هشت سال جنگ و بهترین فوتبالیست‌های ایران

به گزارش "ورزش سه"، بعد از اعلام آتش بس در منطقه، کنفدراسیون فوتبال آسیا تیم تراکتور را مجاب به سفر به جده و بازی با شباب الاهلی در مرحله یک هشتم نهایی لیگ نخبگان کرد و ادله‌اش این بود وقتی در منطقه آتش بس شده است، باید فوتبال از سر گرفته شود اما در ایران هنوز مشخص نیست که لیگ برتر برگزار می‌شود یا خیر. باشگاه‌ها بر سر برگزاری یا عدم برگزاری آن به اجماع نرسیده‌اند و هر تیمی نظری می‌دهد. یک تیم می‌گوید لیگ تمام شده فرض و استقلال به عنوان قهرمان لیگ به لیگ نخبگان آسیا معرفی شود. تیم دیگری مخالف این اعلام است؛ یک تیم پیشنهاد برگزاری تورنمنت بین 6 تیم بالای جدول برای تعیین تیم قهرمان را می‌دهد. تیم‌های انتهای جدول مخالف از سر گیری بازی‌ها هستند و دوست دارند لیگ برتر 18 تیمی شود و چند پیشنهاد دیگر که به نظر می‌رسد متفاوت با  این پیشنهادات طرح شده است و خلاصه هر تیمی دیدگاهی برای مسابقات باقی مانده لیگ برتر دارد.

اکنون در منطقه آتش بس برقرار است و قرار به تمدید است و بیشتر جهان امید به صلح همیشگی هستند و بدون شک در این شرایط بهترین تصمیم برگزاری مسابقات است، حتی با سختی‌های مختلف؛ حتی اگر قرار باشد برخی از بازی ها بعد از جام جهانی برگزار شود، حتی اگر قرار باشد فصل آینده با کمی تاخیر آغاز شود و یا اصلا بازیکنان خارجی در ادامه بازی‌ها حاضر نشوند و حتی اگر قرار باشد تیم‌ها مجبور به مسافرت زمینی شوند. اول به این خاطر که در نهایت حق به حق‌دار می‌رسد و تیمی که شایسته است به عنوان قهرمان لیگ برتر به کنفدراسیون فوتبال آسیا معرفی می‌شود و دوم به این خاطر که بازگشت به فوتبال، بازگشت به زندگی است و فوتبال می‌تواند تلخ کامی‌ها جنگ رمضان را کمتر کند و حواس ها را به خود معطوف کند و ... . اما جالب اینجاست همسو با برخی از  باشگاه های مخالف، بیشتر بازیکنان خیلی مایل به برگزاری ادامه بازی‌ها نیستند و به جای اینکه دغدغه آنها این روزها برگزاری ادامه بازی‌ها باشد، مدام پیگیر مسائل مالی خود هستند. بازیکنان یک تیم دسته جمعی راهی باشگاه شدند و این پرسش را مطرح کردند باشگاه چه زمانی مطالبات آنها را پرداخت خواهد کرد.

برگزاری فوتبال اول از همه به سود فوتبالیست هاست؛ دیده می‌شوند، آینده برای آنها بهتر خواهد شد، موفقیت را تجربه خواهند کرد، دوباره به شرایط ایده آل بدنی و مسابقه بر می‌گردند، اما همان طور که اشاره شد این روزها آنهایی که کمتر دغدغه برگزاری بازی‌ها را دارند فوتبالیست‌ها هستند، منتهی تا دلتان بخواهد پیگیر حق و حقوق خود هستند. آنها به صراحت مخالفت کرده‌اند که در صورت عدم برگزاری بازی‌های باقی مانده این فصل، بخشی از حق و حقوق بازیکنان کسر شود. این طرح پیشنهادی یکی از باشگاه‌ها به سازمان لیگ بود که در صورت ناتمام ماندن بازی‌های این فصل، باشگاه‌ها اجازه پیدا کنند که از پرداخت بخشی از مبالغ قرارداد بازیکنان مثلا 10 درصد تا 20 درصد معاف شوند.

جنگ اولین بار نیست که بر ایران سایه افکنده است. در دهه 60 هم کشور 8 سال درگیر تهاجم عراق و متحدانش شد اما فوتبال لحظه‌ای از نفس نیافتاد، به این خاطر که بازیکنان آن موقع که تبدیل به ستاره‌های ماندگار شدند، پای کار بودند و دوست نداشتند فوتبال تعطیل شود، چون به فوتبال بیشتر از حواشی اهمیت می‌دادند، چون فوتبال عشق آنها بود و اگر بازی نمی‌کردند این برایشان سخت‌تر از تحمل جنگ بود. آن موقع کمتر تیمی با هواپیما سفر می کرد و شاید اصلا تیمی نبود که با هواپیما سفر کند. دستمزدها این قدر کم بود که بیشتر فوتبالیست‌ها راننده تاکسی بودند؛ به واقع مجوز تاکسی بیشترین امتیازی بود که به آنها داده می‌شد. البته بعضی‌ها هم بودند با حضور در مسابقات کارگری پولی در می آوردند و گذران زندگی می‌کردند. حرف آنها این بود که فوتبال باید زنده بماند و برگزار شود و تحمل سختی‌های آن با ما. در حالی که امروز همان طور که اشاره شد، بیشترین خبری که از اردوی تیم‌ها به دست ما می رسد این است که فوتبالیست‌ها می‌گویند بازی‌ها برگزار نشود، چون فعلا پروازها متوقف است و سخت است با اتوبوس فاصله بین شهرها را طی کنند و ... . با این حال به شدت پیگیر حق و حقوق خود هستند و می‌گویند باشگاه‌ها باید به آنها صد در صد پول را بدهند، چون بازیکنان مقصر جنگ و تعطیلی بازی‌ها نبودند.

دهه 60 و در دوران جنگ عراق اولویت فوتبالیست‌ها برگزاری بازی‌ها و در یک کلام فوتبال بود اما امروز اولویت تغییر کرده است؛ پرداخت دستمزد حتی به قیمت تعطیلی فوتبال و اینکه آینده آنها دچار لطمه شود... و جالب اینکه در سختی‌های دهه 60 فوتبال باشگاهی و ملی چه فوتبالیست‌هایی به خود دید؛ فوتبالیست‌هایی که نمونه‌شان دیگر دیده نشد. شاید به این دلیل که زاده زمین خاکی بودند، شاید به این دلیل که فوتبال عشق و همه چیز آنها بود، شاید به این دلیل که در فوتبال پول اولویت آنها بود. نمی‌دانیم، شاید اشتباه از ماست که قیاس می‌کنیم و شرایط متفاوت شده است. امید که فوتبال و از همه مهم‌تر بازیکنان سهم درستی در بازگشت امید به جامعه داشته باشند و خوب می‌دانیم برگزاری مسابقات فوتبال یعنی اینکه همه چیز به روزهای خوب گذشته باز خواهد گشت.