روایتی از اهواز پس از حملات دیروز:
فولاد قلب ماست، میشکند اما میتپد
به گزارش ورزش سه، شرکت فولاد را زدند، جمله ای که امروز دهان به دهان در اهواز میچرخد و در جوابش یک لعنت و نفرین به بانیان جنگ میفرستند.
فولاد فقط یک تیم فوتبال برای ما نیست، فقط باشگاهی با یک ورزشگاه زیبا و جذاب نیست،باشگاهی با چهار جام قهرمانی بزرگسالان و صد ها جام قهرمانی رده های پایه نیست.
فولاد مثل یکی از بچه های خانواده های خوزستانی است، خیلیها در این استان از این شرکت نان سر سفره خود میبرند. کسی در اهواز را نمیشناسم مگر اینکه حداقل یکی از اعضای خانواده و یا یکی از دوستان نزدیکش در این شرکت کار کنند و از زمان حمله تاکنون به همه آن کارگرانی فکر کردم که لحظه ای از این خبر قلبشان تیر کشید. حتی آنهایی که در فولاد کار نمی کردند اما فولاد هوایشان را داشته و تنهایشان نگذاشته است. رسم خوشایندی که در این چند سال بارها و بارها آنرا دیده ایم.
در فولاد سالهاست کارگران کنار کوره های با بیش از ۱۰۰۰ درجه میایستند و قطعا این شرکت و کارگرانش از بمب و موشک نمیترسند. بیخود نیست که فولاد هرچه دما بیشتر شود،. رنگ زیباتری به خود میگیرد.
جنگ در هر مسلکی قوانینی دارد، حمله به زیرساخت در هیچ جای دنیا مورد قبول نیست اما چه انتظار از قاتلان و دشمنان ایران عزیز!
فولاد و فولادیها ایستادهاند
همچو نخلهای سر بلند، همچو خوزستان قهرمان، همچو ایران دلاور.
نه فقط ۱۷ هزار نفری که در فولاد کار میکنند و خانوادههایشان، نه فقط ۱۲۰ هزار سهامدارش، همه خوزستان و همه ایران برای ساخت فولاد و تمام ویرانیها در هر نقطه از این جغرافیای مقدس خواهند
ایستاد.
و چه شعر سیمین بهبهانی به امروز فولاد و ایران میآید:
دوباره میسازمت، وطن!
اگرچه با خشت جان خویش
ستون به سقف تو میزنم
اگرچه با استخوان خویش
سهیل احیایی
