اطلاعات عمومی: صفر!
چرا ندانستن حق طبیعی ملیپوشان فوتبال ماست؟
به گزارش ورزش سه، اگرچه خود این موضوع نشانگر عادی شدن و بازگشت به همان فلسفه جاری در این پلتفرمهاست اما در عین حال قصد دارد این پیام را به ما القا کند که ملیپوشان فوتبال ایران با وجود قراردادهای سنگین، از سواد لازم برخوردار نیستند.
سوال محمدحسین میثاقی از سه ملیپوش (صالح حردانی، امیرمحمد رزاقینیا و امیرحسین محمودی) درباره اولین صعود ایران به جام جهانی بود که البته محمودی جواب درستی به این سوال داد اما میثاقی به دنبال سال میلادی برگزاری (۱۹۷۸) میگشت. سوال بعدی هم درباره دومین صعود بود که هیچیک از این سه بازیکن که البته سن و سالشان کمتر از دیدن و حضور ایران در جام جهانی ۱۹۹۸ است، پاسخ درستی به میثاقی ندادند.
این احتمال وجود دارد که نسل تازه، اطلاعات عمومی پایینی داشته باشند؛ اگرچه ممکن است معنای اطلاعات عمومی نیز متفاوت با گذشته باشد. کمااینکه نسلهای پییشین احتمالا از دنیای بچههای ۲۰ ساله کمتر مطلعاند. از این رو پاسخ ندادن به چند سوال فوتبالی لزوما ملاکی برای سنجسش سطح سواد هیچ قشری نیست. ضمنا پایش خاصی درباره اینکه دیگران درباره سالهای رخ دادن وقایع تاریخی مربوط به حرفهشان چقدر میدانند نیز وجود ندارد.
اگرچه صحبت از اینکه میشود صحنه عملکرد فوتبالیستها را محدود به زمین چمن و کمی قبل و بعد از آن کرد، تکراری خواهد بود اما میشود این حق را هم برای خردهگیران قائل شد که چرا فوتبالیستهای ممتاز ایران وقایع تاریخی این رشته ورزشی را به یاد ندارند. به خصوص که درباره این اتفاقات به کرات صحبت شده و اتفاقا در رسانههای مورد استفاده ایشان (اینستاگرام و ...) همواره محتواهایی در این قسم یافت میشود.
با این حال اگرچه یک فوتبالیست ممتاز با اطلاعات فوتبالی بالا یا تحصیلات بیشتر، مورد پسندتر خواهد بود اما وظیفه اصلی، انجام وظیفه در حوزه عملکرد ورزشی است و سایر محسنات از جمله علم، دانش، خوشاخلاقی، سلیقه، حضور ذهن، مسئولیت اجتماعی، کمک به دیگران و ... خامه روی کیک محسوب میشوند.
در این مسئله چند پرسش نیز وجود دارد:
- برنامهسازی درباره نسل ۷۸ و اولین صعود ایران به جام جهانی تا سالها در مطبوعات ورزشی و تلویزیون در توافقی نانوشته ممنوع بود و حتی فوتبالیستهای نسل قبلی هم فاقد اطلاعی در این زمینه هستند. به واسطه اینکه در همان رسانه پرسشگر امروز، به قدر کافی به اهمیت این صعود تاریخی و بدون شکست به جام جهانی ۱۶ تیمی پرداخته نشده است.
- فدراسیون فوتبال ایران فاقد موزه یا مکانی برای نمایش این تاریخ پرافتخار است. اگرچه به عنوان مثال علیرضا دبیر در محل فدراسیون کشتی همت گماشته و موزهای زیبا آراسته و افتخارات کشتی را در آنجا آرشیو کرده و هرروز مراجعینش را به آنجا برده و این تاریخ ورق خورده را برای آنها باز مینمایاند اما در فوتبال هیچ نهادی جز سپاهان این اقدام را در چهت پاسداشت تاریخ خود انجام نداده است.
- در دوران اردوهای بلندمدت تیم ملی که فرصت کافی برای برنامههای جنبی وجود دارد، ملیپوشان هرگز با این گذشته مواجه نمیشوند و درکی از بزرگی، محبوبیت و عملکرد درخشان نسلهای پیشین ندارند، مگر آنکه خود به جستجوی آن پرداخته باشند. اگر دانستن درباره گذشته به عنوان یک ارزش مورد توجه بخشی از جامعه قرار دارد، باید آن را با استفاده از روشهای مختلف، به آیندگان یادآوری کرد.
- امیرحسین محمودی ۱۹ ساله شبیه جوانترین بازیکن اولین صعود ایران به جام جهانی ۱۹۷۸ است که شامل چهرههایی مثل ابراهیم قاسمپور، حسین فرکی، مجید بشکار، حسن روشن، حسن نظری و ناصر نورایی میشود که همگی ۲۲ سالشان بود. اغلب ما به ندرت فریمی از دوران بازی این فوتبالیستهای استثنایی در زمان خود را به خاطر میآوریم. اگرچه به مقداری محدود از هنر آنها موجود و قابل ارائه و نمایش است. این مسئولیتی است که به خوبی انجام نشده وگرنه به جز ستارگان امروز فوتبال مثل یامال، امباپه و هالند و ... فوتبالیستهای ایرانی بخشی از ذهن خود را به گذشتهای اختصاص میدادند که امروز آنها را ساخته و فوتبال را بدل به ورزش اصلی و پر طرفدار در کشور ایران کرده است.
- اگر ۴۰ سال بعد کسی درباره هفتمین صعود ایران به جامهای جهانی پرسید هم ممکن است ملیپوشان آن زمان اطلاع دقیقی از تاریخ و گذشتهای که دههها قبل شکل گرفته، نداشته باشند اما حداقل این فرصت وجود دارد که نسلهای بعدی فوتبال را به دانستن درباره بزرگان، چهرهها و لحظات تاثیرگذار این حرفه پولساز و پرطرفدار تشویق و مجاب کرد.
پژمان راهبر
