از کاشته تا کرنر؛ رضاییان خطرساز است
استارت پنجاه متری رامین برای یک گل تمیز
به گزارش "ورزش سه"، رامین رضاییان در سه دیدار درونتیمی اخیر تیم ملی فوتبال ایران یکی از چهرههای مؤثر و پرتکرار در صحنههای مهم بود؛ بازیکنی که شاید در ظاهر درگیر رقابتی سخت در سمت راست خط دفاعی تیم ملی است، اما در عمل با تجربه، کیفیت ارسالها، ضربات ایستگاهی و تحرک بالای خود بار دیگر نشان داد چرا همچنان یکی از گزینههای جدی کادر فنی برای حضور در جام جهانی محسوب میشود.
در نخستین دیدار درونتیمی، جایی که تیم سفید با نتیجه یک بر صفر به پیروزی رسید، تکگل مسابقه روی ارسال رامین رضاییان از سمت چپ به داخل محوطه جریمه شکل گرفت. توپ ارسالی او با دقت بالا روی سر محمدحسین کنعانیزادگان نشست و این مدافع پیشتاخته با ضربه سر، دروازه سیدحسین حسینی را باز کرد.
در بازی دوم نیز رضاییان که این بار در ترکیب قرمزپوشان قرار داشت، باز هم در گل اول تیمش نقش داشت. ارسال او از سمت چپ ابتدا توسط حسینزاده دفع شد، اما توپ در ادامه به صالح حردانی رسید و مدافع راست استقلال با یک شلیک تماشایی از پشت محوطه جریمه، گل نخست مسابقه را به ثمر رساند.
اما نمایش ویژه رضاییان در بازی سوم و آخر بیشتر به چشم آمد؛ مسابقهای که تیم سفید با نتیجه ۴ بر یک تیم قرمز را شکست داد و رامین روی دو گل تیمش اثر مستقیم داشت. در دقیقه ۸۳، پس از اشتباه در خط دفاعی قرمزها و لو رفتن توپ، رضاییان پشت محوطه جریمه صاحب توپ شد و با یک استارت انفجاری و حدوداً ۵۰ متری، یکی از زیباترین صحنههای مسابقه را ساخت. او ابتدا احسان حاجصفی را با دریبل دو طرفه از پیش رو برداشت و سپس با یک پاس دقیق، توپ را به پوریا شهرآبادی رساند؛ حرکتی که در ادامه با پاس شهرآبادی به آریا یوسفی و ضربه بغلپای این بازیکن، به گل سوم تیم سفید تبدیل شد.
چند دقیقه بعد، رامین یک بار دیگر امضای همیشگی خود را پای گل تیمش گذاشت. ارسال دقیق او از جناح چپ با ضربه سر دانیال ایری همراه شد تا گل چهارم تیم سفید به ثمر برسد. نکته جالب اینکه در تصاویر آهسته مشخص بود رضاییان قبل از ارسال، دانیال ایری را صدا میزند و سانترش کاملاً با مقصد مشخص انجام میشود؛ ارسالی که فقط یک مخاطب داشت و همان بازیکن هم آن را به گل تبدیل کرد.
رامین رضاییان در این سه بازی درونتیمی با سه ارسال، زمینهساز سه گل شد؛ نکته قابل توجه اینکه دو گل روی ارسالهای او توسط مدافعان پیشتاخته، یعنی کنعانیزادگان و دانیال ایری، به ثمر رسید. این موضوع برای تیم ملی اهمیت ویژهای دارد، چون در تورنمنتی مانند جام جهانی، ضربات ایستگاهی و ارسالهای کناری میتوانند گره بازیهای سخت را باز کنند. تیمهایی که مدافعان سرزن و ارسالکنندههای دقیق دارند، همیشه در لحظات حساس یک سلاح اضافه در اختیار دارند و رامین دقیقاً یکی از همین سلاحهاست.
این کیفیت البته فقط محدود به اردوی تیم ملی نیست. رضاییان از زمان جدایی از استقلال و پیوستن به فولاد در نیمفصل، دوباره به ریتم بازی برگشت و در تیم جدیدش بارها روی ضربات ایستگاهی خطرساز شد. در دیدار فولاد برابر پرسپولیس، کرنر ارسالی رامین با ضربه سر فرشاد احمدزاده به گل برتری فولاد تبدیل شد. در مسابقه با ملوان نیز ارسال او از روی کرنر زمینهساز گل تساوی تیمش شد؛ جایی که محمد قریشی، یک مدافع پیشتاخته دیگر، توانست توپ ارسالی رضاییان را به گل تبدیل کند. در دیدار با شمسآذر هم ضربه کاشته او پایهگذار گل فولاد شد و احسان محروقی توانست از ارسال رامین استفاده کند. او یک پاس گل دیگر نیز در جریان بازی و روی ارسال به محروقی داده بود.
همین روند نشان میدهد ضربات کرنر و ارسالهای ایستگاهی رضاییان همچنان یکی از جدیترین نقاط قوت اوست؛ کیفیتی که میتواند برای تیم ملی در جام جهانی اهمیت زیادی داشته باشد. در مسابقاتی که فرصتها کم هستند و تیمها با احتیاط بیشتری بازی میکنند، یک کرنر دقیق، یک ضربه ایستگاهی حسابشده یا یک ارسال از جناحین میتواند سرنوشت مسابقه را تغییر دهد. رامین در این بخش یک بازیکن معمولی نیست؛ او سالهاست نشان داده ارسالهایش میتوانند «آدرس گل» داشته باشند.
در کنار ارسالها، تحرک و انرژی رضاییان هم در بازیهای درونتیمی قابل توجه بود. استارت ۵۰ متری او در بازی سوم، آن هم در دقایق پایانی مسابقه، پیام روشنی داشت: سن و سال برای رامین هنوز به معنای افت و کمتحرکی نیست. او همچنان میتواند در سمت راست رفتوآمد کند، در حمله اضافه شود، با توپ پیشروی کند و مدافع مستقیمش را تحت فشار بگذارد. همین ویژگیها باعث شده کادر فنی تیم ملی حتی به سناریوهایی فکر کند که در آن رضاییان فقط یک مدافع راست کلاسیک نباشد و در برخی دقایق یا سیستمها، یک خط جلوتر هم مورد استفاده قرار بگیرد.
