در اینتر میمانم و بعد از آن ناپدید خواهم شد!
به گزارش "ورزش سه"، «من خودم را آماده کردهام تا به اوج آمادگی برسم.» جام جهانی بسیار نزدیک است و لائوتارو مارتینز این موضوع را به خوبی میداند؛ به همین دلیل در گفتگو با گاتزتا دلو اسپورت با اطمینان پاسخ میدهد.
با این حال، کاپیتان اینتر پیش از سوار شدن به هواپیما به مقصد مکزیک، همچنان از جشنهای مربوط به کسب دوگانه (اسکودتو و جام حذفی ایتالیا) لذت میبرد؛ جشنی که در آن هدیه بسیار ویژهای از سوی پدر و مادرش دریافت کرد: «آنها درست به موقع برای جشن رسیدند. به دلیل مشغله کاری نمیتوانند به جام جهانی بیایند، اما از اینکه بخشی از موفقیتهای اینتر بودند، خوشحال بودند.»
با این حال، عاطفیترین پیام مربوط به زنی است که تصویرش روی دست او تتو شده است: «مادربزرگم که حال مساعدی ندارد؛ این موضوع مرا بسیار تحت تاثیر قرار داد. وقتی کوچک بودم، او مدرسهای را که در آن درس میخواندم تمیز میکرد و من به او کمک میکردم تا کارش را زودتر تمام کند. از اینکه اکنون از هم دور هستیم بسیار متاسفم. این دوگانه را به او تقدیم میکنم.»
اما خانواده دیگری نیز وجود دارد که لائوتارو از سال ۲۰۱۸ در اینتر ایجاد کرده است و پایان دادن به دوران حرفهایاش با پیراهن نراتزوری یک احتمال کاملاً واقعی است: «بدون شک میخواهم این کار را انجام دهم. هنوز کلیدهای آپیانو (کمپ تمرینی اینتر) را در دست ندارم، اما چیزی نمانده. من و خانوادهام در اینجا خوشحالیم؛ حتی یک رستوران داریم، بچهها به مدرسه میروند و دوستان خودشان را دارند. امروز برای من سخت است که خودم را در جای دیگری تصور کنم. در فوتبال هرگز چیزی مشخص نیست، اما اگر مرا بیرون نکنند، همینجا میمانم.»
در سالهای اخیر، «ال تورو» روزهای پرفرازونشیبی را پشت سر گذاشته است و او اهمیت حمایتهای روانی را اینگونه توضیح میدهد: «پیش از به دنیا آمدن دخترم، مشکلات شخصی زیادی به خصوص در خارج از زمین مسابقه داشتم. رواندرمانی به من کمک کرد، به عنوان مثال برای کنار آمدن با زمانهایی که گل نمیزدم. گاهی اوقات به خودم شک میکردم که آیا هنوز توانایی بازی در فوتبال را دارم و آیا شایسته پوشیدن شماره ۱۰ اینتر هستم یا خیر. ببینید ذهن انسان تا کجا میتواند پیش برود. آن زمان بود که متوجه شدم به حمایت نیاز دارم، چون داشتم در یک تله گرفتار میشدم. حتی امروز هم به درمان زیر نظر روانشناس باشگاه ادامه میدهم. او در طول ۴۶ روز مصدومیتم که اصلاً دوران آسانی نبود، از من حمایت کرد.»
یکی از سختترین لحظات در جریان جام جهانی باشگاهها رقم خورد؛ زمانی که فلومیننزه، اینتر را با نتیجه ۲–۰ در یکهشتم نهایی حذف کرد: «بسیار آسیب دیدم. نمیگویم که خودم درخواست جدایی دادم، اما در اعماق وجودم احساس میکردم که اگر یک پیشنهاد بزرگ میرسید، شاید کاملاً ویران شده بودم.»
اما این مسائل دیگر به گذشته تعلق دارد. در حال حاضر، لائوتارو سومین گلزن برتر تاریخ اینتر است و به مهآتزای افسانهای در صدر جدول نزدیک میشود. با این حال، از نظر او در حال حاضر تنها یک بازیکن بهتر از خودش وجود دارد: «هری کین. من حتی او را به خاطر کنترل توپ، توانایی در کارهای ترکیبی، خوانش بازی و ضربات سرش، بالاتر از هالند قرار میدهم. او یک پدیده است.»
این بازیکن آرژانتینی به دنبال تیترسازی برای خودش نیست؛ او فقط میخواهد با این ویژگی به یاد آورده شود: «به عنوان کسی که همیشه تمام توانش را گذاشت. وقتی دوران حرفهایام تمام شود، در فوتبال نخواهم ماند، چون محیطی است که آن را دوست ندارم. دیگر خبری از من نخواهید شنید؛ من ناپدید خواهم شد.»
