فجرسپاسی تیمهایی را میبرد که قرار نبود ببرد
تولد یک مربی جدید: پیروز! مردی شبیه اسمش
به گزارش ورزش سه، برد بزرگ و دور از انتظار فجرسپاسی مقابل تراکتور در ورزشگاه پارس شیراز، یکی از دور از انتظارترین نتایج این هفته فوتبال ایران بود؛ یک برد با ارزش برای تیم جسور و پرانرژی پیروز قربانی که شبیه به یک بیانیه به نظر میرسید؛ بیانیهای جاهطلبانه از تیمی که حداقل روی کاغذ، قرار نبود اینقدر زود به این نقطه از موفقیت برسد.
فجر با اسکوادی متوسط اما ذهنیتی تهاجمی و بیهراس و البته تعویضهای حساب شده سرمربی جوانش، یکی از مدعیان اصلی قهرمانی را شکست داد و حالا با این پیروزی، خودش را به رده ششم جدول لیگ برتر رسانده؛ جایگاهی که با منطق معمول فوتبال ایران و حضور تیمهای متمول و به مراتب پرهزینهتر از شیرازیها، برای چنین تیمی تعریف نشده است.
قربانی مدتهاست حرفهایی میزند که یادر فوتبال ایران به زبان نمیآیند، یا اغلب پس گرفته میشوند! او چند هفته قبل صراحتا گفت تیمش «متفاوت» است، برنامه دارد و از همه مهمتر، تاکید کرد که فصل آینده، باید جایی باشد که برای قهرمانی بجنگد!
پیروز ۴۶ ساله حتی پا را فراتر گذاشت و درباره آینده خودش هم بیپرده صحبت کرد؛ جملههایی که کمتر مربیای ریسک گفتنش را برمیدارد: «الان به مرحلهای رسیدهام که دیگر جنسم را ارزان نمیفروشم. جنس من باکیفیت است. من مربی گرانی هستم… ۱۰، ۱۲ سال زحمت کشیدم تا به اینجا رسیدم و دوست دارم جنسم را در تیمی عرضه کنم که به نتیجه دلخواهم برسم.»
جملاتی که چند هفته قبل به زبان آمد و شاید برای خیلیها شبیه جسارت بیش از حد به نظر میرسید؛ پیروز اما هر هفته برای اثبات صحبتهای متفاوتش یک آس جدید رو میکند.
فجرسپاسی در نیمفصل دوم سه برد و دو شکست داشته؛ اما نکته کلیدی اینجاست:
دو برد از این سه پیروزی، مقابل تراکتور و پرسپولیس به دست آمده؛ دو تیمی که مستقیما برای قهرمانی میجنگند. تیمی که در ۵ هفته دو مدعی قهرمانی را میبرد، یا خوششانس است یا صاحب فکر و فجر قربانی، بیش از آنکه خوششانس باشد، جاهطلب و پرتلاش است.
اسکواد متوسط، ذهن بزرگ
تیم با اصالت و شیرازی فوتبال ایران نه ستاره گرانقمیت دارد، نه نیمکت پرهزینه اما چیزی دارد که خیلی از تیمها ندارند: ذهنیت مشترک. از کنفرانسهای قربانی گرفته تا مصاحبههای بازیکنان در میکسزون بعد از برد امروز، همه یک خط فکری را نشان میدهند؛ جاهطلبی بدون ترس.
بازیکنان فجر بعد از برد مقابل تراکتور طوری حرف زدند که انگار این نتیجه برایشان اتفاقی یا سقف آرزو نبوده. این همان ذهنیتی است که از بالا تزریق میشود؛ از سرمربیای که از روز اول، تیمش را کوچک ندید.
در فوتبال ایران، اغلب مربیها معمولا از هدفگذاریهای بزرگ فرار میکنند؛ برای فرار از فشار، پایین نگه داشتن سطح توقع و البته مسئولیت. قربانی اما مسیر برعکس را انتخاب کرده؛ او نه تنها از هدفهای بزرگ نمیترسد، بلکه آنها را علنی میکند: «اگر گفتم فصل سال بعد میتواند مدعی قهرمانی باشد از دید فنی گفتم و هنوز هم بر این باور هستم.»
این جمله توسط سرمربی تیمی به زبان آورده شده که در تاریخ ۳۷ سالهاش هیچگاه چنین هدفگذاریای را نه از سوی مدیرانش داشته و نه از مربیان قبلی اما به نظر میرسد مسیر امسال فجر با تاریخ گذشتهاش کاملا متفاوت است.
پیروزی مقابل تراکتور، برد چند هفته قبل مقابل پرسپولیس و حضور در جایگاه ششم جدول و رشد آرام اما پیوسته فجر، همه یک سؤال را پررنگ میکنند:
آیا ما داریم تولد تدریجی یک پروژه جدی و متفاوت را میبینیم؟
در حال حاضر یک چیز قطعی است؛ فجر این فصل فقط برای بقا نیامده و پیروز، دیگر آن مربی کمصدا و محتاط نیست. او حالا همان چیزی شده که خودش گفت: مربیای که جنسش را ارزان نمیفروشد.
