ناراحتی ساپینتو از مصاحبه تاجرنیا
به گزارش "ورزش سه"، اظهارات علی تاجرنیا، رئیس هیئتمدیره و سرپرست مدیرعاملی استقلال، اگرچه در ظاهر با لحنی مدیریتی و محافظهکارانه بیان شد، اما در بطن خود حامل پیامی بود که خیلی زود به نیمکت استقلال رسید و آتش خشم ریکاردو ساپینتو را شعلهور کرد. مصاحبهای که قرار بود جمعبندی نیمفصل باشد، ناخواسته به نقطهای تازه در شکاف میان مدیریت و کادرفنی تبدیل شد؛ شکافی که حالا دیگر پنهانکردنی نیست.
همهچیز از یک جمله کلیدی شروع شد: «انتظارم بیشتر بود». جملهای ساده، اما سنگین؛ جملهای که برای سرمربی پرتغالی استقلال، آن هم پس از عبور از هفتههایی پرتنش، برد بزرگ مقابل سپاهان و ایستادن دوباره روی لبه کورس قهرمانی، چیزی جز بیاعتمادی تعبیر نشد. ساپینتو که هفتهها زیر فشار نتایج، حاشیهها، بحرانهای مدیریتی و اعتراض به زمین تمرین و شرایط زیرساختی کار کرده بود، انتظار نداشت اولین جمعبندی رسمی نیمفصل از زبان بالاترین مقام اجرایی باشگاه، با «حسرت» و «نگرانی» آغاز شود.
تاجرنیا از بازیهای از دسترفته گفت؛ از امتیازهایی که مقابل تیمهای میانه و پایین جدول جا مانده و از اینکه با چنین ترکیبی انتظار بیشتری وجود داشته است. این همان نقطهای بود که تضاد احساس و واقعیت شکل گرفت. از نگاه مدیریت، استقلال تیمی پرمهره است که باید بیشتر میبرد؛ از نگاه ساپینتو اما، استقلال تیمی است که دیر بسته شد، با پنجره بسته جنگید، زمین تمرین استاندارد نداشت، مصدوم داد، ستاره از دست داد و مدام درگیر بحرانهای بیرونی بود. وقتی مدیر میگوید «انتظارم بیشتر بود»، مربی ناخواسته میشنود: «کافی نبودی».
تاجرنیا از منظر مدیر بالادستی حرف میزند، از تراز کلان، از لیگ، از رقابت نزدیک؛ ساپینتو اما در جزئیات میسوزد، در رختکن، در تمرین، در بازیهایی که با یک اشتباه یا یک زمین نامناسب از دست رفتهاند. هر دو شاید حق دارند، اما فاصله این دو «حق» همان شکافی است که تیمها را از درون میشکند.
مصاحبه تاجرنیا شاید از نگاه رسانهای منطقی بود، اما برای نیمکتی که روی لبه تیغ حرکت میکند، چیزی شبیه نمکپاشیدن روی زخم بود. ساپینتو عصبانی است، چون انتظار این صدا را نداشت؛ صدایی که بهجای «ما با تو هستیم»، گفت: «بیشتر میخواستیم».
