فینال یک امتیازی دنیای بسکتبال را خیره کرد:
افتتاحیه آلاستار با ۳ اسطوره هیجانانگیزتر از همیشه!
به گزازش ورزش سه، هفته ستارگان انبیای در سال ۲۰۲۶ با هیجانی وصفناپذیر در سالن مدرن «اینتویت دوم» کالیفرنیا آغاز شد. جایی که نگاه تمام دنیای بسکتبال به ساقهای جوانانی بود که قرار است آینده این ورزش را ترسیم کنند. مسابقات «ستارگان در حال ظهور» امسال فراتر از یک نمایش ساده، به یک نبرد تمامعیار میان تفکرات چهار اسطوره تبدیل شد. حضور کارملو آنتونی، تریسی مکگریدی و وینس کارتر روی نیمکت مربیگری، وزنه اعتبار این مسابقات را به شدت سنگین کرده بود. این تورنمنت چهارجانبه که ترکیبی از بهترین سالاولیها، سالدومیها و ستارگان لیگ توسعه است، با فرمتی جذاب و امتیازی هدفمند برگزار شد تا هیجان به بالاترین سطح ممکن برسد. در شبی که مصدومیت ستارگان بزرگی چون کوپر فلگ و مک مکلانگ شوک بزرگی به هواداران وارد کرد، بازیکنان جایگزین و جوانان باانگیزه اجازه ندادند شعله رقابت خاموش شود. لسآنجلس بار دیگر ثابت کرد که قلب تپنده بسکتبال جهان است و این تورنمنت، پیشدرآمدی خیرهکننده برای رویداد اصلی آلاستار بود که با قهرمانی دراماتیک تیم وینس کارتر به پایان رسید. فرمت خاص امتیازدهی که بازی را به وضعیت «پرتاب نهایی، برنده نهایی» میکشاند، ضربان قلب هواداران حاضر در سالن را به شماره انداخت تا یکی از تاریخیترین شبهای افتتاحیه رقم بخورد.
درفت ستارگان؛ وقتی اسطورهها دست به انتخاب زدند
همه چیز از یک اتاق درفت هیجانانگیز شروع شد. جایی که کارملو آنتونی، وینس کارتر و تریسی مکگریدی به همراه آستین ریورز که هدایت تیم ستارگان جیلیگ را بر عهده داشت، لیستهای خود را پر کردند. تیم ملو با انتخاب اول یعنی کوپر فلگ خط و نشان کشید، اما مصدومیت او باعث شد ایس بیلی وارد ترکیب شود. تیم وینس با تکیه بر ویجی اجکامب و دریک کوئین چیده شد و تیم تیمک نیز با کانی نوپل و الکس سار برای قهرمانی دندان تیز کرد. حضور این اسطورهها روی نیمکت باعث شده بود تا بازیکنان جوان با انگیزهای مضاعف وارد زمین شوند، چرا که میدانستند هر حرکت آنها زیر ذرهبین بهترینهای تاریخ بسکتبال است.
نیمهنهایی اول؛ بازگشت باشکوه از لبه پرتگاه
در دیدار اول، تیم ملو مقابل تیم آستین قرار گرفت. ستارگان جیلیگ با درخشش یانیک کونان نیدرهوزر و یانگ هانسن تا امتیاز ۳۲ بر ۲۸ پیش افتادند و بوی شگفتی به مشام میرسید. اما رید شپرد و دونووان کلینگن اجازه ندادند مربی بزرگشان تحقیر شود. شپرد با دو پرتاب سه امتیازی متوالی، جرقه یک ران ۱۲-۲ را زد. در این میان، تقابل دیلان هارپر از تیم ملو با برادرش ران هارپر جونیور از تیم آستین صحنههای نابی را خلق کرد. دیلان با یک حرکت انفرادی و شوت دقیق، برتری روانی خود را به برادرش دیکته کرد و در نهایت تیم ملو با پیروزی ۴۰ بر ۳۴ فینالیست شد.
نیمهنهایی دوم؛ طوفان ۱۰ امتیازی مرد شماره یک
در بازی دوم، تیم تیمک ابتدا با نتیجه ۱۵-۷ از تیم وینس جلو افتاد. اما وینس کارتر روی نیمکت آرام ننشست و با تغییرات تاکتیکی، فضا را برای ستاره اول تیمش باز کرد. او با سپردن توپ به ویجی اجکامب، جریان بازی را به کلی عوض کرد. اجکامب در یک نمایش انفرادی خیرهکننده که تحسین تمام سالن را برانگیخت، ۱۰ امتیاز نهایی تیمش را به تنهایی کسب کرد تا تیم وینس با نتیجه ۴۱ بر ۳۶ پیروز شود. او با کسب ۱۷ امتیاز در این بازی، خط و نشان جدی برای فینال کشید و نشان داد که برای بردن جام نقشه دارد.
فینال مرگ و زندگی؛ ضیافت پرتابهای آزاد
فینال میان تیم ملو و تیم وینس در حالی آغاز شد که امتیاز هدف برای قهرمانی عدد ۲۵ تعیین شده بود. بازی به معنای واقعی کلمه «شانه به شانه» پیش رفت و دفاع هر دو تیم اجازه نمیداد امتیازات به راحتی ثبت شوند. در حالی که اسکوربورد عدد ۲۴ بر ۲۳ به سود تیم ملو را نشان میداد، آنها تنها به یک امتیاز برای بالا بردن جام نیاز داشتند. اما شوت سرنوشتساز استفون کسل به ثمر ننشست و توپ در اختیار تیم وینس قرار گرفت. در برگشت، ویجی اجکامب با یک نفوذ زیرکانه و گرفتن خطای پنالتی، همه را در بهت فرو برد. سالن در سکوت مطلق قرار گرفت و اجکامب با خونسردی هر دو پرتاب را گل کرد تا نتیجه ۲۵ بر ۲۴ شود. تیم وینس قهرمان شد و اجکامب با شایستگی تمام جایزه ارزشمندترین بازیکن را به خانه برد.
