
به گزارش "ورزش سه"، وقتی پرز روز سهشنبه در یک نشست خبری اعلام کرد که گزارشی جامع به یوفا ارسال خواهند کرد تا فساد داوری ناشی از پرداخت ۸.۴ میلیون یورویی بارسلونا طی ۱۷ سال (از ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۸) به انریکه نگریرا، نایب رییس کمیته فنی داوران، را افشا کنند، جملهای نیز گفت که آن سوی اقیانوس اطلس بازتاب گستردهای داشت: «من هفت لیگ قهرمانان اروپا بردهام اما فقط هفت قهرمانی لالیگا دارم، در حالی که میتوانست ۱۴ تا باشد اما آنها را از من دزدیدند…»
خود آلوارو آربلوا نیز وقتی از او پرسیدند آیا واقعاً باور دارد که هفت قهرمانی لالیگا از آنها دزدیده شده است، پاسخ داد: «البته، همه ما میدانیم در این بیست سال چه اتفاقی افتاده است.» این باشگاه این هفت فصل لالیگا را که پرز و مربی رئال مادرید به آن اشاره دارند مستندسازی کرده است، فصلهایی که در آنها رئال با اختلافهای بسیار کم، از یک تا چهار امتیاز، قهرمانی را به بارسا واگذار کرد و اکنون آنها را مرور میکنیم.
لالیگای ۰۵-۲۰۰۴
بارسا با ۸۴ امتیاز قهرمان شد، تنها چهار امتیاز بیشتر از رئال مادرید ۸۰ امتیازی. بارسا پنج سال بود که قهرمان لیگ نشده بود (از ۱۹۹۹) و رئال مادرید برای بازپسگیری تاجی که فصل قبل به والنسیای رافا بنیتس واگذار کرده بود، بازیکن برنده توپ طلا مثل مایکل اوون را جذب کرد. لاپورتا در حال ریسک کردن بود چون تیمش هم از جام حذفی اسپانیا توسط گرامانت دسته سومی حذف شده بود و هم از لیگ قهرمانان اروپا توسط چلسی مورینیو کنار رفته بود.

این اولین فصل پس از انتخاب مجدد آنخل ویار به ریاست فدراسیون بود؛ انتخابی که پس از تغییر موضع لحظه آخری لاپورتا رخ داد که تصمیم گرفت از ویار حمایت کند و به رأی جمعی باشگاههای لالیگا که از نامزد دیگر، خراردو گونزالس، حمایت میکردند خیانت کند. خوان گاسپارت قدرت خود را به عنوان نایب رییس در کنار ویار تثبیت کرد و رئال مادرید معتقد است اشتباهات داوری در چندین مسابقه آشکارا به سود بارسا بود تا به نوعی پاداش آن رأی به ویار داده شود.
برای بارسا ۱۰ پنالتی گرفته شد (دو برابر رئال مادرید)، آنها فقط دو کارت قرمز دریافت کردند (در مقایسه با پنج کارت قرمز برای رئال) و حریفانشان شش کارت قرمز گرفتند، دو برابر حریفان رئال مادرید. بارسا ۷۸ کارت زرد دریافت کرد (در مقایسه با ۹۷ کارت برای رئال، یعنی ۲۱ کارت بیشتر) و حریفانشان نیز کمتر از ۱۰۴ کارت زرد نگرفتند (در حالی که حریفان رئال فقط ۸۱ کارت زرد گرفتند).
لالیگای ۱۰-۲۰۰۹
این فصلِ لالیگای پلگرینی بود و با وجود این که رئال مادرید رکورد تاریخی امتیازات خود تا آن زمان را شکست (۹۶ امتیاز)، نتوانست عنوان قهرمانی را از بارسلونای گواردیولا بگیرد که با ۹۹ امتیاز فصل را تمام کرد. رئال مادرید شاهد بازگشت فلورنتینو پرز به ریاست این باشگاه بود، همراه با خریدهای پرسر و صدایی مانند کریستیانو رونالدو، کریم بنزما، کاکا و ژابی آلونسو.

