از آندوی ۲۰۱۴ تا رزاق ۲۰۲۶
تیم ملی دوباره یک تیموریان پیدا کرده است؟
به گزارش ورزش سه، وقتی امیرمحمد رزاقینیا این روزها در تمرینات تیم ملی کنار سعید عزتاللهی قرار میگیرد و با شانسی بالا برای حضور در ترکیب تیم ملی در جام جهانی ۲۰۲۶ تلاش میکند، شاید کمتر کسی به این فکر کند که ۱۲ سال قبل یک هافبک دفاعی جوان دیگر دقیقا در چنین موقعیتی ایستاده بود؛ بازیکنی که آن زمان هنوز ستاره فوتبال ایران محسوب نمیشد اما خیلی زود مسیر زندگیاش تغییر کرد و از یک تیم شهرستانی به جام جهانی و سپس لیگ برتر انگلیس رسید.
آندرانیک تیموریان، مردی که امروز روی نیمکت تیم ملی نشسته و به عنوان دستیار امیر قلعهنویی فعالیت میکند مسیری را در دوران فوتبالش طی کرد که در بسیاری از جزئیات، شباهت عجیبی به روزهای امروز امیرمحمد رزاقینیا دارد.
آندو محصول استقلال و پرسپولیس نبود. او در ابومسلم مشهد دیده شد؛ باشگاهی که آن سالها یکی از مهمترین مراکز کشف استعداد فوتبال ایران بود. نمایشهای درخشان آندو در میانه میدان ابومسلم باعث شد برانکو ایوانکوویچ او را به تیم ملی دعوت کند؛ تصمیمی که در آن مقطع برای خیلیها غیرمنتظره به نظر میرسید.
جالب اینکه رزاقینیا هم تقریبا مسیری مشابه را طی کرده است. او نه از تیمهای بزرگ پایتخت معرفی شد و نه از مسیرهای معمول ستاره شدن در فوتبال ایران. داستان او از آکادمی کیا آغاز شد؛ جایی که تحت نظارت مهدی مهدویکیا، اسطوره فوتبال ایران سالهاست به یکی از مهمترین مراکز پرورش استعداد در فوتبال ایران تبدیل شده؛ استعدادیابهای گلگهر سیرجان خیلی زود متوجه کیفیت فنی رزاقینیا شدند و با قراردادی ۶۰۰ میلیون تومانی او را به سیرجان بردند!
شاید آن روزها کمتر کسی تصور میکرد این نوجوان آرام و کمحاشیه ظرف چند سال به یکی از ارزشمندترین استعدادهای فوتبال ایران تبدیل شود.
گلگهر؛ ابومسلم نسل جدید؟
اگر ابومسلم سکوی پرتاب آندرانیک بود، گلگهر را میتوان سکوی پرتاب رزاقینیا دانست. آندو در مشهد رشد کرد، به تیم ملی رسید و بعد از جام جهانی راهی اروپا شد. رزاقینیا هم در گلگهر همان مسیری را طی کرد که باشگاهها از یک پروژه موفق استعدادیابی انتظار دارند؛ رشد تدریجی، تثبیت در لیگ برتر، تبدیل شدن به بازیکن ثابت و در نهایت رسیدن به تیم ملی.
درخشش او آنقدر چشمگیر بود که استقلال خیلی زود برای جذبش وارد عمل شد. نکته جالب اینکه زمانی استقلال موفق به جذب رزاقینیا شد که هنوز یک فصل از قراردادش با گلگهر باقی مانده بود. با این حال مدیران استقلال برای از دست ندادن این استعداد جوان، رقمی حدود ۵۰ میلیارد تومان بابت رضایتنامه او پرداخت کردند.
برای فوتبالیستی که چند سال قبل با قراردادی ۶۰۰ میلیون تومانی به گلگهر آمده بود، این انتقال یکی از موفقترین پروژههای بازیکنسازی سالهای اخیر فوتبال ایران محسوب میشود؛ سودی چند ده برابری برای باشگاهی که روی استعداد او سرمایهگذاری کرده بود.
دعوتی که همه را غافلگیر کرد
سال ۱۳۸۴ برانکو ایوانکوویچ یک تصمیم مهم گرفت. او هافبک جوان ابومسلم را به تیم ملی آورد؛ بازیکنی که هنوز ستاره شناختهشدهای نبود اما ویژگیهایی داشت که هر مربی به آن علاقه داشت؛ جنگندگی، قدرت تخریب، دوندگی بیپایان و شخصیتی بزرگ برای مسابقات بزرگ. نتیجه؟ چند ماه بعد تیموریان در هر سه مسابقه ایران در جام جهانی ۲۰۰۶ مقابل مکزیک، پرتغال و آنگولا به میدان رفت و یکی از پدیدههای تیم ملی شد.
