
به گزارش ورزش سه، تقابل بارسلونا و رایو وایکانو واقعا عجیب و خاص بود. صدرنشین لالیگا در نوکمپ میزبان تیم چهاردهم جدول بود، اما تاریخ نشان میداد بارسا در پنج سال اخیر بارها مقابل این رقیب چموش لغزیده است؛ ثبت سه پیروزی، سه تساوی و سه شکست گواه درستی این گزاره بود. از سوی دیگر، شاگردان اینیگو پرز با رکورد شش بازی بدون شکست پیاپی به کاتالونیا آمده بودند تا ثابت کنند برای تفریح راهی بارسلونا نشدهاند. هانسی فلیک با بازی دادن به آرائوخو در پست غیرتخصصی دفاع راست همه را غافلگیر کرد، اما در نهایت آنچه بارسا را نجات داد آمیزهای بود از شانس، درخشش دروازهبان و بیدقتی محض مهاجمان حریف.
هنوز بازی گرم نشده بود که رایو نشان داد تشنه ضربه زدن به بارسا است. پالازون به راحتی از جناح چپ نفوذ کرد و با یک پاس کاتبک دقیق، کارلوس مارتین را در دهانه دروازه صاحب توپ کرد. مارتین در موقعیتی که گل نکردنش سختتر از گل کردن بود، توپ را به بدن خوان گارسیا کوبید و آمار امید گل در این صحنه عدد عجیب ۰.۶۷ را ثبت کرد. اما در سمت مقابل، طلسم ناکامیهای رافینیا ادامه داشت. در دقیقه ۱۳، سیس توپ را تقدیم ستاره برزیلی کرد و او در حالی که سه مدافع را پشت سر گذاشته بود، در موقعیت تکبهتک با باتالیا توپ را به بیرون زد تا هواداران بارسا آه از نهادشان بلند شود.

در اواسط نیمه اول، جادوی یامال نزدیک بود گره کار را باز کند. لامین با بیرون پا ارسالی تماشایی داشت که ضربه رافینیا پس از برخورد به زمین، در آستانه ورود به دروازه توسط باتالیا مهار شد. وقتی خط حمله بارسا در گلزنی ناتوان بود، مدافعان آستین بالا زدند. روی کرنر ارسالی کانسلو، این رونالد آرائوخو بود که بلندتر از سیس پرواز کرد و با یک سرضرب تماشایی، توپ را پس از بوسه به تیر دروازه، به تور چسباند تا نوکمپ از شادی منفجر شود. در این لحظات، دوربینهای تلویزیونی آندرس اینیستا را به همراه خانوادهاش روی سکوها شکار کردند که شاهد این نمایش پرفراز و نشیب بود.
نیمه دوم با تعویض غیرمنتظره لواندوفسکی همراه شد. فلیک که دید توپ به ستاره لهستانی نمیرسد، فران تورس پویاتر را به زمین فرستاد. اما سریال بدشانسیهای رافینیا و یامال تمامی نداشت. یامال پس از یک نفوذ انفرادی تماشایی توپ را به کنار دروازه زد و رافینیا هم در یک قدمی خط دروازه، به پاس تماشایی تورس نرسید. این هدر رفتن موقعیتها میتوانست به قیمت گزافی تمام شود، اما این بار نوبت درخشش خوان گارسیا بود. سنگربان بارسا با واکنشی خیرهکننده ضربه آلوارو را از زاویه بسته مهار کرد و سپس مقابل ضربه سر چکشی لوپز ایستادگی کرد تا دروازهاش را بسته نگه دارد.
اما عجیبترین سکانس بازی در دقیقه ۸۱ رقم خورد. خط دفاعی بارسا به شکلی باورنکردنی فروپاشید و در تله آفسایدگیری شکست خورد تا چهار بازیکن رایو در موقعیت «چهار به صفر» با دروازهبان بارسا تنها شوند! در حالی که پاس دادن به هر کدام از همتیمیها یک گل قطعی را رقم میزد، لوئیس اسپینو ترجیح داد خودش ضربه نهایی را بزند و توپ را به شکلی مفتضحانه به بیرون زد. این صحنه بدون شک کاندیدای «عجیبترین موقعیت از دست رفته سال» خواهد بود. آمارهای نهایی نشان داد که رایو وایکانو با امید گلزنی xG ۱.۸۳ در مقابل ۱.۳۶ بارسلونا، از نظر ایجاد موقعیت تیم برتر میدان بود، اما فوتبال باز هم روی بیرحم خود را به تیم کوچکتر نشان داد.
در نهایت بارسلونا با این پیروزی اقتصادی و به لطف بیدقتی تاریخی مهاجمان حریف، اختلاف هفت امتیازی خود را در صدر جدول حفظ کرد تا با خیالی آسوده به انتظار دربی مادرید بنشیند. در کاتالونیا، در کنار آرائوخو و گارسیا، باید نام اسپینو را هم به عنوان یکی از عوامل بقای صدرنشینی بارسا در لیست قهرمانان شب نوشت. تیمی که میخواهد قهرمان شود، گاهی به چنین فرارهای بزرگی نیاز دارد.

آن صحنه فرار چهار بازیکن رایو وایکانو به سمت دروازه بارسا در موقعیت «چهار به صفر» مقابل گارسیا، چیزی فراتر از یک اشتباه ساده و در واقع یک فروپاشی کامل در ساختار دفاعی بارسا بود که لرزه بر اندام هواداران این تیم انداخت. لحظهای که تله آفساید فلیک به شکلی ناشیانه شکست و شکافی عظیم در قلب دفاع ایجاد شد که در سطح اول فوتبال اروپا کمتر دیده میشود. اگرچه بیدقتی تاریخی اسپینو در ضربه نهایی و خودخواهی عجیب او در پاس ندادن به سه همتیمی کاملاً آزادش باعث شد بلوگرانا از این مهلکه جان سالم به در ببرد، اما حقیقت کتمانناپذیر این است که اصرار بیش از حد فلیک بر بالا آوردن خط دفاعی و قمار روی تله آفساید در مقابل تیمهای بزرگتر و مهاجمان زهردارتر، میتواند عواقب جبرانناپذیری داشته باشد. ادامه این روند و باز گذاشتن چنین اتوبانهای عریضی برای رقبا، دیر یا زود گریبان بارسلونا را خواهد گرفت و این تیم را در بازیهای سرنوشتساز فصل با ضررهای سنگین و غیرقابل بازگشتی روبرو خواهد کرد.