مربی‌ای که تیمش را در جنگ تنها نگذاشت

به گزارش "ورزش سه"، میرچا لوچسکو در سال ۲۰۱۴ در فوتبال اوکراین در شاختار دونتسک مربیگری می‌کرد، یعنی زمانی که روسیه به کریمه و دونباس حمله کرد، همین‌طور در سال ۲۰۲۲ (در دینامو کیف، باز هم زمانی که ارتش روسیه به این کشور حمله کرد. اینکه در آن زمان چه اتفاقی افتاد، او چگونه واکنش نشان داد و برای بازیکنان خودش و حتی بازیکنان سایر تیم‌ها چه کرد، موضوع این گزارش است.

میرچا لوچسکو دو بار در حالی که در اوکراین مربیگری می‌کرد، جنگ را تجربه کرده است. در هر دو بار، این مربی برخلاف بسیاری از مربیان یا بازیکنان خارجی که در آن زمان در لیگ اوکراین فعالیت داشتند و کشور را ترک کردند، به کارش ادامه داد، تسلیم نشد و تیمش را ترک نکرد.

لوچسکو: دو سال در یک هتل زندگی کردم!

در ابتدای سال ۲۰۱۴، زمانی که روسیه به شبه‌جزیره کریمه و منطقه دونباس در شرق اوکراین حمله کرد، لوچسکو ۶۸ سال داشت و یک دهه بود که هدایت شاختار را بر عهده داشت.

او گفت:«همه مربیان خارجی رفتند، به جز من. دو سال در یک هتل زندگی کردم و فقط در شهرهایی مثل لویو، خارکیف و اودسا بازی‌های خانگی‌مان را برگزار می‌کردیم. در هشت فصل از ده فصل قبل به قهرمانی رسیده بودیم، اما شرایط بسیار پیچیده بود. حتی زمین تمرینی اختصاصی خودمان را هم نداشتیم»، این‌ها را میرچا لوچسکو در سال ۲۰۲۵ در گفت‌وگو با روزنامه اکیپ بیان کرد.

لوچسکو پس از اشغال کریمه، شاختار را در کیف هدایت می‌کرد و بازی‌های اروپایی را در لویو برگزار می‌کرد. او در شاختار ماند، اما خودش، بازیکنان و تمام اعضای باشگاه مجبور شدند شهر دونتسک را ترک کنند و ورزشگاه دونباس و کمپ تمرینی خود را پشت سر بگذارند، چرا که شهر در کنترل نیروهای روسی قرار گرفته بود. از آن زمان، تیم به کیف منتقل شد. در این شهر، بیشتر بازی‌های خانگی خود در لیگ داخلی را در ورزشگاه کوچک والری لوبانوفسکی برگزار می‌کرد و تمرینات تیم نیز در همان‌جا انجام می‌شد.

بازی‌های لیگ قهرمانان اروپا در شهر لویو، در غرب اوکراین و در فاصله ۵۴۴ کیلومتری پایتخت، برگزار می‌شد؛ در ورزشگاهی که برای یورو ۲۰۱۲ ساخته شده بود. پس از اشغال کریمه، لوچسکو موفق شد چهار جام دیگر هم کسب کند: قهرمانی لیگ در سال ۲۰۱۴، جام حذفی اوکراین در سال ۲۰۱۶ و سوپرجام اوکراین در سال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵.

لوچسکو درباره جنگ ۲۰۲۲: در ابتدا فکر کردم فقط یک طوفان است!

در فوریه ۲۰۲۲، لوچسکو ۷۶ ساله بود و دومین فصل حضورش روی نیمکت دینامو کیف را سپری می‌کرد. صبح ۲۴ فوریه، زمانی که روسیه به اوکراین حمله کرد، او در مرکز تمرینی دینامو در حومه کیف حضور داشت. او گفت:«در ابتدا فکر کردم فقط یک طوفان است. نیروهای روسی به پایتخت نزدیک شده بودند. اما نمی‌خواستم تیم را رها کنم.» او همان روز به اطرافیانش گفته بود:«نمی‌روم، من ترسو نیستم.» اما پس از آنکه فوتبال در اوکراین متوقف شد، در نهایت کشور را ترک کرد.

میرچا لوچسکو به رومانی بازگشت، اما همچنان به‌طور کامل به دینامو کیف و دیگر باشگاه‌های اوکراینی کمک کرد. او در تاریخ ۲۵ فوریه ساعت ۱۱ صبح، همراه با دستیارانش و مدیر برنامه‌اش آرکادی زاپوروجانو، کیف را ترک کرد. ساعت ۲۰ همان روز، پس از ۹ ساعت سفر با خودرو، از مرز آلبیتسا در استان واسلوی وارد رومانی شد.

لوچسکو قراردادش با دینامو کیف را فسخ نکرد. او به بازیکنان اوکراینی کمک کرد تا از کشور خارج شوند، نه فقط بازیکنان دینامو، بلکه بازیکنان شاختار دونتسک و سایر تیم‌های اوکراینی. برای آن‌ها در بخارست محل اقامت فراهم کرد، یک دوره اردو در اسناگو برگزار کرد و از رومانی به‌عنوان پایگاهی برای اعزام تیم کیف به تور بازی‌های دوستانه در اروپا استفاده کرد.

او به روزنامه اکیپ گفت:«تصمیم گرفتم ادامه بدهم، به‌ویژه با برگزاری بازی‌هایی برای صلح. در دورتموند، بلگراد، مقابل اندرلخت، اورتون و… بازی کردیم. فوتبال به اوکراینی‌ها کمک کرد تا دوام بیاورند.»

لوچسکو یک سال و سه ماه دیگر هم در اوکراین مربیگری کرد و حتی در رقابت‌های اروپایی از ورزشگاه جیولشتی در رومانی به‌عنوان میزبان استفاده کرد. در پایان تابستان ۲۰۲۲، او همراه دینامو برای آن فصل به اوکراین بازگشت. تیم گاهی در کیف و گاهی در لویو تمرین می‌کرد و بازی‌های خانگی را نیز در همین شهرها برگزار می‌کرد. اما در رقابت‌های اروپایی، هیچ‌گاه در اوکراین بازی نکردند و عمدتاً لهستان را به‌عنوان محل برگزاری مسابقات انتخاب کردند.

او حتی در آگوست ۲۰۲۳، در دو مرحله مقدماتی لیگ کنفرانس اروپا، ورزشگاه جیولشتی در رومانی را به‌عنوان زمین خانگی انتخاب کرد. این روند تا پاییز ۲۰۲۳ ادامه داشت، تا اینکه در ۳ نوامبر ۲۰۲۳، پس از شکست ۱-۰ در دیدار بزرگ دینامو کیف مقابل شاختار، از سمت خود استعفا داد.