حالا امیر قلعهنویی هم تصمیمی مشابه گرفته است. رزاقینیا در حالی وارد جمع ملیپوشان شده که تنها ۲۰ سال دارد اما آنقدر پخته بازی میکند که حالا حتی از او به عنوان یکی از گزینههای حضور در کنار سعید عزتاللهی در قلب خط میانی ایران یاد میشود.
شاید مهمترین شباهت آندو و رزاقینیا به سبک بازی آنها برگردد.
آندو در ۲۳ سالگی فوتبالی ارائه میداد که بیشتر شبیه یک هافبک باتجربه بود تا یک بازیکن جوان. مدیریت بازی، پوشش فضاها، نبردهای فیزیکی و شخصیتش در زمین مسابقه باعث میشد سن واقعیاش فراموش شود.
رزاقینیا هم چنین ویژگیهایی در سبک بازی خود دارد. در دورهای که بسیاری از بازیکنان جوان با دریبلها و حرکات نمایشی دیده میشوند، رزاقینیا بیشتر شبیه یک هافبک مدرن اروپایی بازی میکند؛ ساده، کماشتباه، منظم، جنگنده و کاملا در خدمت ساختار تیم.
همین بلوغ زودهنگام یکی از مهمترین دلایلی است که باعث شده کادر فنی تیم ملی خیلی سریع به او اعتماد کند.
کنار نکونام، کنار عزتاللهی
یکی دیگر از شباهتهای جالب این دو بازیکن به همپست کنار دستشان مربوط میشود. آندو در سالهای جوانی کنار جواد نکونام رشد کرد؛ یکی از کاملترین هافبکهای تاریخ فوتبال ایران. رزاقینیا هم حالا احتمالا کنار سعید عزتاللهی قرار خواهد گرفت؛ بازیکنی که سالهاست ستون اصلی خط هافبک تیم ملی محسوب میشود. در هر دو مقطع، یک هافبک جوان کنار یک مهره تثبیتشده قرار گرفته تا آرامآرام وارد سطح اول فوتبال ملی شود.
جام جهانی؛ سکوی پرتاب بعدی؟
وقتی آندو به جام جهانی رفت، کمتر کسی تصور میکرد این تورنمنت مسیر زندگی حرفهای او را تغییر دهد اما عملکرد خوبش باعث شد نگاه فوتبال اروپا به سمت او جلب شود و در نهایت بولتون واندررز او را جذب کرد. انتقالی تاریخی که آندو را به یکی از معدود ایرانیهای حاضر در لیگ برتر انگلیس تبدیل کرد. او در بولتون موفق شد در لیگ برتر انگلیس بازی کند، گل بزند و حتی جایزه بهترین بازیکن جوان فصل باشگاه را از نگاه هواداران به دست بیاورد.
امروز رزاقینیا در نقطهای بسیار شبیه به همان نقطه ایستاده است. اگر او در جام جهانی فرصت بازی پیدا کند و بتواند کیفیتش را در بالاترین سطح فوتبال جهان نشان دهد، دقیقا همان پنجرهای روبهرویش باز خواهد شد که دو دهه قبل زندگی فوتبالی مربی فعلیاش را تغییر داد. شاید به همین دلیل باشد که خیلی از کارشناسان معتقدند رزاقینیا میتواند بعد از جامجهانی به یکی از مهمترین صادرات فوتبال ایران تبدیل شود.
شاید ۵۰ میلیارد تومان امروز، چند سال بعد، عددی نه چندان قابل توجه در کارنامه نقل و انتقالاتی او به نظر برسد. هنوز خیلی زود است که رزاقینیا را با تیموریان مقایسه کنیم. آندو بیش از یک دهه در تیم ملی حضور داشت، بیش از ۱۰۰ بازی ملی انجام داد، دو جام جهانی را تجربه کرد و سالها رهبر خط میانی ایران بود.
اما یک شباهت را نمیتوان نادیده گرفت؛ هر چند سال یک بار، یک هافبک دفاعی جوان از مسیری دور از نورافکنهای همیشگی فوتبال ایران ظهور میکند، همه را غافلگیر میکند و خودش را به قلب تیم ملی میرساند؛ ۱۲ سال پیش نامش آندرانیک تیموریان بود و حالا شاید نوبت امیرمحمد رزاقینیا باشد تا ادامه همان مسیر را طی کند.
زنده پیشنهادی
