بهترین روز زندگی خوان کارلوس گاریدو
به گزارش "ورزش سه"، گاریدو یک مربی والنسیایی با کارنامهای طولانی و پربار است. او که اکنون ۵۶ سال دارد، تیمهایی مانند رئال بتیس، کلوب بروژ، کاستیون و فهرست بلندبالایی از باشگاههای خارجی دیگر را هدایت کرده است. او درباره شروع مسیر مربیگریاش به پادکست آفساید میگوید: «در اوایل دهه بیست زندگیام مربی شدم. کم کم و اتفاقی وارد این مسیر شدم.
یادم هست در کلاس درس، حواسم پرت میشد و به فوتبال فکر میکردم اما معلم ورزشم تأثیر زیادی روی مربی شدنم داشت. او مربی بدنسازی والنسیا و رئال مادرید در دوره گاس هیدینک بود. او الگوی من و نقطه اتکایم بود. بعدها هم مربی بدنسازی من شد. از در خانهمان تا مدرسه ۱۰۰ متر فاصله بود و ۱۰۰ متر هم تا مستایا. من از آن نسلی هستم که در خیابان فوتبال بازی میکرد، درست کنار کافه مستایا که کافه خانوادهام بود. کودکیام پر بود از پنهانی وارد زمین شدن. دیدن هزاران جلسه تمرین و مسابقه روی زندگیام تأثیر گذاشته است. عشق من به فوتبال از همانجا میآید.»
با این حال، اگر بخواهیم از باشگاهی نام ببریم که همیشه بیشترین پیوند را با گاریدو داشته است، آن باشگاه ویارئال است. او در آنجا ابتدا مدیر آکادمی بود و سپس در سالهای ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ به سرمربیگری تیم اول رسید. او از آن دوران، از جمله مسابقهای برابر رئال مادرید، یاد میکند که تیمش خوب جنگید اما یک تصمیم داوری سرنوشت بازی را عوض کرد: «ما همیشه مقابل بارسا یا رئال پا به پای آنها بازی میکردیم، حتی اگر میباختیم. نمایشی تماشایی داشتیم. مقابل تیم مورینیو ۲-۴ باختیم اما واقعاً آنها را به دردسر انداختیم. یکی از همان صحنههای کلاسیک برنابئو بود، توپ در جهت دیگری میرفت، اما برعکس اعلام شد و ما باختیم.»
گاریدو به طور مشخص به یکی از گلهای کریستیانو رونالدو در تاریخ ۹ ژانویه ۲۰۱۱ اشاره دارد که در موقعیت آفساید زده شده بود. اما آن زمان سیستم کمک داور ویدیویی وجود نداشت و بنابراین این گل پذیرفته شد و سه امتیاز در مادرید ماند.
گاریدو همچنین درباره روند شکلگیری مدل آکادمی موفق ویارئال که بدون تردید بخشی مهم از تاریخ معاصر این باشگاه است صحبت کرد: «وقتی رسیدم، ویارئال آکادمی نداشت. آنها به من اعتماد کردند تا به این فرآیند کمک کنم و من واقعاً به حضورم در آن دوره افتخار میکنم. سالهای فوقالعادهای بود و آن فلسفه تا امروز حفظ شده است. در ویارئال، خوب بازی کردن یعنی رقابت کردن.»
سانتی کازورلا که از محصولات همین آکادمی بود، همیشه نزد گاریدو جایگاه ویژهای داشته است. او دربارهاش گفت: «سانتی پسری عالی است. بدیهی است که کیفیت بالایی دارد. در همان سال اول دیدم که اعتماد به نفس زیادی دارد و به همین دلیل بیشتر از او کار میکشیدم و سختگیرتر بودم. او نمونه بازیکنی است که در ویارئال رشد کرد و به لطف شخصیتش پیشرفت کرد.»
در پایان، او بین خاطرات مختلفش به یک اتفاق خاص اشاره کرد: پلیآف صعود ویارئال بی به دسته دوم. گاریدو گفت: «طی کردن مسیر ۲۰۰ متری برای اتوبوس نیم ساعت طول کشید و مردم لیوانهای یخ به سمت ما پرتاب میکردند. ما تیمی جوان بودیم و توانستیم آرامشمان را حفظ کنیم چون آنها قصد ترساندنمان را داشتند. ورزشگاه یک ساعت و نیم قبل از بازی پر شده بود. اما همه اینها به ما آدرنالین خالص داد. آنها اول گل را زدند، اما قبل از نیمه اول مساوی کردیم و در نیمه دوم ۱-۲ بردیم. آن روز، خوشحالترین روز زندگی مربیگری من است.»