سرمربی شیلیایی با شکست در جام حذفی مقابل آلکورکون و حذف از لیگ قهرمانان به دست لیون ضربه خورد، اما تمام تمرکزش را روی لالیگا گذاشت. رئال مادرید نسبت به تصمیمات داوری در ورزشگاه السادار (۰-۰)، سنمامس (۱-۰) و سانچس پیسخوان (۱-۰) اعتراض داشت. همان امتیازهای از دسترفته باعث از دست رفتن قهرمانی شد.
لالیگای ۱۱-۲۰۱۰
این اولین فصل مورینیو در لالیگا به عنوان مربی بود. تیم او به ۹۲ امتیاز رسید اما بارسلونای گواردیولا با ۹۶ امتیاز بالاتر ایستاد. ۴۰ گل کریستیانو در مقایسه با ۳۱ گل مسی برای قهرمانی کافی نبود. مورینیو بارها درباره نحوه توزیع کارتها شکایت کرد. بازیکنان بارسا ۷۴ کارت زرد گرفتند (در مقایسه با ۹۸ کارت برای رئال مادرید!) و تعداد کارتهای قرمز حتی نامتوازنتر بود: هفت کارت قرمز برای رئال مادرید و فقط دو کارت برای بارسا.

یک روز او فهرست معروف «۱۳ اشتباه کلوس گومس» را منتشر کرد. رئال مادرید نسبت به تصمیمات داوری در بازیهای آلمریا (۰-۰) و لاکرونیا (۰-۰) اعتراض داشت و در الکلاسیکویی که قهرمانی لیگ را تعیین کرد (۱-۱) در برنابئو، در ۱۶ آوریل ۲۰۱۱، رائول آلبیول اخراج شد…
لالیگای ۱۵-۲۰۱۴
این اولین فصل لالیگای رئال مادرید پس از فتح دسیما در لیسبون مقابل اتلتیکو مادرید بود، همان فینالی که با گل معروف دقیقه ۹۳ سرخیو راموس همراه شد. کریستیانو رونالدو فوقالعاده ظاهر شد و ۴۸ گل به ثمر رساند اما این هم برای قهرمانی کافی نبود که تنها با دو امتیاز اختلاف تعیین شد (۹۴ در برابر ۹۲ به سود بارسلونا). رئال مادرید نسبت به دو دربیای که مقابل اتلتیکو باخت اعتراض داشت؛ هر دو بازی با شکست به پایان رسیدند.

لالیگای ۱۶-۲۰۱۵
این اولین فصل زیدان به عنوان سرمربی در لالیگا بود که در ژانویه جای رافا بنیتس را گرفت. این تیم فرانسوی نیمفصل دوم فوقالعادهای داشت و تنها با یک امتیاز اختلاف قهرمانی را از دست داد (۹۱ در برابر ۹۰). کلید آن لیگ دزدیده شده در پنالتیها بود، آماری که بهگفته آنها رسواکننده بود. قهرمان لیگ که با کمترین اختلاف ممکن قهرمان شد، از ۱۹ پنالتی به سود خود بهره برد! در مقابل، رئال مادرید فقط ۹ پنالتی داشت که کمتر از نصف بود.

در همین حال، تیم مسی در ۳۸ مسابقه تنها با یک پنالتی علیه خود جریمه شد، در حالی که برای حریفان حاضر برابر رئال مادرید چهار پنالتی اعلام شد. در باشگاه درباره آن فصل میگویند: «دیگر چیزی برای اضافه کردن وجود ندارد.»
لالیگای ۲۱-۲۰۲۰
این دومین فصل لالیگای دوران همهگیری کرونا بود که با یک پنالتی جنجالی و ساختگی علیه میلیتائو در ورزشگاه خالی والدبباس مقابل سویا تعیین شد، درست پس از آن که سانچس مارتینز به خاطر خطای واضح روی بنزما برای رئال مادرید پنالتی گرفته بود و پیش از آن هم دربی متروپولیتانو را داشتیم که هند واضح فلیپه، با وجود هشدار کمک داور ویدیویی به هرناندز هرناندز، اعلام نشد.

لالیگای ۲۵-۲۰۲۴
آنچلوتی با تلخی نظارهگر بود که سه عملکرد فاجعهبار داوری مقابل اسپانیول در کورنیا (آن کارت قرمز شدید برای کارلوس رومرو به خاطر خطا روی امباپه که بیمجازات ماند!)، در دربی مادرید (پنالتی ساختگی اعلام شده توسط دی بورگوس بنگوئتسئا پس از بازبینی کمک داور ویدیویی به خاطر خطای شوامنی) و بعدازظهر فاجعهبار مونرا مونترو در پامپلونا (سه پنالتی اعلام نشده و یک کارت قرمز برای بلینگام)، برتری هفت امتیازی رئال مادرید نسبت به بارسلونا را از بین برد. سه تصمیم داوری بحثبرانگیز که سرنوشت قهرمانی لیگ را تعیین کردند.
و اینگونه شد که تعداد لیگهای دزدیدهشده به هفت رسید…
منبع: آ.اس