
به گزارش "ورزش سه"، سانتیاگو برنابئو فقط شاهد پایان یک فصل نبود؛ امشب، پایان یک دوران را تماشا کرد. دنی کارواخال، آخرین بازمانده نسل طلایی شش قهرمانی اروپا، با پیراهن رئال مادرید خداحافظی کرد؛ بازیکنی که از آکادمی باشگاه بالا آمد، به آلمان رفت، برگشت و تبدیل شد به یکی از بزرگترین نمادهای تاریخ باشگاه.
هواداران از همان لحظه اعلام ترکیب فهمیدند شب متفاوتی در پیش است. گوینده ورزشگاه نام شماره ۲ رئال را برای آخر نگه داشت و همزمان در سکوها تصویری بزرگ از آلفردو دیاستفانو و پسربچه بلوندی که بعدها اسطوره شد، دیده میشد. روی طرح نوشته شده بود: «رویای یک کودک، موفقیت یک افسانه.»
کارواخال در آخرین بازیاش مثل همیشه جدی و رقابتی ظاهر شد؛ انگار نه انگار که قرار است چند ساعت بعد اشک بریزد. هنوز دقایق زیادی از بازی نگذشته بود که با یک پاس قطری فوقالعاده، گونزالو را در موقعیت تکبهتک قرار داد تا مهاجم جوان گل اول را بزند. یک صحنه کاملاً نمادین؛ پاس آخر نسل قدیم به نسل جدید.
هواداران بارها نامش را فریاد زدند و وقتی تعویض شد، تمام ورزشگاه ایستاده تشویقش کرد. بازیکنان رئال و اتلتیک بیلبائو برایش تونل افتخار ساختند و حتی داور مسابقه، خوان مارتینز مونوئرا، هم برای اسطوره سفیدها دست زد. برنابئو اشک میریخت. نه فقط برای یک مدافع راست بزرگ؛ بلکه برای پایان یک عصر طلایی.

در پایان مسابقه، وقتی میکروفون را به دست کارواخال دادند، او حتی نمیتوانست حرف بزند. اشک امانش نمیداد و همزمان کل ورزشگاه یکصدا میخواند:«چطور دوستت نداشته باشیم.» شش لیگ قهرمانان اروپا در خانه دنی کارواخال وجود دارد؛ عددی که او را به یکی از بزرگترین اسطورههای تاریخ باشگاه تبدیل کرده است.

کارواخال در صحبت احساسیاش روی چمن برنابئو گفت:«با این خداحافظی فوقالعاده خیلی احساساتی شدهام. اول از همه میخواهم از رئیسمان، فلورنتینو پرز، تشکر کنم. او کسی بود که من را از آلمان به رئال برگرداند و به لطف او چیزهای زیادی بردیم. ۲۴ ساعت بعد از آن مصدومیت شدید زانو، بدون هیچ تردیدی قراردادم را تمدید کرد. از صمیم قلب از او ممنونم.
بعد میخواهم از همه همتیمیهایم تشکر کنم. از بازیکنان فعلی تیم. دو فصل سخت داشتیم اما دوباره قهرمان خواهیم شد. ما رئال مادرید هستیم و باید همانطور که تاریخمان میگوید دوباره بلند شویم.»

او سپس با بغض ادامه داد:«امروز نمیتوانم از یادآوری این دوران طلایی دست بکشم. با رفتن من، یک عصر فوقالعاده به پایان میرسد؛ دورانی با چهار لیگ قهرمانان در پنج سال، لادسیما، سه قهرمانی متوالی اروپا، آن کریستیانو، کاسیاس، راموس، آنچلوتی، زیدان، اسمهایی که این نشان را به بالاترین جایگاه رساندند و میخواهم همه آنها را تشویق کنم و بخواهم شما هم تشویق کنید، چون ما را به قله رساندند.»
در ادامه دیگر نتوانست جلوی اشکهایش را بگیرد:«میخواهم از پدر و مادرم و خواهرم تشکر کنم که وقتی بچه بودم آنهمه سختی کشیدند(اشک میریزد). برای بردنم به تمرینها و بازیها، در سرما، باران و برف، شما همه توانتان را گذاشتید تا رویای من واقعی شود.
و همینطور از همسرم و فرزندانم. دو سال بسیار سخت را پشت سر گذاشتم؛ روی تلخ فوتبال را دیدم، اما شما موتور من بودید. شما روزهای غمانگیزم را پر از نور کردید و به من قدرت دادید بارها و بارها بلند شوم. خیلی دوستتان دارم.»

و در پایان، کاپیتان رئال مادرید گفت: «و در آخر، ممنون از همه شما. فوقالعادهاید. از اولین روز تا امروز ما را روی دستهایتان حمل کردید. چیزی که در این ورزشگاه تجربه میشود قابل توصیف نیست؛ باید آن را حس کرد. از روز اولی که رسیدم حمایتم کردید. با دیدن این خداحافظی، به مادریدیستا بودنم افتخار میکنم.
ممنون برای آن بازگشتهای غیرممکن، برای اینکه در روزهای خوب و بد کنارمان بودید. بعضی بازیکنان را با جامهایشان به یاد میآورند، اما بعضی دیگر را با تعداد آدمهایی که هنوز آنها را به خاطر دارند. فقط امیدوارم وقتی من را به یاد میآورید، با افتخار باشد و مطمئن باشید که همه توانم را برای این پیراهن گذاشتم.»