بارسلونا از لیگ قهرمانان اخراج شد

به گزارش "ورزش سه"، یک گل از لوکمن سرنوشت این مرحله حذفی را تعیین کرد؛ مرحله‌ای که بارسلونا در شروع با گل‌های لامین یامال و فران تورس آن را به تعادل کشاند، اما تیم مادریدی در ادامه به شکلی نفس‌گیر دوام آورد.

رونالد آرائوخو آخرین موقعیت را، در حالی که بازی به اوج هیجان رسیده بود، به بیرون زد؛ بارسلونا با یک بازیکن کمتر، اما همچنان در حال استفاده از آخرین شانس‌هایش بود. هشت دقیقه وقت اضافه که برای هواداران اتلتیکو مثل هشت سال گذشت، سرانجام به انفجاری در ورزشگاه متروپولیتانو منجر شد؛ انفجاری که، بدون اغراق، باید با دسیبل‌های بسیار بالا اندازه‌گیری می‌شد. چرا که اتلتیکومادرید بار دیگر به نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان رسید؛ تیمی که می‌تواند جایی دوام بیاورد که هیچ‌کس دیگر نمی‌تواند، و همیشه تحت هدایت همان مربی همیشگی است. ۱۴ آوریل روز بزرگی بود برای اعلام «حکومت سرخ‌وسفید» است.

فوتبال گاهی منطق بی‌رحمانه‌ای دارد. تصور می‌شد کلمنت لنگله ضعیف‌ترین حلقه اتلتیکو باشد؛ در واقع هم فقط به این دلیل بازی می‌کرد که گزینه دیگری در آن پست وجود نداشت، چرا که سه مدافع میانی مصدوم بودند. از طرفی، همه به‌طور اتفاق‌نظر معتقد بودند که لامین یامال بزرگ‌ترین خطر بارسلوناست؛ او حتی در همان اولین صحنه بازی هم خوان موسو را به زحمت انداخته بود. ترکیب این دو موضوع باعث شد، وقتی هنوز بازیکنان حتی عرق هم نکرده بودند، مدافع میزبان یک توپ کاملاً بی‌مورد را تقدیم حریف کند تا فران تورس آن را به یامال برساند و او هم با گلش به همه اعلام کند که این تقابل هنوز زنده است.

اتلتیکو بلافاصله به تیمی عصبی تبدیل شد و تنها کوکه تلاش می‌کرد تا هم‌تیمی‌هایش از هم نپاشند. از نظر تاکتیکی هم، تیم مادریدی دو کار غیرمعمول انجام می‌داد: بالا کشیدن خط دفاعی و پرس نکردن بازیکنی که توپ را در اختیار داشت. اگر اولی تا حدی قابل توجیه بود، دومی در حضور پدری عملاً نوعی خودکشی به حساب می‌آمد. این بازیکن خلاق هرجا که می‌خواست در زمین حرکت می‌کرد، و البته تنها هم نبود؛ چرا که هانسی فلیک ترکیبش را پر کرده بود از بازیکنانی که می‌توانستند در هر نقطه‌ای از زمین حرکت کنند و اصلاً اهل ایستادن در یک جا نبودند.

روی یک موقعیت، خوان موسو سر خورد و چیزی نمانده بود که دنی اولمو گل دوم را به ثمر برساند؛ گلی که در هر صورت دیر یا زود رخ می‌داد. در واقع، بازیکن شماره ۲۰ بارسلونا در شکل‌گیری گل دوم هم نقش داشت؛ گلی که نتیجه مجموع را به همان وضعیت قبل از بازی در نوکمپ برگرداند، زمانی که فران تورس توپ را از مقابل نگاه متعجب خط دفاعی اتلتیکو به گوشه دروازه فرستاد، همه‌چیز مساوی شد. 

در حالی که اتلتیکو کاملاً به‌هم‌ریخته بود، کلمنت لنگله بلافاصله یک اشتباه دیگر هم مرتکب شد تا لامین یامال با ضربه بیرون پا، توپ را برای ضربه سر فرمین لوپز مهیا کند و در ادامه، دروازه‌بان آرژانتینی با واکنشی باورنکردنی مانع از گل سوم شود.

در همین صحنه، سر بازیکن تیم مهمان و پای بازیکن تیم میزبان به هم برخورد کردند که به ضرر اولی تمام شد؛ از آن صحنه‌هایی که در لالیگا معمولاً باعث بحث‌های بی‌پایان می‌شود، اما لیگ قهرمانان بدون هیچ حاشیه‌ای از آن عبور می‌کند. در هر حال، دقایق طولانی رسیدگی پزشکی کاملاً به سود اتلتیکو بود. کمی بعد از شروع دوباره بازی بود که آنتوان گریزمان یک حرکت را به‌خوبی سازمان داد تا مارکوس یورنته نفوذ کند و پاس او در نهایت به ضربه نهایی و مرگبار لوکمن در سمت دیگر رسید.

گل اتلتیکو در واقع استثنایی بود که قاعده را تأیید می‌کرد، چون بارسلونا خیلی زود دوباره مالکیت کامل توپ را به دست گرفت و در یک‌سوم هجومی مستقر شد، منتظر پیدا کردن یک شکاف بود؛ مثلاً همان موقعیتی که برای فران تورس ایجاد شد تا بار دیگر در موقعیت تک‌به‌تک با موسو قرار بگیرد، اما این بار ناکام ماند. سپس دنی اولمو سرنگون شد و بارسایی‌ها پنالتی می‌خواستند اما داور بازی را ادامه داد. 

در چنین شرایطی، برای اتلتیکو همین کافی بود که با حفظ برتری در مجموع دو بازی به رختکن برود، آن هم در حالی که واقعیت این بود هیچ‌کس در ورزشگاه متروپولیتانو حاضر نبود دارایی‌اش را روی سرنوشت تیم میزبان شرط ببندد.

نیمه دوم به شکلی مشابه آغاز شد، اما خبرهای بد برای بارسلونا یکی‌یکی و آرام مثل باران نم‌نم جمع شدند. اول اینکه گل سوم آبی‌اناری‌ها به دلیل آفساید مردود اعلام شد؛ باز هم فران تورس بود که از موقعیت استفاده کرد اما وی‌ای‌آر مانعش شد. دوم اینکه، در ادامه، حضور بائنا و نیکو به‌مراتب تأثیر بهتری روی تیمشان گذاشت تا ورود روبرت لواندوفسکی و مارکوس رشفورد برای بارسا.

اما ماجرا به همین‌جا ختم نشد. با گذشت زمان، گاوی در یک پرش با روجری برخورد شدیدی داشت که از یک سو باعث توقف طولانی دیگری در بازی شد و از سوی دیگر، از آن لحظه به بعد بازیکن ایتالیایی مثل یک طوفان ظاهر شد. تیم دیه‌گو سیمئونه هر لحظه بهتر می‌شد و تیم هانسی فلیک هر لحظه افت می‌کرد، تا اینکه الکساندر سورلوث که به‌عنوان یار تازه‌نفس وارد شده بود، رو به دروازه حرکت کرد و خطای اریک گارسیا روی او، پس از تأیید اینکه آفسایدی در کار نبوده (با وجود اصرار کمک‌داور)، به اخراج منجر شد.

بقیه دقایق، از هر دو جهت، نفس‌گیر و عذاب‌آور بود؛ چون بازی تمام نمی‌شد! تا اینکه در نهایت تورپن سوت پایان را زد و اتلتیکو را به‌عنوان تیم صعودکننده به نیمه‌نهایی معرفی کرد.