امباپه، وینیسیوس را تنها گذاشت!
به گزارش "ورزش سه"، جریان هجومیِ گسترده رئال مادرید، دستکم روی کاغذ، اکنون تنها یک منبع برای گلزنی دارد. وینیسیوس تنها مانده است؛ مابقی بازیکنان، به جز امباپه که از نظر بدنی با مشکل روبرو است، تنها جویبارهایی کمخروش هستند.
سه گل اخیر تیم سفیدپوش (گل ۴-۱ به رئال سوسیداد، ۰-۱ به بنفیکا و ۱-۱ مقابل اوساسونا) همگی توسط شماره ۷ به ثمر رسیدهاند، آن هم به روشهای مختلف: مقابل تیم «آبیوسفیدپوش» از روی پنالتیای که خودش گرفته بود، در «دا لوژ» با یکی از بهترین گلهای دوران حرفهایاش پیش از آنکه پرستیانی شب او را تلخ کند، و در «ال سادار» با حضوری در نقش مهاجم نوک که حتی از خود امباپه هم پررنگتر بود.
اما اگر این وضعیت برای کیلیان به دلیل ناراحتی زانویش یک عذر موجه باشد، برای سایر عناصر تهاجمی تیم اینطور نیست. گونسالو جویباری است که میتواند به یک شاخه قدرتمند تبدیل شود. او این را مقابل رئال سوسیداد با گلزنی روی اولین شوتش نشان داد، اما به نظر میرسد این برای آربلوآ کافی نبوده است.
در میان چرخه بحثبرانگیز تصمیمات مربی مادریدی در پامپلونا، یکی همین موضوع بود. در حالی که رئال بازنده بود و با نزدیک شدن به دقیقه ۶۰ بازیاش گره خورده بود، کارگردان تلویزیونی تصویری کنایهآمیز از این بازیکن آکادمی با چهرهای بسیار جدی روی نیمکت و در کنار آربلوآ با چهرهای سنگی نشان داد؛ شاید آربلوآ از خود میپرسید که مورینیو در چنین موقعیتی چه میکرد. گونسالو تا دقیقه ۷۴ وارد زمین نشد.
اما به وینی برگردیم. از ۳۳ شوت رئال در بازیهای لیسبون و پامپلونا طی یک هفته، ۱۱ شوت سهم این بازیکن برزیلی بود. این یعنی یکسوم تمام ضربات، که بسیار بیشتر از میانگین اوست؛ دقیقاً دو برابر حالت معمول. شماره ۷ مادریدیها پیش از این میانگین ۱۶ درصد از شوتهای تیم در هر بازی را در اختیار داشت. از او خواسته شده بود مسئولیتپذیر باشد و او ترسی از پذیرش این بار ندارد.
تیم به قدری به آمادگی او پی برده که وظایف را به او واگذار کرده است؛ احتمالا بیش از حد، همانطور که خود آربلوآ اعتراف میکند: «ما به نفوذ از هر دو سمت نیاز داریم. ما خیلی روی سمت چپ متمرکز میشویم، این طبیعی است، اما اینگونه دفاع کردن مقابل ما آسان میشود.»
علیرغم این پیشبینیپذیریِ اعترافشده، فاکتور دیگری برای رفتن به سراغ راه آسانتر، یعنی سپردن توپ به او، وجود دارد: اینکه کارهای وینیسیوس به نتیجه میرسد. نه فقط در قالب گل؛ برای روزیه که در پامپلونا سایه به سایه او بود، وینی یک عذاب الهی بود. تا جایی که در دو دریبل که مدافع راست فرانسوی را کاملاً جا گذاشت، وینی پاس را به قلب محوطه جریمه فرستاد اما همتیمیای وجود نداشت که از آن استفاده کند. او تنها خنجر بران در یک رئالِ کُند و بیخطر بود.
آربلوآ به قدری در یافتن راههای نفوذ به مشکل خورد که در نهایت خودِ وینی مجبور شد مانند یک مهاجم نوک فشار بیاورد و با همین نفوذ، گل تساوی را به ثمر برساند. او پس از گلزنی به نام پشت پیراهنش اشاره کرد؛ یک حقخواهی و یادآوری (آگاهانه یا ناآگاهانه) مبنی بر اینکه وینیسیوس مجبور است همه کارها را خودش انجام دهد.
