان رفتم که نه از نظر روانی و نه از نظر تاکتیکی پختگی لازم را نداشتم. در پارکینگ فقط ماشینهای فوقلوکس بود. در رختکن، همه با کت و شلوارهای گرانقیمت میآمدند و من لباسهای خیلی سادهای میپوشیدم. روبرتو کارلوس همیشه با من شوخی میکرد و میگفت با این تیپ، بقیه فکر میکنند تو را آوردهاند تا دیوارهای رختکن را رنگ کنی»
در آن روزهای سخت، حضور ستارههایی چون فرناندو ردوندو و فرناندو هیرو تنها منابع الهامبخش او در رختکن سفیدپوشان بودند.
کراش باندیکوت و شبزندهداریهایی که گران تمام شد
مشکلاتی که آن جوان ۲۲ ساله با آن دست و پنجه نرم میکرد، باعث شد تا زیروبرتو در مواجهه با فوتبال اروپا دچار یک شوک بزرگ شود. او اعتراف میکند: «شدت و ریتم بازیها کاملا متفاوت بود. نمیتوانستم پا به پای بقیه بدوم. به همین دلیل خودم را رها کردم و به برزیل برگشتم.»
ندانستن زبان اسپانیایی و حتی انگلیسی، اوضاع را برای او وخیمتر کرد تا اینکه پای بازیهای ویدیویی به زندگیاش باز شد: «این اتفاق برایم بسیار مخرب بود. جوان بودم، تازه ازدواج کرده بودم و یک دستگاه پلیاستیشن خریدم. تا نیمههای شب بیدار میماندم و بازی میکردم، تغذیهام افتضاح شده بود و کم میخوابیدم. به شدت افت کردم و وزنم بالا رفت. آن مقطع، تنها زمانی در کل زندگیام بود که در فرم بدنی ایدهآلی قرار نداشتم.»
زیروبرتو که به گفته خودش در آن زمان برای تمام کردن بازی محبوب «کراش باندیکوت» (Crash Bandicoot) دچار یک وسواس فکری عجیب شده بود، شرایط آن روزهایش را با بازیکنان امروزی مقایسه میکند: «این روزها حواسپرتیها شکل دیگری دارند؛ شبکههای اجتماعی و حضور مداوم در رسانهها. اگر ورزشکار تمرکز نداشته باشد، خیلی زود از قافله عقب میماند.»
همین سقوط آزاد باعث شد تا زیروبرتو تغییر رویه دهد و با حذف حواسپرتیها، خود را با فوتبال مدرن وفق دهد. او در این باره میگوید: «من توانستم در سه نسل مختلف فوتبال بازی کنم، چون قدرت سازگاری بالایی داشتم. وقتی فهمیدم فوتبال فیزیکیتر شده، شروع کردم به سرمایهگذاری روی خودم. در سال ۲۰۰۶ در اوج پختگی به برزیل برگشتم تا برای سانتوس بازی کنم و بعد در ۳۵ سالگی دوباره به بایرن مونیخ رفتم. آن بازگشت، کلید طول عمر فوتبالی من بود.»
او با تغییر سبک زندگی، رژیم غذایی و تمرکز روی ریکاوری، توانست تا دهه پنجم زندگیاش در زمین بدرخشد: «فهمیدم که بدنم، ابزار کار من است. شروع کردم به رفتار کردن با آن مثل یک ماشین که به سرویس و نگهداری روزانه نیاز دارد. همین موضوع دوران حرفهایام را طولانی کرد.»
بدون داشتن وسواسهای بیمارگونه، اما با تمرینات مستمر و روزانه، داستان پرفراز و نشیب زیروبرتو سرانجام در سال ۲۰۱۷ با پیراهن پالمیراس به پایان رسید. او حالا در سخنرانیهایش تلاش میکند تا تجربیات، دگردیسی بزرگ زندگی و دستاوردهایش را به دیگران منتقل کند: «من همیشه نقش یک رهبر را بر عهده داشتهام و این ویژگی امروز به من اجازه میدهد تا این درسهای بزرگ را با نسلهای دیگر به اشتراک بگذارم.»
